[Αγιογραφίες] Πατέρες

ΤΟ μόνο που είναι διαφορετικό είναι το facebook. Ολα τα άλλα είναι τόσο ίδια που είναι προβλέψιμα.

ΔΕΝ πρόλαβαν να βγάλουν οι πενήντα οκτώ το κείμενο για τον Κεντροαριστερά – δεν πρόλαβε να σβήσει ο απόηχος από την επιδοκιμασία του Κώστα Σημίτη – ε, βγήκε στο ξέφωτο ο Νίκος Κωνσταντόπουλος με το σπαθί του κοφτερού του λόγου για να αναμετρηθεί με τις λόγχες τους. Αυτός τους χρέωσε δορυφορική σχέση με την εξουσία. Αυτοί τον χαρακτήρισαν υβριστή απαντώντας μέσω social media. Η αντιπαράθεση ήταν σύντομη αλλά σκληρή και η αιματοχυσία αναμενόμενη.

Η ωμότητα οφείλεται στο ότι οι αντίπαλοι έχουν ξαναπολεμήσει και μάλιστα στα ίδια εδάφη. Η Κεντροαριστερά ήταν η σταυροφορία της οκταετίας Σημίτη στα ανατολικά του ΠΑΣΟΚ. Εκεί όπου βρισκόταν ο ΣΥΝ του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Αυτός αντελήφθη εξαρχής το εγχείρημα ως εχθρική κίνηση. Είτε επρόκειτο για την υποψηφιότητα της Μαρίας Δαμανάκη στις δημοτικές της Αθήνας το 1998 είτε για αλλεπάλληλα ανοίγματα, με αποκορύφωμα την αμφίπλευρη διεύρυνση στον ανασχηματισμό του 2003 που έβαλε τον Νίκο Μπίστη στην κυβέρνηση. Ο Κωνσταντόπουλος πολέμησε την προσπάθεια, ενοχοποιώντας την πολιτικά και ωθώντας σε απομόνωση τα στελέχη του ΣΥΝ που την ευνοούσαν. Κάπως έτσι βρέθηκε η Δαμανάκη στο ΠΑΣΟΚ. Ο Κωνσταντόπουλος πολέμησε επίσης τον ίδιο τον Σημίτη, με αποκορύφωμα την ερώτηση που του έκανε για το ναυάγιο του «Σάμινα Εξπρές» όταν ο τότε πρωθυπουργός σε μια διάσημη αποστροφή του είπε: «Αυτή είναι η Ελλάδα…».

ΤΟ ενδιαφέρον είναι ότι ο Κωνσταντόπουλος – που «τα λέει» μόνο αν είναι ερειστικός – δεν βάλλει πολιτικά κατά του εγχειρήματος, αλλά προσωπικά κατ’ αυτών που το ενσαρκώνουν. Η πρόσφατη τοποθέτηση για τους πενήντα οκτώ, «που νομίζουν ότι δεν υπάρχει εξουσία χωρίς αυτούς», δεν αποτελεί εξαίρεση. Υπό την έννοια αυτή πρόκειται για διένεξη μεταξύ παλαιών συντρόφων – άλλωστε, στην εγχώρια Αριστερά του χαβιαριού όλοι γνωρίζουν όλους από τα νεανικά τους χρόνια. Αν είχαν χιούμορ θα του έλεγαν ότι η – σύντομη και όχι ένδοξη – προεδρία του στον Παναθηναϊκό είναι μάλλον το μοντέλο για την υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για πρόεδρος της Κομισιόν ως επικεφαλής των αριστερών κομμάτων της Ευρώπης. Αλλά τους έφαγε η σοβαροφάνεια μάλλον…

ΦΥΣΙΚΑ, η Κεντροαριστερά δεν απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Στη ΔΗΜΑΡ απευθύνεται. Αλλά ο Κωνσταντόπουλος τα έχει ζήσει και τα ξέρει. Στην πολιτική γεωγραφία, η Κεντροαριστερά είναι ένα είδος Γραμμής Μαζινό απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να περάσει στο Κέντρο, τότε οι πολιτικές ισορροπίες ανατρέπονται. Η αναφορά στη Γραμμή Μαζινό – στατική και ξεπερασμένη, σχεδιασμένη από τύπους που μιλούν γαλλικά όπως οι περισσότεροι από τους πενήντα οκτώ – σαφώς δηλώνει ηττοπάθεια. Από την άλλη, όμως, το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πώς να διεμβολίσει το Κέντρο. Αλλά πώς να μην αποκοπούν τα αριστερότερα τμήματά του στη μεγάλη αυτή πορεία. Ωστόσο, ο κεντρογενής Νίκος δεν είναι εξπέρ σε αυτά.

ΤΑ υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Κωνσταντόπουλος αντικατέστησε εδώ και αρκετά χρόνια ως οιονεί πατρική φιγούρα στο τσιπραίικο τον βλοσυρό Αλαβάνο (που ροκανίζει εξ αριστερών). Η παρατήρηση για τον ρόλο του πρώην προέδρου έναντι του νυν προέδρου δεν έχει διάθεση να μειώσει την ικανότητα της Ζωής να εκνευρίζει τους πάντες από μόνη της. Ούτε την πολιτική της αυτονομία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: στη γενιά των Αριστερών της Μεταπολίτευσης οι ρόλοι αλλάζουν, αλλά οι καβγάδες μένουν απαράλλαχτοι.