Ημερολόγιο Ευρωμπάσκετ 2013 – ημέρα #7

Στη Λιουμπλιάνα το contrast είναι έντονο. Σε όλα! Όπως άλλαξε ο καιρός μέσα σε 100 χιλιόμετρα, έτσι άλλαξαν τα πάντα μέσα σε δύο μέρες. Όλα έγιναν καλύτερα και το Ευρωμπάσκετ μας αποζημιώνει, παρότι η Εθνική θα μας βγάλει τη ψυχή ύστερα από τη χαζομάρα (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) στο ματς με τη Φινλανδία. 

Αγωνιστικά, που είναι το πρώτο που μας ενδιαφέρει, η ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι, έγινε το αγκάθι από το οποίο βγαίνει ρόδο. Η Λιουμπλιάνα είναι πόλη-λουλούδι, που θες να… μυρίζεις κάθε στιγμή του ελεύθερου χρόνου σου, είτε για καφέ πάνω στον ποταμό, είτε για φαγητό σε κάποιο από τα δεκάδες bistrot-restaurant που έχει, αλλά ακόμη και για ποτό. Όλο και κάπου θα συναντήσεις κάποιο φίλο από τα παλιά, έναν γνωστό ή επώνυμο που θα ήθελες να γνωρίσεις.

Το ξενοδοχείο, είναι πιο στενάχωρο κι από τη βραδιά της περασμένης Δευτέρας στο Κόπερ, αλλά με το WiFi στα δωμάτια μοιάζει με παλάτι. Το γήπεδο είναι υπερσύγχρονο και δεν μπαίνει σε σύγκριση όχι με εκείνο στο Κόπερ αλλά και με τα περισσότερα της Ευρώπης! Το επίπεδο των αγώνων είναι σαφώς καλύτερο από την α’ φάση και εφόσον προκριθεί και η Ελλάδα από τα προημιτελικά θα έχει μόνο ματσάρες!

Αρχής γενομένης για εμάς του αγώνα με την Ισπανία, όπου η Εθνική ομάδα έβγαλε τον εγωϊσμό της, κατέθεσε όση ενέργεια είχε μέσα της και κάνοντας το καλύτερο της εφετινό παιχνίδι έβαλε τέλος στην… πελατειακή σχέση που είχαμε αναπτύξει με το παρεάκι του Ρούντι Φερνάντεθ, του Μαρκ Γκασόλ και των υπολοίπων σπουδαίων παικτών που έχει η Εθνική Ισπανίας.

Στο γήπεδο, με ρόλο σχολιαστή, ο πρωταθλητής Λιβάνου και ο μόνος από όσους έχω συναντήσει που έχει ξεγελάσει το χρόνο. Μέρα δεν έχει περάσει πάνω από τον Λευτέρη Σούμποτιτς, που ως κάτοικος Λιουμπλιάνας νιώθει αμφιτρύωνας του Ευρωμπάσκετ.

Με τον «Πίξι» της χρυσής εποχής του Άρη, που ένωσε όλη την Ελλάδα (πλην ΠΑΟΚτσήδων), έγινε και η πρώτη επίσκεψη στο ιστορικό κέντρο της σλοβενικής πρωτεύουσας. Στη Λιουμπλιάνα, το κλισέ «ζει και αναπνέει» για το τάδε γεγονός βρίσκει τη σημασία του. Όπου κι αν κοιτάξεις το Ευρωμπάσκετ θα συναντήσεις.

Όχι απλά σε αφίσες στις κολόνες ή σε τοίχους που καλύπτονται από διαφημιστικά μπάνερ. Άλλωστε στη Λιουμπλιάνα δεν υπάρχουν τέτοια. Όλη η πόλη είναι γεμάτη νεοκλασσικά κτίρια που διατηρούνται αναλλοίωτα γύρω από το ποτάμι που δεν… μπαζώθηκε όπως ο Κηφισός, ο Ιλισός…

Το Ευρωμπάσκετ βρίσκεται παντού. Στην κεντρική πλατεία, που από υπαίθριο πάρκινγκ διαμορφώθηκε σε ένα ακόμη πάρκο με υπόγειο γκαράζ πια, έχει στηθεί τεράστια οθόνη για την θέαση των αγώνων, σκηνή για μουσικά διαλλείματα ανάμεσα στα ματς και μετά το τέλος της ημέρας, γήπεδο μπάσκετ που προσφέρει την καλύτερη θέα της πόλης (το κάστρο), κιόσκια για φαγητό, ποτά, νερά!

Στον δενδροφυτευμένο μέρος του, δίπλα από τον πεζόδρομο που φιλοξενεί όλα τα παραπάνω, οι εικόνες θυμίζουν Χριστούγεννα. Τεράστια μπάλες ντυμένες στα χρώματα των σημαιών των 24 ομάδων κρέμονται από τα κλαδιά των δένδρων σαν μπάλες σε Χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Σε πεζόδρομους δίπλα στο ποτάμι, υπάρχουν μπασκέτες! Παραμένουν άθικτες όπως και οι δερμάτινες μπάλες, που έχουν αφήσει οι διοργανωτές μπροστά τους για να μπορεί να παίξει όποιος θελήσει να δοκιμάσει την τύχη του στο άθλημα που βασιλεύει στη Σλοβενία. Στις βιτρίνες των καταστημάτων η μπάλα του μπάσκετ ή το χρώμα της δεν παίρνει ποτέ απουσία. Οι σερβιτόροι φορούν T-Shirt της διοργάνωσης… Το Ευρωμπάσκετ είναι πραγματικά παντού!

Μόλις σταμάτησε η βροχή και βγήκε ένας φιλόξενος ήλιος το καταλάβαμε και κάθε μέρα επιδιώκουμε να το απολαμβάνουμε. Πριν ήταν αδύνατο! Η πρώτη επίσκεψη σε καφέ, ήταν εντός του καταστήματος. Παρέα με τον Λευτέρη Σούμποτιτς, που με πήγε στο καλύτερο της Λιουμπλιάνας.

«Είδες που σου έλεγα πόσο ωραία πόλη είναι; Μικρή αλλά ωραία. Θα το διαπιστώσεις φιλαράκι μου όταν φτιάξει ο καιρός και θα βγει ο κόσμος έξω. Τι να κάνουμε, πουθενά δεν είναι σαν την Ελλάδα που έχει ήλιο 10 μήνες το χρόνο. Αλλά όταν έχει ήλιο είναι πολύ ωραία εδώ» μου είπε με καμάρι ο Λευτέρης, που εδώ και λίγους μήνες έχει γίνει παππούς από τον πρώτο του γιο.

«Κρίση δεν έχει εδώ. Έχουν γίνει μειώσεις, αλλά αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Οι Σλοβένοι είναι εξάλλου οικονόμοι ως άνθρωποι. Δεν τα χαλάνε τα λεφτά όπως οι Έλληνες. Όμως εδώ απέναντι, στο δικαστήριο, κάθε μέρα είναι κανάλια! Κάθε μέρα φέρνουν κι έναν από τους πολιτικούς που βρίσκουν οτι έχει φάει λεφτά» αποκρίθηκε όταν εξέφρασα το θαυμασμό μου για τη γέφυρα Crni Kal (κάτι σαν τη δική μας Κακιά Σκάλα, αφού τη λένε Μαύρη τρύπα) που συνάντησα στο μικρό ταξίδι από το Κόπερ.

Πριν αποχωρηστούμε ο Σούμποτιτς προέβλεψε πως η Ελλάδα παρά τα λάθη που έκανε στην πρώτη φάση θα προκριθεί. Υπέρ της Εθνικής μας πόνταρε και ο Ντέγιαν Μποντίρογκα, τον οποίο όπως έγραψα στην προηγούμενη σελίδα του ημερολογίου, συναντήσαμε την παραμονή του αγώνα με την Ισπανία.

Ο αντιπρόεδρος της σερβικής ομοσπονδίας, Ντέγιαν ήταν σίγουρος για τη νίκη της Ελλάδας και δικαιώμενος γαρ έστειλε μήνυμα πριν καν φύγει η Εθνική ομάδα από το παρκέ. Σε greekenglish κιόλας ο άτιμος!

Τώρα τι θα γίνει απόψε με τους Σλοβένους. Ο Γιάγκοτνικ, παλιά καραβάνα του σλοβενικού μπάσκετ, ήταν απαισιόδοξος για τους συμπατριώτες του. «Δεν είναι σκληρή η ομάδα. Έχει ενέργεια, αλλά αν τους πιέσεις θα πνιγούν. Και η Ελλάδα ξέρει πως να σε πνίξει».

Μακάρι να δικαιωθεί και εκείνος κι ας μην έχει τον αριθμό του κινητού μου για να μου στείλει μήνυμα. Θα φροντίσω να βρω εγώ το δικό του για να τον συγχαρώ.