[Ανάλυση] Η Ελλάδα στιγματίζεται διεθνώς

Πότε μπήκε η Χρυσή Αυγή στο ραντάρ του δικομματισμού; Οταν εξελέγη ο Νίκος Μιχαλολιάκος στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας κι άρχισαν οι κλωτσοπατινάδες με την Αριστερά στις συνεδριάσεις; Οταν αρπάχτηκαν οι τύποι με τα μαύρα μπλουζάκια με τα ΜΑΤ κι έπεσαν δακρυγόνα στη συναυλία του Μεγάρου Μουσικής στον Αγιο Παντελεήμονα παρουσία του Αρχιεπισκόπου; Στα επεισόδια που αμαύρωσαν και ματαίωσαν τη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης, ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, στις 28 Οκτωβρίου 2011; Ή μήπως – και με μεγάλη καθυστέρηση – αυτό έγινε στις διπλές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου του 2012;

Η απάντηση είναι ότι αυτό δεν έγινε σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις. Χρειάστηκε να μπει το μαχαίρι στην καρδιά του Παύλου Φύσσα για να ξυπνήσουν. Είχε, βεβαίως, προηγηθεί το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο Ρουπακιώτη που συγκροτούσε ένα νομικό πλαίσιο που να θέτει εκτός νόμου τη Χρυσή Αυγή. Αλλά το Μαξίμου διαφωνούσε και το ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε επί της ουσίας την προσπάθεια όταν ο Κουβέλης βγήκε από την κυβέρνηση τον περασμένο Ιούνιο. Αρκετές εβδομάδες νωρίτερα, ο Βαγγέλης Βενιζέλος είχε μια οξεία φραστική αντιπαράθεση με τον Ηλία Κασιδιάρη στην Επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ. Ολα αυτά όμως περισσότερο συνιστούσαν πολιτικές κινήσεις και περισσότερο μια ενεργοποίηση των θεσμών – με την κάλυψη του πολιτικού συστήματος – για να αντιμετωπισθεί μια οργάνωση που στρατολογούσε, λειτουργούσε και βιαιοπραγούσε στη σκιά της Δημοκρατίας.

Η Χρυσή Αυγή υποτιμήθηκε. Ή αντιμετωπίσθηκε ως όρος της θεωρίας των δύο άκρων. Οταν ο φιλέλληνας ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου σε ομιλία του πέρυσι για την ανάπτυξη φασιστικού φαινομένου εν Ελλάδι, η άποψή του θεωρήθηκε υπερβολική. Και πολλοί σχολιαστές θεώρησαν παράλειψη ότι μίλησε μόνο για μαύρους και όχι για κόκκινους. Η δολοφονία του Φύσσα τα άλλαξε όλα αυτά. Και – παρότι η απώλεια ενός νέου ανθρώπου είναι τραγική – έκανε το κατεστημένο πολιτικό σύστημα να αντιληφθεί ότι οι ξένοι, όταν μιλούν για Ελλάδα, ρωτούν για τη Χρυσή Αυγή. Το επισημαίνει ο ευρισκόμενος στη Νέα Υόρκη ως υπουργός Εξωτερικών για τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών Βαγγέλης Βενιζέλος στην επιστολή του προς τους υπουργούς Εσωτερικών και Παιδείας. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ζητάει να υπάρξει επαγρύπνηση ενόψει των παρελάσεων του Οκτωβρίου.

Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να το είχαν αντιληφθεί από καιρό. Τα διεθνή ΜΜΕ που ασχολούνται όλα συνεχώς με την Ελλάδα, έχουν φιλοξενήσει αναρίθμητες στήλες και μεταδώσει εκτενή τηλεοπτικά ρεπορτάζ για το κόμμα του Μιχαλολιάκου. Ηταν προφανές ότι η εικόνα της χώρας έχει αλλάξει. Ή μάλλον ότι έχει αμαυρωθεί. Είναι όμως ένα πράγμα να αποκτά εκλογική δύναμη – ή έστω απήχηση στην κοινωνία – ένα φασιστικό κόμμα. Είναι ένα εντελώς άλλο πράγμα να δίνεται η εντύπωση ότι αυτό γίνεται με την ανοχή των διωκτικών και εισαγγελικών Αρχών, αλλά και με την κυβέρνηση να ολιγωρεί, ενώ μέλη της Χρυσής Αυγής επιδίδονται σε εγκληματικές πράξεις. Αυτός είναι ένας κίνδυνος που τον αντελήφθησαν στον άξονα Κατεχάκη και Μαξίμου. Εξού και η ταχεία συνένωση των τριάντα δύο αξιόποινων πράξεων στον φάκελο που έστειλε επειγόντως ο Νίκος Δένδιας στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Ούτως ή άλλως, η διεθνής διάσταση υποδεικνύει την πολλαπλή επικινδυνότητα της εμφάνισης μιας ισχυρής Ακρας Δεξιάς στην Ελλάδα.