[Αγιογραφίες] Προσχήματα

ΠΟΤΕ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην πολιτική. Ισχύει ακόμη και για το Προεδρείο της Βουλής που συνήθως δεν το άγγιζε τίποτε στο θεσμικό του ύψος.

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2012 στο Προεδρείο της Βουλής έχοντας να αντιμετωπίσει μια Ολομέλεια που η σύνθεσή της έκανε τη θεωρία των δύο άκρων να φαίνεται παίξε-γέλασε. Πράγματι, τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες η Βουλή είδε περιστατικά που δεν είχε ξαναδεί ποτέ. Από τις ρητορικές αεροναυμαχίες της Ζωής Κωνσταντοπούλου με διάφορους μεσηλίκους ώς την οξύτατη λογομαχία του Βαγγέλη Βενιζέλου με τον Ηλία Κασιδιάρη. Τις εκρήξεις του Πάνου Καμμένου που κάποια στιγμή στράφηκε και κατά του – άλλοτε φίλου του – Μεϊμαράκη. Και τα μελέ ΣΥΡΙΖΑ – Χρυσής Αυγής που ξεπέρασαν κάθε κοινοβουλευτικό προηγούμενο. Πέραν της χυδαιότητας, ήταν και οι επιθέσεις της ΧΑ προς στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για οικεία τους πρόσωπα.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ με εμπειρία, ο Μεϊμαράκης δεν είναι το είδος του Προέδρου Βουλής που ναρκισσεύεται θεσμικά και πάει να επιβάλει την προσωπικότητά του στο σώμα. Σε αυτό – ονόματα δεν λέμε – έχουν διακριθεί άλλοι πριν από αυτόν. Αντιθέτως, ο Μεϊμαράκης επιχείρησε να είναι το αθόρυβο χέρι που κρατάει τα πράγματα σε κοινοβουλευτική τάξη. Ή, τέλος πάντων, αντελήφθη ότι με τόσους μπελάδες και την κατάσταση στο περιστύλιο να είναι έκρυθμη, έπρεπε πάση θυσία να μη γίνει ο ίδιος μέρος του πολιτικού προβλήματος.

ΤΟ πέτυχε – χωρίς να αφήσει χώρο σε αυτούς που είχαν ακραίες διαθέσεις. Η αλήθεια είναι ότι αντιμετώπισε ζητήματα χωρίς προηγούμενο – όπως το θέμα της οπλοφορίας των χρυσαυγιτών. Ξαφνικά η Βουλή θύμιζε περισσότερο μπουζουξίδικο της Εθνικής Οδού που προσπαθεί να αποφύγει αιματηρές παρεκτροπές των πελατών παρά ναό της δημοκρατίας. Η εικόνα δεν ήταν ευχάριστη, ενώ σίγουρα δεν βοηθούσε τους θεσμούς.

ΟΛΑ αυτά όμως είναι θορυβώδες προοίμιο σε σχέση με την κατάσταση που διαμορφώνεται τώρα στη Βουλή. Ενα μέρος της ΧΑ θα είναι πλέον στη φυλακή. Ακόμη χειρότερα: ο Μιχαλολιάκος και οι συν αυτώ θα είναι προφυλακισμένοι με τη δίκη τους να εκκρεμεί. Θα θέλουν με κάθε τρόπο να γίνονται αισθητοί – έστω και ερήμην τους! – στη Βουλή. Ενώ διάφορους ελιγμούς φαίνεται ότι μαγειρεύουν και οι εναπομείναντες της ΧΑ.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για πρωτοφανείς συνθήκες που υπερβαίνουν σαφώς τις δυσκολίες που είχε ο χειρισμός της σύνθεσης που προέκυψε τον Ιούνιο του 2012. Στην περίπτωση δε του Μεϊμαράκη, το θέμα δεν είναι πώς να λειτουργήσει με τρόπο που να συμβάλλει στην εξάλειψη του νεοφασιστικού φαινομένου. Αλλά στο να διεκπεραιωθεί αυτό με τρόπο που να μην τραυματίζει το πολίτευμα και τις δημοκρατικές διαδικασίες. Με άλλα λόγια, ό,τι και να γίνει, απαιτεί ένα μίνιμουμ θεσμικού τακτ. Οχι γιατί οι χρυσαυγίτες έχουν την παραμικρή σχέση με τη δημοκρατία – πόσω μάλλον τη νομιμότητα. Αλλά γιατί η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή υποδήλωνε ένα ράγισμα στην ελληνική πολιτική και αυτό πρέπει με κάθε τρόπο να εξαλειφθεί.

ΜΕ απλά λόγια, ο εξοστρακισμός της ΧΑ πρέπει να γίνει με τρόπο – δηλαδή πρέπει να τηρηθούν κάποια προσχήματα.