[Στίγμα] Λοβέρδος: Να καταργηθεί η αυτόφωρη διαδικασία σε αδικήματα περί Τύπου

Είναι κανόνας. Επειτα από μια καταστροφή, κάτι καινούργιο θα γεννηθεί. Αν και δεν παρομοιάζω τη σύλληψή μου στα Γιάννινα (ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια στη δημοσιογραφία ήταν να μου συμβεί και αυτό…) με καταστροφή – αντιθέτως το «γλέντησα» αρκούντως το πράγμα -, αυτή καθ’ εαυτή η περιπέτεια που είχα, γίνεται η αφορμή να αφαιρεθεί μια τυποκτόνα διάταξη που περιορίζει την ελευθερία του Τύπου και των ανθρώπων του.

Οπως με ενημέρωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της ΣΥΝΕΛ (της Συμμαχίας για τη Νέα Ελλάδα) Ανδρέας Λοβέρδος, καταθέτει τη Δευτέρα τροπολογία στη Βουλή, με την οποία  προτείνει προς το υπουργείο Δικαιοσύνης την κατάργηση της αυτόφωρης διαδικασίας σε αδικήματα περί Τύπου.

Κατά τον κ. Λοβέρδο, «είναι αντισυνταγματικό να  εφαρμόζεται η αυτόφωρη διαδικασία στα αδικήματα της εξύβρισης και της συκοφαντικής δυσφήμησης διά του Τύπου από τη στιγμή που ο νομοθέτης έχει μεριμνήσει για τη γρήγορη εκδίκαση των υποθέσεων αυτών, και η σχετική αναφορά είχε αφαιρεθεί από το Σύνταγμα κατά την αναθεώρηση του 2001».

– Και τότε πώς με συνέλαβαν; ρώτησα.

Κατάλαβα. Ημουν για λίγο, για κανένα τετράωρο δηλαδή, θύμα μιας… ψεκασμένης παράλειψης. Αλλά από την άλλη, είναι δυνατόν εισαγγελικοί λειτουργοί και αστυνομικές υπηρεσίες να μη γνωρίζουν τα όσα επιτάσσει το Σύνταγμα; Είναι;

Αλλά τι απορίες έχω και εγώ, ε;

Αυτοσυστήνεται σαν θύμα

Αντιθέτως δεν έχω την παραμικρή απορία γιατί ο φίλος μου Αλέξης «είμαι το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι είναι θύμα των μηχανισμών της κυβέρνησης καθώς, όπως λέει, «τις τελευταίες ημέρες δέχεται μια πρωτοφανή επίθεση σπίλωσης και τρομοκράτησής του», με αφορμή τα μπλεξίματα που έχει με το ΣΔΟΕ. Κάπως πρέπει να δικαιολογηθεί γι’ αυτήν την ιστορία, και επιπλέον κάτι πρέπει να πει στους απλούς ψηφοφόρους που έχουν πάθει την πλάκα τους, και στα στελέχη του κόμματος που έτσι κι αλλιώς τον κοιτούσαν εξαρχής καχύποπτα.

Και νομίζω ότι το πάει καλά – ως προς τις δικαιολογίες. Γενικώς, άμα καταγγέλλεις σκοτεινούς κύκλους, κυβερνητικές μεθοδεύσεις, ύποπτες κινήσεις, παρασκήνια και στοχοποίηση, στο τέλος κάτι θα μείνει σε αυτούς που σε ακούν. Και αν δεν πείσεις όλους, κάποιους θα τους πείσεις.

Αλλά το θέμα είναι να πείσεις αυτούς που πρέπει: το ΣΔΟΕ για παράδειγμα. Διότι καλά είναι όλα τα προηγούμενα, υπάρχει όμως και ένα πρόστιμο κοντά ένα εκατομμύριο ευρώ, που αν βεβαιωθεί, θα πρέπει να πληρωθεί. Και συν όλα τα άλλα με ελέγχους που θα ακολουθήσουν – γιατί θα ακολουθήσουν.

Το είπα και προηγουμένως. Τον καταλαβαίνω τον  φίλο Αλέξη, αλλά αν ήμουν στη θέση του θα στρεφόμουν περισσότερο στο πώς θα πείσω την επιτροπή του άρθρου 70 (ξέρει εκείνος τι εννοώ) στην οποία έχω προσφύγει, παρά να κάνω δηλώσεις για το θεαθήναι, επικαλούμενος  έγγραφα τα οποία έχει ήδη εξετάσει το ΣΔΟΕ και έχει απορρίψει…

Δημοσκοπικό τέλμα  στον ΣΥΡΙΖΑ

Στον ΣΥΡΙΖΑ αύριο έχουν Κεντρική Επιτροπή προκειμένου να εξετάσουν την κατάσταση που διαμορφώνεται γενικά για το κόμμα, και ειδικά στο κόμμα. Απ’ ό,τι μου έλεγε χθες βράδυ η πηγή μου (την οποία φυλάττω ως κόρη οφθαλμού για ευνόητους λόγους), παρά τις ενέσεις αισιοδοξίας που κάνει ο περί τον πρόεδρο Αλέξη πυρήνας στελεχών ότι «πάμε καλά, μην πιστεύετε τις δημοσκοπήσεις, είμαστε 7 μονάδες μπροστά από τη ΝΔ», η ζοφερή αλήθεια είναι ότι το κόμμα δημοσκοπικά έχει τελματωθεί.

Κατά την πηγή μου, το ζήτημα αποτελεί πλέον κεντρικό θέμα προβληματισμού και διατυπώνονται διάφορες προτάσεις πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες. Επί του παρόντος κυριαρχεί η άποψη της «αστικοποίησης» του προέδρου – πράγμα που φάνηκε ολοκάθαρα στη συνέντευξη της Δευτέρας στο STAR.

Από την άλλη, οργανώνονται και εκείνοι που επιθυμούν να μετακινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε πιο ριζοσπαστικές θέσεις. Για τον λόγο αυτόν, πραγματοποιείται σήμερα στην Αθήνα πανελλαδική διάσκεψη στελεχών του Αριστερού Ρεύματος, του οποίου προΐσταται ο φίλος Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος (μου είπαν) έβγαλε «καντήλες» τη Δευτέρα παρακολουθώντας τον πρόεδρο. Δεν μάσησε ούτε με το «τη νύχτα των εκλογών δεν θα υπάρχει Μνημόνιο, διότι Μνημόνιο και ΣΥΡΙΖΑ είναι έννοιες ασυμβίβαστες». Για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός γνωρίζει καλά ότι σε τέσσερις-πέντε μήνες Μνημόνιο δεν θα υπάρχει ούτως ή άλλως – λήγει η ισχύς του.

Αλλά ούτε και για τον Παναγιώτη η κατάσταση είναι ειδυλλιακή. Οπως με ενημέρωσαν, υπάρχει γκρίνια και… αντιπολίτευση και μέσα στο Ρεύμα. Στελέχη υποστηρίζουν ότι ο Λαφαζάνης, όπως και ο υπαρχηγός Στρατούλης, είναι στις θέσεις αυτές για περισσότερο από 20 χρόνια, άρα πρέπει να επέλθει ανανέωση της «ηγεσίας». Φουρτούνες…

«Η προσωπική στάση του καθενός»

Στην Κεντροαριστερά εξακολουθούν να ζυμώνονται με το κείμενο των 58, που δεν είναι 58 αλλά 60, και όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έχουν αποφασίσει ακόμη από πού θα το πιάσουν, ως προς το  ποιος μιλάει με ποιον. Εκτιμώ ότι κάποια στιγμή θα το λύσουν και αυτό, αν και η προηγούμενη εμπειρία από κάτι ανάλογες πρωτοβουλίες δεν συνηγορεί στην άποψη ότι αυτό θα γίνει σύντομα. Σε κάθε περίπτωση και μέχρι να δούμε πού θα καταλήξουν  οι διαβουλεύσεις αυτές, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στην περίπτωση του Τάσου Γιαννίτση, ενός πραγματικού εκσυγχρονιστή. Προχθές παρουσίασε το βιβλίο του «Η Ελλάδα στην Κρίση». Από όσα είπε κατά την παρουσίαση απομονώνω το ακόλουθο (σχετικό) απόσπασμα:

«Αυτές τις μέρες δημοσιοποιήθηκε μια πρωτοβουλία, που κάνει έκκληση στις πολιτικές δυνάμεις του κεντροαριστερού χώρου και στα απλά μέλη της κοινωνίας, να εγκαταλείψουν την απομόνωση, να προχωρήσουν σε μορφές συνεργασίας, και αντί να ψάχνουν τι τους χωρίζει, να δουν τι μπορεί να τους ενώσει, ώστε παρά τις διαφορές τους να δώσουν στους Ελληνες μια καλύτερη προοπτική. Το τι θα κάνουν οι  πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν είναι η μια πλευρά. Η άλλη πλευρά είναι η προσωπική στάση του καθενός».

Για τη δική του ακούω τα καλύτερα πάντως: μπορεί και να τον δούμε επικεφαλής του ψηφοδελτίου που θα πάρει μέρος στις ευρωεκλογές υπό τη σκέπη του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος!               

  

Νέα μέτρα δεν περνάνε
Το «νέο» ότι το χρηματοδοτικό κενό που διαμορφώνεται σύμφωνα με τα στοιχεία για τον επόμενο χρόνο θα φέρει και άλλα μέτρα, προφανώς δεν είναι «νέο». Το είχαμε ξανακούσει σε διάφορες εκδοχές εδώ και μερικούς μήνες. Με τη μόνιμη επωδό σε αυτές τις περιπτώσεις ότι, πρώτον, «δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα», δεύτερον, και σε πιο βελτιωμένη εκδοχή ότι «δεν θα υπάρξουν οριζόντια μέτρα» και, τρίτον, αυτό που ήδη αφήνεται να διαρρεύσει από κυβερνητικής πλευράς ότι και μέτρα θα υπάρξουν και οριζόντια θα είναι – μόνο έτσι θα καλυφθεί (αν καλυφθεί δηλαδή πότε) το χρηματοδοτικό κενό. 
Οτι όλα αυτά είναι απαίτηση, και μάλιστα δήθεν αιφνιδιαστική, της τρόικας θεωρώ πως απλώς είναι μια προσπάθεια να περάσουν ευκολότερα τα μέτρα. Αλλά πόσο εύκολα μπορούν να περάσουν πρώτα από τη Βουλή και μετά στην κοινωνία, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, μέτρα ύψους 2 δισεκατομμυρίων ευρώ; Κατά τη γνώμη μου, καθόλου εύκολα έως είναι αδύνατον. Η ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη Βουλή όχι μόνο δεν επιτρέπει σε κανέναν και προσωπικά στον Πρωθυπουργό να αισιοδοξεί, αλλά αντιθέτως αποτελεί ισχυρή προειδοποίηση ότι «νέα μέτρα δεν περνάνε». Αν μάλιστα σε αυτό προστεθεί το κλίμα άγριας δυσαρέσκειας που επικρατεί στο εσωτερικό των Κοινοβουλευτικών Ομάδων των δύο σημερινών κυβερνητικών εταίρων, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τότε μετά βεβαιότητος μπορεί κανείς να μιλήσει για το απονενοημένο κάθε τέτοιου διαβήματος. Επειδή όμως αυτά ακριβώς είναι σε γνώση όλων, και του Πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, είναι απορίας άξιον πώς δεν χρησιμοποιούν ακριβώς αυτή την κατάσταση ως το ισχυρό όπλο της κυβέρνησης να αντισταθεί στις απαιτήσεις της τρόικας. Απορώ, δηλαδή, γιατί με τρόπο ξεκάθαρο δεν δηλώνουν προς τους συνομιλητές τους ότι τυχόν απαίτηση από τις δύο ΚΟ να ψηφίσουν νέο πακέτο λιτότητας θα οδηγήσει σε πτώση την κυβέρνηση και σε πρόωρες εκλογές, με αβέβαιο αποτέλεσμα. Αντί γι’ αυτό, δέχονται μοιρολατρικά να συζητήσουν και να διαπραγματευθούν (;)  τις απαιτήσεις των εκπροσώπων της τρόικας, την ίδια ώρα που σε όλη την Ευρώπη ογκούται το κύμα των αντιδράσεων για τις πολιτικές της λιτότητας που εφαρμόζονται στις χώρες του Νότου. Επιτέλους, ας πουν ένα «όχι» και ας διαμηνύσουν με κάθε τρόπο αυτό που λέει η κοινωνία, ότι «δεν πάει άλλο»…