[Κιόσκι] Αιώνιος σωτήρας, φυσικός ξανθός

Μπορεί να μην το ξέρουμε, αλλά υπάρχει μία χώρα που ζει τον Πόλεμο της Σοκολάτας. Μια άλλη που προσπαθεί να τη βγάλει καθαρή από τον Πόλεμο του Τυριού, μια τρίτη που πέρασε από τη φρίκη του Πολέμου του Μεταλλικού Νερού, ακόμη μία που τρέμει στην ιδέα ενός Πολέμου του Μπράντι.

Τις χώρες αυτές τις συνδέει κάτι περισσότερο από το γεγονός ότι βρέθηκαν, βρίσκονται ήδη ή κινδυνεύουν να βρεθούν σε εμπόλεμη κατάσταση. Τις ενώνει μια κοινή μοίρα και ένας κοινός δυνάστης. Εζησαν για πολλές δεκαετίες στη σκιά της σοβιετικής αυτοκρατορίας, υποχρεώθηκαν να παριστάνουν τις δημοκρατίες ενώ στην πραγματικότητα ήταν κάτι σαν κατακτημένες επαρχίες, και μπόρεσαν να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους μόνο όταν εκείνη κατέρρευσε.

Αλλά και μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας, ούτε δημοκρατίες έγιναν ακριβώς ούτε πραγματικά ανεξάρτητες. Εξακολουθούν να παραμένουν έρμαια των ορέξεων της παλιάς αυτοκρατορίας, που δεν είναι πια αυτοκρατορία αλλά τα απομεινάρια της. Ακόμη χειρότερα γι’ αυτές, τα απομεινάρια θέλουν να ξαναγίνουν κανονική αυτοκρατορία. Και για να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία τους χρειάζονται σφαίρες επιρροής και κράτη-δορυφόρους που θα προσδεθούν στο άρμα αυτής της αυτοκρατορίας.

Κάπως έτσι η Ρωσία πιέζει την Ουκρανία, την Αρμενία, τη Γεωργία και όποια άλλη χώρα βρίσκεται πρόχειρη στην περιοχή να γίνουν μέλη μιας δικής της τελωνιακής ένωσης. Η πίεση μετατράπηκε σε οργή όταν έγινε γνωστό ότι η Ουκρανία πρόκειται να υπογράψει ένα σύμφωνο σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Και όταν θυμώνει το Κρεμλίνο τι κάνει;  Οπως μας πληροφορεί η Ρεπούμπλικα, στην προδοτική Ουκρανία κηρύσσει εμπάργκο στη σοκολάτα της. Από τη Λιθουανία, που θα φιλοξενήσει την τελετή στις 28 Νοεμβρίου, κόβει την εισαγωγή των τυριών. Η Γεωργία δεν άντεξε την οικονομική αιμορραγία από τα μπράντι που έμεναν στις κάβες της και είπε το μεγάλο «ναι». Το ίδιο και η Μολδαβία, που αν δεν στείλει τα κρασιά της στα ρωσικά σουπερμάρκετ θα πνιγεί στα νερά του ποταμού της.

Αν το συλλογικό μας φαντασιακό δεν μας έκανε να πιστεύουμε ότι στη Ρωσία κατοικεί κάποιο ξανθό γένος που κάποτε θα μας σώσει από κάτι (τώρα τελευταία από το Μνημόνιο), θα μιλούσαμε για οικονομικό ιμπεριαλισμό. Οταν όμως ο άλλος είναι και αιώνιος σωτήρας και ομόδοξος και φυσικός ξανθός, μπορούμε να παραβλέψουμε τον γεωπολιτικό στραγγαλισμό που υφίστανται οι πρώην δημοκρατίες της ΕΣΣΔ.

Ακόμη καλύτερα, μπορούμε να καταγγείλουμε την ΕΕ επειδή κατάφερε να σύρει την Ουκρανία στο δικό της άρμα. Να καταδικάσουμε τον στυγνό κυνισμό των Βρυξελλών που αποδεικνύονται ο καλύτερος μαθητής του Κίσινγκερ. Πώς θα το έλεγε ο αμερικανοεβραίος σατανάς για την Ουκρανία του Γιανουκόβιτς; «Κλείστε τη μύτη και πάρτε την».