[Ιστορίες συνωμοσίας] Πέντε πάνω, πέντε κάτω

Πάνω από πενήντα ώρες έμειναν, λέει, απίκο οι δικαστικοί προκειμένου να ανακρίνουν τους συλληφθέντες. Ανθρωπος είμαι και κατανοώ την κόπωση στην οποία κάποιοι από αυτούς αποδίδουν και ορισμένα λαθάκια. Αφεριμ. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι σε τι ακριβώς αποσκοπούσε αυτό το σερί. Χάθηκε ο κόσμος να πάρουν ένα μπρέικ; Η αλήθεια είναι ότι είμαστε κι ελόγου μας κομμάτι ανεβάσταγοι, προσωπικά όμως δεν θα με πείραζε καθόλου να μάθω το αποτέλεσμα λίγες ώρες αργότερα. Ενας λόγος παραπάνω που αυτές οι υποθέσεις απαιτούν καθαρό μυαλό και την κρίση απείραχτη από την τσίτα και τους πολλούς καφέδες. Δεν παραβλέπω το γεγονός ότι υπάρχουν ένα σωρό δουλειές που οφείλουν να αγνοήσουν τον παράγοντα χρόνος, αλλιώς κλάψ’ τα Χαράλαμπε. Οι μεταφορείς φρέσκων λαχανικών, επί παραδείγματι, ή ο χειρουργός του Ιπποκρατείου που στάθηκε επί οκτώμισι ώρες όρθιος πάνω από τη ζωή της ξαδέλφης μου και μετά βγήκε από εκεί μέσα κατάκοπος πλην ευγενέστατος, ενθαρρυντικός και έτοιμος να συνεχίσει τη δική του ζωή: παιδιά, σκυλιά ή ό,τι άλλο έχει ο καθένας.

Στο non stop των συγκεκριμένων ανακρίσεων, εκτός από τους κινδύνους που προέρχονται από τη φυσική κόπωση των ανακριτών βλέπω και τα θάρρητα που μπορεί να πάρουν αίφνης οι συγκεκριμένοι ανακρινόμενοι. Την αναστήλωση της δολιότητάς τους και τον θαυμαστό τρόπο που έχουν να εξαντλούν το σύστημα χρησιμοποιώντας το τυπικό του, όπως έκαναν μέχρι χθες στη Βουλή. Να έχεις κουράγιο, φέρ’ ειπείν, έπειτα από τέτοιο άγριο ξενύχτι, να κλωτσάς δημοσιογράφους και να φτύνεις καμεραμάν, την ώρα που τα ξεθεωμένα όργανα της πολιτείας δεν έχουν ούτε σάλιο ούτε ανάκαρο να σε αρπάξουν επιτόπου ως υπότροπο, κι ας μην έχεις κριθεί ως τέτοιος.