[Ιστορίες] Ενας ρομαντικός περίπατος σε ναρκοπέδιο

Ο Εμπραΐμ Ναμπάβι εγκατέλειψε το Ιράν το 2003. Το έκανε, όπως λέει, για να παραμείνει ζωντανός και ενεργός – είναι σατιρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Τις 3.830 ημέρες που πέρασε μακριά από τη χώρα του, εγκατεστημένος στην Ευρώπη, στο Βέλγιο, υπέγραψε 26 βιβλία και κάπου 4.000 σατιρικά χρονογραφήματα – σχεδόν όλα τα τελευταία για «αυτόν τον τρελό τον Αχμαντινετζάντ». Ο Ναμπάβι αποφάσισε να επιστρέψει στο Ιράν. Σήμερα κλείνει τα 55 του χρόνια και ήθελε να γιορτάσει τα γενέθλιά του στην Τεχεράνη.

Εχει ακούσει, βέβαια, τη δήλωση του γενικού εισαγγελέα ότι όποιος διαφωνών επιστρέψει από την εξορία θα τεθεί υπό κράτηση. Ακουσε επίσης τον υπουργό Πληροφοριών να λέει ότι όποιος έχει λευκό ποινικό μητρώο μπορεί να γυρίσει χωρίς πρόβλημα. Και τον νέο Πρόεδρο, τον μετριοπαθή ιερωμένο Χασάν Ροχανί, να διαβεβαιώνει ότι οι Ιρανοί του εξωτερικού έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν. Αλλά ξέρει ότι στο Ιράν δεν υπάρχει κράτος δικαίου και καμία δήλωση δεν μπορεί να θεωρηθεί τελεσίδικη. Ξέρει ότι στο Ιράν, όταν μπεις φυλακή, μπορούν να σε αφήσουν ελεύθερο σε δέκα ημέρες ακόμα και αν σε έχει καταδικάσει δικαστής σε δεκαετή κάθειρξη, όπως επίσης ότι μπορείς να μείνεις δέκα χρόνια πίσω από τα κάγκελα χωρίς κανένας να έχει πρόσβαση στον φάκελό σου. Ξέρει ότι άπαξ και επιστρέψει δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Μπορεί να περάσει τα γενέθλιά του σήμερα σε ένα κελί ή και στο σπίτι του παρέα με φίλους. Αλλά πρέπει να επιστρέψει, έχει ανάγκη να επιστρέψει, να είναι σωματικά παρών στην Τεχεράνη, περιτριγυρισμένος από τη λογοτεχνική σκηνή της, ανάμεσα στους αναγνώστες του, του λείπει η γλώσσα στην οποία έχει γράψει περισσότερα από 70 βιβλία, η γλώσσα του λαού που εξελίσσεται μακριά του.

Πολλοί φίλοι τον συμβούλευαν να περιμένει να βελτιωθούν τα πράγματα, έχουν επενδύσει και αυτοί ελπίδες στον Ροχανί, αλλά χρειάζεται ακόμα χρόνος – του έλεγαν. Ο Εμπραΐμ Ναμπάβι όμως δεν ήθελε να περιμένει άλλο. Δεν θέλει να γυρίσει ελπίζοντας να ωφεληθεί από την αλλαγή, θέλει να γυρίσει για να συμμετάσχει στην (πίεση για) αλλαγή. Ξέρει ότι η ζωή ενός συγγραφέα στο Ιράν μοιάζει λίγο με έναν ρομαντικό περίπατο σε ναρκοπέδιο. Φεύγει έχοντας στο μυαλό του εκείνη τη ρήση του Ναπολέοντα: «Δεν αρκεί να είμαστε γενναίοι, πρέπει να έχουμε και λίγη τύχη».