[Κιόσκι] Για τα «παιδιά» του Tea Party

Με το πρακτικό πνεύμα που τους διακρίνει, οι Αμερικανοί έβγαλαν ήδη τους πρώτους οδηγούς επιβίωσης σε ένα κράτος του οποίου μεγάλου μέρος της δημόσιας διοίκησης έχει τεθεί εκτός λειτουργίας. Ο πιο ενδιαφέρων από αυτούς δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Τάιμ. Ο τίτλος του είναι αντίστοιχος των τίτλων χιλιάδων πονημάτων με οδηγίες παντός είδους και τύπου. Από αυτόν τον οδηγό, βέβαια, δεν μαθαίνει κανείς πώς να γίνει πλούσιος σε μια βδομάδα ή πώς να κατακτήσει την ευτυχία. Μαθαίνει πώς να εξηγήσει στα παιδιά του την αναστολή της λειτουργίας του κράτους.

Η εισαγωγή υπηρετεί πιστά το είδος: «Γεια σας παιδιά, ασφαλώς θα έχετε δει πολλές οικογένειες (τη δική σας, κάποιου συγγενούς ή του γείτονα) να πληρώνονται από το κράτος, να πληρώνουν φόρους στους κράτος ή να διαμαρτύρονται ότι το κράτος δεν τους αφήνει να κάνουν το ένα ή το άλλο. Θα έχετε πολλές απορίες για το τι σημαίνει να “κλείνει” το κράτος. Οπως για παράδειγμα, τι συμβαίνει με τους αστυνομικούς και τους πυροσβέστες όταν δεν πληρώνονται; Τα απορριμματοφόρα θα περάσουν να μαζέψουν τα σκουπίδια μας; Κι αν ο μπαμπάς και η μαμά εργάζονται για το κράτος, θα μπορέσουν να μου αγοράσουν καινούργια λέγκο;».

Η προσπάθεια της δημοσιογράφου Κέιτι Στάινμετς είναι πράγματι αξιοθαύμαστη. Δεν είναι εύκολο να συνεννοηθείς με έναν κόσμο για τον οποίο οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι είναι παράδεισος, ενώ στην πραγματικότητα είναι ζούγκλα. Προτού όμως εξηγήσει κάποιος στα παιδιά τι σημαίνουν όλα αυτά, μήπως θα έπρεπε να επιχειρήσει να εξηγήσει στους μεγάλους; Τουλάχιστον, οι ενήλικοι ξέρουμε ότι ζούμε σε μια ζούγκλα όπου η συνεννόηση δεν είναι καθόλου εύκολη.
Το δύσκολο έργο ανέλαβε ο Νίκολας Κριστόφ στους Νιου Γιορκ Τάιμς: «Μέχρι να υπάρξει συμφωνία για τον περιορισμό των όπλων, θα χρησιμοποιώ την εξουσία που διαθέτω ως αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και θα βουλιάζω ένα αεροπλανοφόρο την εβδομάδα. Καλώ τους ηγέτες των Ρεπουμπλικανών να έρθουν στο Λευκό Οίκο και να διαπραγματευθούμε μια συμφωνία για να διαφυλάξουμε τη στρατιωτική μας ισχύ. Ελπίζω ότι οι Ρεπουμπλικανοί θα συνεργαστούν μαζί μου για να αποτραπεί η απώλεια του στόλου μας». Το ερώτημα είναι απλό: «Αν ακούγαμε τον Μπαράκ Ομπάμα να λέει κάτι τέτοιο δεν θα τον περνούσαμε για τρελό;».

Σε αυτήν την εξήγηση υπάρχει κάτι πραγματικά ανησυχητικό. Για να περιγράψει το πρόβλημα και τον εκβιασμό των Ρεπουμπλικανών, ο δημοσιογράφος αναγκάζεται να καταφύγει σε ένα «παιδικό» παράδειγμα, δηλαδή τόσο ακραίο και εξωπραγματικό ώστε να εξάψει τη φαντασία και να τραβήξει την προσοχή του κοινού. Αλλά είναι μάλλον λογικό όταν απευθύνεται κανείς στους οπαδούς του Tea Party.