«Πέταξα το τσιγάρο και ησύχασα», ήταν η πρώτη φράση που μου είπε θαμώνας σε ένα «ναργιλάδικο», όπως λένε τα καφέ και τα μπαρ όπου οι πελάτες μπορούν να καπνίσουν ναργιλέ. Η διακόσμηση με τα χαμηλά τραπέζια, τα κιλίμια και τα κεντητά μαξιλάρια βοηθά στο να μεταφερθείς νοητά στην Αίγυπτο, στην Ινδία, στη Συρία, στην Περσία, στην Τουρκία, χώρες όπου αυτός ο τρόπος καπνίσματος είναι πολιτισμική παράδοση. Πεπόνι, καρπούζι, φράουλα, μήλο, σταφύλι, μέντα, τριαντάφυλλο, γιασεμί, αλλά και πιο σύγχρονες, όπως τσίχλα, μοχίτο, ούζο, ρεντ μπουλ, καπουτσίνο, μέλι, σοκολάτα, είναι μερικές από τις σαράντα αρωματικές γεύσεις καπνού ναργιλέ που υπάρχουν στο μενού αυτών των καταστημάτων.
«Τουμπεκί ψιλοκομμένο» είναι η επόμενη ατάκα με την οποία οι πελάτες αρχίζουν να γελάνε. Τη χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα και σημαίνει «σώπα, βούλωσέ το». Ενας κύριος, μου εξηγεί ότι τουμπεκί λέγεται ο καπνός που χρησιμοποιείται στον ναργιλέ ή αργιλέ. Οι «ταμπήδες» ετοίμαζαν τον ναργιλέ στα καφενεία της Τουρκίας και καθώς έπιαναν την κουβέντα και καθυστερούσαν, ο πελάτης φώναζε: «Κάνε τουμπεκί», δηλαδή σταμάτα να μιλάς και φτιάξε τον καπνό.
Ομως στα μαγαζιά της Αθήνας που λειτουργούν τα τελευταία χρόνια οι πελάτες μόνο τουμπεκί δεν κάνουν. Ανδρες και γυναίκες, σε αναλογία πέντε προς ένα, από 20 μέχρι 50 χρόνων, αφουγκράζονται τον ευχάριστο ήχο που κάνουν οι μπουρμπουλήθρες που σχηματίζονται στο κάτω μέρος της συσκευής που περιέχει νερό. Από εκεί ο καπνός φιλτράρεται και ανεβαίνει στο στόμα μέσω του σωλήνα, που είναι το λεγόμενο μαρκούτσι.
Πολλοί –και ιδιαίτερα οι πιο νέοι –προτιμούν τον ναργιλέ σε σχέση με το τσιγάρο, αφενός γιατί καπνίζουν λιγότερο και αφετέρου γιατί τους έρχεται πιο οικονομικό. Επιπλέον, τα ρούχα, τα δάχτυλα και το στόμα δεν μυρίζουν την λεγόμενη τσιγαρίλα, κάτι που απασχολεί κυρίως τις γυναίκες. Για λόγους υγιεινής, ωστόσο, όταν ο ναργιλές καπνίζεται από μια παρέα είναι πολύ βασικό να έχει ο καθένας το δικό του πλαστικό στόμιο, που δίνεται από το κατάστημα, ώστε να το τοποθετεί μπροστά στο μαρκούτσι κάθε φορά που έρχεται η σειρά του.
Τα τελευταία χρόνια τα ναργιλάδικα πληθαίνουν σε όλη την Ευρώπη, με «μητρόπολη» το Λονδίνο, όπου ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Η γεύση, η τελετουργία αλλά ίσως και ο συμβολισμός του ναργιλέ έχει γοητεύσει και τους σύγχρονους σταρ. Οπως τη Ριάνα, που δεν θα μπορούσε να απέχει από οτιδήποτε θα συνδύαζε το τρέντι με το σεξουαλικό υπονοούμενο. Σε συναυλία που έδωσε πέρυσι στο Αζερμπαϊτζάν φωτογραφίστηκε να καπνίζει ναργιλέ στα παρασκήνια. Σελέμπριτι που επίσης έχουν ακολουθήσει τη δημοφιλή συνήθεια είναι οι Ντρέικ, Κιμ Καρντάσιαν, Μάιλι Σάιρους, Μάικ Τάισον, Σακίλ Ο’Νιλ, Ντέιβ Σαπέλ, Αντονι Μπουρντέν κ.ά.
Το μήλο και η μέντα είναι πρώτα στην προτίμηση των θαμώνων, όπως μας είπε ο κ. Μπασίμ από το Mike Cafe όπου ο καπνός, σε όλες τις γεύσεις, είναι χωρίς νικοτίνη. Ο σερβιτόρος φέρνει τη συσκευή –θυμίζει κάτι από ιεροτελεστία όλη η διαδικασία -, και ανάβει το καρβουνάκι που έχει τοποθετήσει στο πάνω μέρος και μόλις σβήσει ο πελάτης μπορεί να τραβήξει μια ρουφηξιά. Κανονικά, δεν πρέπει να καταπιείς τον καπνό αλλά να τον ρουφήξεις, να τον κρατήσεις στο στόμα και να τον εκπνεύσεις. Ετσι η γεύση μένει στο στόμα και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά σε σχέση με το τσιγάρο. Μαζί με τον ναργιλέ ο πελάτης μπορεί να παραγγείλει και διάφορα ανατολίτικα εδέσματα, γλυκά, καφέ ή ποτό. Το κόστος κυμαίνεται από 3 μέχρι και 15 ευρώ, ανάλογα με τη γεύση.
Το τσιγάρο είναι για τους βιαστικούς, ενώ ο ναργιλές για εκείνους που απολαμβάνουν την καλή παρέα, λένε οι φανατικοί του. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το ποιο από τα δύο είναι περισσότερο επιβλαβές στον οργανισμό. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι σε διάστημα μίας ώρας ένας καπνιστής ναργιλέ τραβάει 200 ρουφηξιές που ισοδυναμούν με 100 τσιγάρα –γιατί με μία ρουφηξιά ναργιλέ τραβάει περισσότερο καπνό. Ωστόσο, άλλοι θεωρούν ότι ο καπνός του ναργιλέ είναι πιο καθαρός και πιο φυσικός, καθώς συνήθως δεν περιέχει νικοτίνη και φιλτράρεται μέσω της γυάλινης φιάλης με νερό που βρίσκεται στο κάτω μέρος της συσκευής.
Η Εγγύς και η Μέση Ανατολή είναι ο τόπος προέλευσης του ναργιλέ, όπου βέβαια προηγείται στην προτίμηση των ντόπιων σε σχέση με το τσιγάρο ή την πίπα. Οι ευρωπαίοι έμποροι τον γνώρισαν και τον αγάπησαν από τα ταξίδια τους εκεί και τον έφεραν στη Δύση στις αρχές του 18ου αιώνα ως κάτι εξωτικό και διαφορετικό.
Σχόλια
