[Εμπιστευτικά] Qui bono

2 λεπτά
Εχω την αίσθηση ότι το σκηνικό σύγκρουσης που στήνεται με την τρόικα και από υπαιτιότητα της τρόικας είναι όχι μόνο περιττό αλλά και βλακώδες.
Διότι είναι απολύτως προφανές ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχει κανένα πολιτικό περιθώριο να πάρει τα οποιαδήποτε νέα δημοσιονομικά μέτρα είτε το «κενό» είναι δύο δισ. είτε δεκαδύο – που έλεγε και ο Ρασούλης…
Και αυτό επειδή δεν υπάρχουν υπουργοί να τα επεξεργαστούν ούτε βουλευτές να τα ψηφίσουν ούτε πολιτικοί να τα υπερασπιστούν.
Ο Σαμαράς φέρεται να είπε πρόσφατα στη Λαγκάρντ: «Αν πάρετε νέα μέτρα, να πάρετε και τον Τσίπρα»!
Μια δήλωση που αποτελεί ταυτοχρόνως και απειλή και ομολογία. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Κι ούτε υπάρχει άλλος να παραλάβει τη σκυτάλη.
Αν είναι έτσι, τότε το παιχνίδι γίνεται σχεδόν μονόδρομος. Πιέζουν για κάτι το οποίο δεν μπορεί να γίνει και μεθοδεύουν μια σύγκρουση η οποία δεν μπορεί να αποφευχθεί.
Βλακώδες, εκτός και αν είναι προσχηματικό. Και αυτό που παίζεται ξεπερνάει στην πραγματικότητα την Ελλάδα, τον Σαμαρά και τα δύο δισεκατομμυριάκια που λείπουν ή δεν λείπουν.
Διότι qui bono; Ποιον ωφελεί μια προδιαγεγραμμένη σύγκρουση;
Αφενός το ΔΝΤ, αν έχει αποφασίσει ότι πρέπει πλέον να απεμπλακεί από την Ευρώπη.
Αφετέρου τη Γερμανία, αν έχει επιλέξει να θέσει ολόκληρη την Ευρώπη σε καθεστώς διαρκούς επιτήρησης.
Μόνο αυτοί οι δύο θα μπορούσαν να βγουν κερδισμένοι από το χάος – εφόσον βεβαίως είναι αυτές οι επιδιώξεις τους.
Αλλά, εντελώς κατά σύμπτωση, το ΔΝΤ και η Γερμανία είναι εκείνοι που λόγω αδιαλλαξίας, ιδεοληψίας ή στενομυαλιάς ανεβάζουν την πίεση και τροφοδοτούν τη σύγκρουση περισσότερο από κάθε άλλον.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που λειτουργεί σαν θυγατρική της Μπούντεσμπανκ φροντίζει να κάψει προκαταβολικά όλες τις εναλλακτικές λύσεις για να καλυφθεί το ελληνικό δημοσιονομικό κενό.
Ούτε είναι τυχαίο ότι τον ρόλο του πυρομανούς έχει αναλάβει προσωπικά ο Ασμουσεν, ο οποίος προωθεί ταυτοχρόνως και την υποψηφιότητά του για τη διαδοχή του Σόιμπλε.
Κι ούτε είναι τυχαίο ότι, από την άλλη πλευρά, το ΔΝΤ απορρίπτει κάθε μέθοδο ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που δεν θα περιλαμβάνει «κούρεμα» – κάτι το οποίο δεν μπορούν να αποδεχθούν οι Ευρωπαίοι!..
Ο Θεός να με βγάλει ψεύτη αλλά πολύ φοβούμαι ότι έχουμε εκ των πραγμάτων εμπλακεί σε ένα παιχνίδι του οποίου δεν ορίζουμε ούτε το αντικείμενο ούτε την εξέλιξη.
Πράγμα που καθιστά την ταχύτερη δυνατή απεμπλοκή μας όχι απλώς πολιτικό στόχο αλλά προϋπόθεση εθνικής επιβίωσης.













