[Διαστάσεις] Ενας δημοσιογράφος στην Αβάνα

Εκείνο το μεσημέρι, ο Ζαν Ντανιέλ και η σύζυγός του γευμάτιζαν στο αγρόκτημα του Φιντέλ Κάστρο, στο Βαραδέρο, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ο πρόεδρος Οσβάλντο Ντορτικός ήθελε να μιλήσει με τον πρωθυπουργό του. Κάνοντας νόημα σε όλους να σωπάσουν, ο Κάστρο σήκωσε το τηλέφωνο. «Τραυματίστηκε;». Απάντηση: «Ναι». «Σοβαρά;». Απάντηση: «Ναι». Εβαλαν αμέσως ραδιόφωνο, που λίγο αργότερα επιβεβαίωσε την είδηση της δολοφονίας του αμερικανού προέδρου. Ο δημοσιογράφος δεν έχανε από τα μάτια του τον Κάστρο. «Πώς λέγεται ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών;», τον ρώτησε εκείνος. Κι όταν έμαθε πως ήταν ο Τζόνσον, το πρόσωπό του σκλήρυνε. «Es una mala noticia» («Είναι ένα κακό νέο»), είπε τρεις φορές. «Ο Κένεντι ήταν ένας εχθρός τον οποίο είχαμε συνηθίσει. Το ζήτημα είναι σοβαρό, πολύ σοβαρό!». Κι ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής πρόσθεσε: «Τώρα πρέπει να βρουν τον δολοφόνο γρήγορα, πολύ γρήγορα, γιατί αλλιώς θα δείτε, τους ξέρω, θα επιχειρήσουν να το φορτώσουν σε μας…».

Σύμφωνα με ένα από τα πιο δημοφιλή σενάρια συνωμοσίας που κυκλοφορούν τα τελευταία πενήντα χρόνια, πίσω από τη δολοφονία του Τζον Κένεντι ήταν ο Φιντέλ Κάστρο και κουβανοί αξιωματούχοι στην Πόλη του Μεξικού (άλλα σενάρια επιρρίπτουν την ευθύνη στη CIA, τον Τζόνσον, τη Μαφία, τις μυστικές υπηρεσίες ή τον Εντγκαρ Χούβερ). Εχοντας δει όμως το πρόσωπο του Κάστρο στην πιο κρίσιμη στιγμή, ο τότε ανταποκριτής του περιοδικού «Νιου Ριπάμπλικ» στο Παρίσι και μετέπειτα διευθυντής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» ξέρει ότι, για το έγκλημα αυτό τουλάχιστον, είναι αθώος.  

Αυτή ήταν η δεύτερη μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία του Ζαν Ντανιέλ το φθινόπωρο του 1963. Γιατί έναν μήνα νωρίτερα, στις 24 Οκτωβρίου 1963, είχε γίνει δεκτός από τον ίδιο τον Κένεντι στο Οβάλ Γραφείο! Πώς το κατάφερε; Από τύχη. Οπως διηγείται στο τελευταίο τεύχος του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ», το κανόνισε για λογαριασμό του – και εν αγνοία του – ο φίλος του δημοσιογράφος Μπεν Μπράντλι, μετέπειτα διευθυντής της «Ουάσιγκτον Ποστ» και ένας από αυτούς που βραβεύτηκαν χθες από τον πρόεδρο Ομπάμα. Ολες οι αιτήσεις για συνέντευξη περνούσαν τότε από το δεξί χέρι του Κένεντι, τον Πιερ Σάλιντζερ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, ο τελευταίος έμαθε για τη συνέντευξη αφού είχε δοθεί! Κι ήταν τόσο μεγάλες η έκπληξη και η οργή του, που έφθασε να αμφισβητεί για ημέρες ακόμη και το ότι ο πρόεδρος είχε μιλήσει στον δημοσιογράφο…

Ο Κένεντι είχε ξεκαθαρίσει τότε στον Ντανιέλ ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα με τον κομμουνισμό του Κάστρο. Ετρεφε άλλωστε πολύ καλές σχέσεις με κομμουνιστές όπως ο Τίτο και ο Σεκού Τουρέ της Γουινέας. Αυτό που δεν επρόκειτο να ανεχθεί ήταν να μετατρέψουν οι Σοβιετικοί την Κούβα σε στρατιωτική βάση με πυρηνικές εγκαταστάσεις. Ξεκάθαρες κουβέντες. Τα υπόλοιπα τα έγραψε η Ιστορία.