[Ανάλυση] Ανθ’ ημών Τζάκρη

Μετά τις δώδεκα τα μεσάνυχτα, η άμαξα της Σταχτοπούτας γίνεται κολοκύθα κι εκείνη πρέπει να σπεύσει στη φτωχική της κάμαρα. Περασμένα μεσάνυχτα χθες στη Βουλή, με τη συζήτηση επί της προτάσεως μομφής να έχει περαιωθεί έχοντας υπερβεί κατά μισή ώρα την προβλεπόμενη διάρκεια, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν όρθιος στο πρώτο έδρανο της Ολομέλειας και ζητούσε τον λόγο επί αρκετή ώρα. Κι ας του εξηγούσε υπομονετικά ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης από το προεδρείο ότι η συζήτηση κλείνει με την τοποθέτηση του Πρωθυπουργού. Εχει ισχύσει για όλους τους αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ηταν η παράξενη κατάληξη ενός παράξενου τριήμερου. Και η επιβεβαίωση μιας απορίας: βρίσκεται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε ανταγωνισμό με κορυφαία στελέχη του κόμματός του για το ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις; Γιατί συνήθως τον καβγά με το προεδρείο τον κάνει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κάτι για το οποίο υπάρχει κατανόηση – κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος είναι, θα κάνει και κανέναν καβγά παραπάνω για τη διαδικασία. Αλλά ο αρχηγός ασχολείται με την ουσία. Ηταν ένα παράξενο τριήμερο όπου η Ζωή Κωνσταντοπούλου θύμισε ακτιβίστρια της Greenpeace μπρος στα κάγκελα του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε όντως – όπως επισήμανε ο Αντώνης Σαμαράς – να συνδυάσει τους διαδρόμους της Βουλής με το πεζοδρόμιο. Εξω στο Σύνταγμα, άλλωστε, είχε οργανωθεί διαδήλωση που ήταν όμως ένα φάντασμα των κινητοποιήσεων της διετίας 2010-2012…

Από την ατμόσφαιρα έξω από την ΕΡΤ ώς την πρωτοφανή επιθετικότητα στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε την απορία αν, ερχόμενος στην εξουσία, δεν θα αλλάξει η κυβέρνηση αλλά το καθεστώς. Ποτέ στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ακόμη και τη διετία 2010-2012, δεν γνώρισε η Βουλή τέτοια οξύτητα και τέτοια απειλητική ρητορική. Χαρακτηριστικές ήταν και οι φωνές κατά του Βενιζέλου όταν πήρε τον λόγο να απαντήσει. Ενώ υπέρβαση της διαδικασίας – και του πολιτικού τακτ – ήταν η αποστροφή Τσίπρα προς Σαμαρά σε στυλ «κοιτάξτε με όταν μιλάω». Αν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται κυρίαρχος, τότε γιατί ήταν αναγκαία όλη αυτή η ένταση; Αν στόχος είναι η αυτοδυναμία, όπως είπε ο Τσίπρας στο βήμα – προφανώς για να μη χρειάζεται να κυβερνήσουν μαζί με τον Καμμένο! – προς τι αυτή η παλινδρόμηση στο πολιτικό στυλ της μειοψηφίας που δεν έχει τίποτε να χάσει αν πάει τη συζήτηση στα άκρα;

Στην πραγματικότητα, η πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Λειτούργησε συσπειρωτικά για τις κοινοβουλευτικές ομάδες εκατέρωθεν. Αυτό όμως το έχει πολύ περισσότερο ανάγκη η κυβέρνηση παρά η αντιπολίτευση – σωστά; Εκτός αν όλα αυτά έγιναν για να ψηφίσει κατά της κυβέρνησης η Θεοδώρα Τζάκρη. Εν πολλοίς, αυτό είναι το επίτευγμα της πρότασης μομφής – πολύ κακό για το τίποτα.