«Μην είσαι εγωίστρια. Τον έρωτα τον μοιραζόμαστε»
«Κοίταξέ με, σε παρακαλώ. Εχω ανάγκη να με κοιτάζεις»
«Μην το μετανιώσεις το πρωί»
«Ηξερες ότι θα συμβεί αυτό, γι’ αυτό ήρθες»
«Το ήθελες, πες ότι το ήθελες»
«Σταμάτα να το παίζεις δύσκολη»
«Προσπαθώ απλά να σου δείξω πόσο σε αγαπάω»
«Οχι; Μόνο αυτό ξέρεις να λες;»
«Ενα ποτό ακόμα;»
«Ελα, πες αλήθεια. Δεν σ’ άρεσε;»
«(Γελώντας:) Δείχνεις γελοία πασαλειμμένη με το σπέρμα μου»
Η Γκρέις Μπράουν είναι μια 21χρονη αμερικανίδα φωτογράφος. Ενα βράδυ του 2011 μία φίλη τής εκμυστηρεύτηκε ότι είχε πέσει θύμα βιασμού. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε μια ανάλογη ιστορία. Κι είχε βαρεθεί να τις ακούει «στα κρυφά», μέσα από μισόλογα και κάτι που της έμοιαζε πολύ με ντροπή. Ακόμα και σήμερα, ακόμα και στην «προοδευτική» Δύση, ο βιασμός παραμένει ταμπού. Στη Γαλλία, υπολογίζουν ότι μόλις ένα στα εννέα θύματα καταγγέλλει το συμβάν στην Αστυνομία. Η Μπράουν ήθελε κάπως να βοηθήσει να σπάσει η σιωπή, κάπως να ενθαρρύνει την επούλωση των τραυμάτων μέσω της τέχνης. Και έφτιαξε τον ιστότοπο Project Unbreakable. Σχέδιο Αθραυστος – ή καλύτερα, Αθραυστη. Δύο χρόνια τώρα συλλέγει πορτρέτα γυναικών θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης που προτάσσουν στον φακό ένα μεγάλο λευκό χαρτί· πάνω του έχουν γράψει τα λόγια που τις σόκαραν περισσότερο. Λόγια που άκουσαν από τον βιαστή, την Αστυνομία ή το περιβάλλον τους. Στον ιστότοπο υπάρχουν ήδη περισσότερες από 2.000 τέτοιες φωτογραφίες. Δεν είναι όλες τραβηγμένες από την Μπράουν, γυναίκες από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Ρωσία, έχουν στείλει τα δικά τους πορτρέτα.
«”Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είσαι τόσο όμορφη”. Ο πατριός μου»
«”Αποκλείεται να είσαι παρθένα. Το έχεις ξανακάνει αυτό”. Ημουν 15 και παρθένα»
«”Εσύ φταις. Αν δεν είχες πιει, δεν θα είχε συμβεί ποτέ”. Η Αστυνομία της Αγίας Πετρούπολης όταν προσπάθησα να το καταγγείλω. Ημουν 18 χρόνων, πρωτοετής φοιτήτρια»
«”Ανυπομονώ να σε βλέπω κάθε μέρα”. Αφού με βίασε»
«”Δεν είσαι γκέι. Θα σ’ το αποδείξω”. Πάντα μπάι. Πάντα στη ζωή. Χάνεις»