[Κιόσκι] Για τις ζωές των άλλων

Η σκέψη ότι η ζωή στη Γη θα υπάρχει για 1,75 δισεκατομμύρια χρόνια ακόμη, όπως υποθέτουν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Αγγλίας, είναι ανακουφιστική για μία σειρά από λόγους. Ο βασικός είναι ότι 1,75 δισ. χρόνια μοιάζουν με κάτι σαν αιωνιότητα. Η αίσθηση του χρόνου χάνεται και μαζί της χάνεται και ο φόβος του τέλους. Η βεβαιότητα ότι αποκλείεται να ζήσεις μέχρι τότε σε θωρακίζει. Ακόμη και αν έχει ανακαλυφθεί το ελιξίριο της αθανασίας, το πολύ πολύ να σταματήσεις να παίρνεις τη δόση σου τη στιγμή που ο ήλιος θα έχει μεγαλώσει τόσο ώστε η ζέστη θα κάνει τη ζωή εντελώς ανυπόφορη.

Θα ήταν ίδια η αντίδρασή μας, όμως, αν οι βρετανοί επιστήμονες μας πληροφορούσαν ότι ο πλανήτης θα καταστραφεί σε εβδομήντα χρόνια; Θα παραμέναμε απαθείς ακόμη και αν ξέραμε ότι θα αφήσουμε την τελευταία μας πνοή σε βαθύ γήρας και στον ύπνο μας πριν από την καταστροφή; Ο καθηγητής Φιλοσοφίας Σάμιουελ Σέφλερ έθεσε το ερώτημα στον εαυτό του και δεν αισθάνθηκε καθόλου άνετα στη σκέψη. Το ίδιο δυσάρεστο συναίσθημα πλημμύρισε και όλους τους φίλους του στους οποίους έθεσε το ίδιο ερώτημα. Κανένας δεν φάνηκε αδιάφορος στην ιδέα μιας καταστροφής μολονότι δεν θα τη βιώσει. Και όλοι παραδέχθηκαν ότι η μελλοντική καταστροφή θα επηρέαζε βαθύτατα την καθημερινότητά τους.

Ενας συγγραφέας, για παράδειγμα, είναι βέβαιο ότι θα έχανε το κέφι του για γράψιμο χωρίς τη χαρά του κυνηγιού της υστεροφημίας. Η ιατρική έρευνα θα έχανε το νόημά της, η τεχνολογική πρόοδος δεν θα είχε καμία σημασία, η επιθυμία να κάνουμε έναν κόσμο καλύτερο – ή, τέλος πάντων, όπως τον ονειρεύεται ο καθένας – θα μας εγκατέλειπε. Θα ζούσαμε με την αίσθηση του τέλους να βαραίνει τους ώμους μας και την αβάσταχτη σκέψη ότι τα περισσότερα παιδιά γύρω μας θα ζήσουν αυτή τη φοβερή ημέρα.

Ο λόγος που μας κρατάει ζωντανούς και δίνει ένα νόημα στην ύπαρξή μας είναι ότι η ζωή συνεχίζεται. Ή, όπως το θέτει ο Σάμιουελ Σέφλερ στους New York Times, ότι υπάρχει ζωή και μετά τον θάνατο. Σε αυτή τη ζωή δεν υπάρχει τίποτε το μεταφυσικό. Δεν μιλάμε για μια ψυχή που συνεχίζει να ζει στον Παράδεισο, στην Κόλαση ή σε κάποιον άυλο κόσμο που δεν έχουμε υπόψη μας. Μιλάμε για τις ζωές των άλλων.

Ζούμε γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού μας κυριαρχεί η σκέψη ότι θα ζήσουν κάποιοι άλλοι έπειτα από εμάς. Η ζωή μας είναι απολύτως συνδεδεμένη με τη μελλοντική ύπαρξη κάποιων ξένων. Μπορεί να είναι κάπως ενοχλητικό. Είναι όμως και πολύ παρηγορητικό.