[Προβολείς] Τα παιδιά της γειτονιάς σου

Δεν το λέω εγώ, το λέει η επιστήμη. Παράνοια είναι η ψυχική εκείνη κατάσταση κατά την οποίαν το άτομο έχει ψευδή αντίληψη της πραγματικότητας, χωρίς όμως να παρουσιάζει εμφανή επιδείνωση των πνευματικών του ικανοτήτων. Από χτες που ανακοινώθηκε το Νομπέλ Λογοτεχνίας είμαι εντελώς στην κοσμάρα μου ή μάλλον σ’ αυτό που θα ήθελα να ήταν ο κόσμος αλλά δυστυχώς δεν είναι. Αν το καλοεξετάσεις, η πάθησή μου είναι χίλιες φορές ελαφρύτερη από τη μανία καταδιώξεως που παρουσιάζει εσχάτως ο ΣΥΡΙΖΑ. Καλύτερα να νομίζεις ότι κάτι ύποπτο παίζει εκεί πάνω στη σουηδική ακαδημία παρά ότι σου παρακολουθούν τα τηλέφωνα ή ότι σε κλέβουν στο ζύγι ή ότι τα παιδιά της γειτονιάς σου με πειράζουνε πάλι μεθυσμένος είσαι μου φωνάζουνε.

 Κι αν ρωτάς για μένα, ειδικά για φέτος δεν αισθάνομαι διόλου σαν τσαλαπατημένη αναγνώστρια. Οι Σουηδοί με ένα ευφυέστατο bypass έβγαλαν εκτός παιδιάς τον εγνωσμένο αντιαμερικανισμό τους και έδωσαν το Νομπέλ Λογοτεχνίας στην καναδή θεά της μικρής φόρμας Αλις Μονρό. Ολως τυχαίως, ένας φίλος, διακεκριμένος μάστορας κι αυτός της λογοτεχνικής μινιατούρας μού διάβαζε προχτές το βράδυ στο τηλέφωνο το εξής από μια συνέντευξη του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου: «Ο Τσέχοφ θεωρούσε ιδεώδες ένα διήγημα που να χωράει σε μια παλάμη». Με φθάνει για να βγάλω το Σαββατοκύριακο κι ακόμη παραπέρα.