[Προεκτάσεις] Μπαλαντέρ

Ημερομηνίες από το παρελθόν. Το 2008 ο Φώτης Κουβέλης έδωσε μια μάχη χαμένη εκ των προτέρων για την ηγεσία του Συνασπισμού, που οδηγούσε και στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Το 2010 συνέβη το αναπόφευκτο: με τρεις ακόμη βουλευτές αποχώρησε από το κόμμα – πράξη απολύτως λογική και αναμενόμενη, καθώς ήταν αδύνατο να συνυπάρξει με το τουρλουμπούκι των Συνιστωσών. Το 2012 η ΔΗΜΑΡ είναι μία από τις εκπλήξεις των εκλογών και εκπροσωπείται στη Βουλή με 14 βουλευτές – που στήριξαν εν συνεχεία την κυβέρνηση Σαμαρά.

Το 2013 ο Φώτης Κουβέλης διαπιστώνει πως η κυβέρνηση δεν είναι τρικομματική, αλλά τα κόμματα που τη στηρίζουν είναι δύο συν ένα και κάνει τη μόνη κίνηση που απομένει σε έναν πολιτικό ο οποίος δεν έχει να προσκομίσει στον δημόσιο βίο περισσότερα από την αξιοπρέπεια και τη συνέπειά του. Για την κυβέρνηση Σαμαρά η αποχώρηση του ενός κόμματος είναι πλήγμα, αλλά το επικοινωνιακό ιμπέριουμ που διαθέτει επιχειρεί να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα, ορίζοντας την έξοδο Κουβέλη ως λάθος που θα το πληρώσει.

Επιστροφή στο παρόν. Η δημοσκοπική απεικόνιση της ΔΗΜΑΡ τη φέρνει μεταξύ ζωής και θανάτου, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την παρουσία της στην επόμενη Βουλή. Ουδέν το πρωτότυπο. Θα έλεγε ότι κληρονομεί το «χάρισμα» της ανανεωτικής Αριστεράς που σε όλες τις εκλογές έμπαινε – δεν έμπαινε στη Βουλή. Αλλά μόνο μια δεν μπήκε – άρα η παράδοση είναι υπέρ του κυρ Φώτη. Την ίδια στιγμή στη λίστα της δημοτικότητας ο ίδιος ο Κουβέλης κατατάσσεται στην τρίτη θέση, πολύ πιο πάνω από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, με τον οποίο θα αναμετρηθεί στο τοπικό ντέρμπι της Κεντροαριστεράς στο γήπεδο της κάλπης.

Σε αυτή την αναμέτρηση η ΔΗΜΑΡ θα προσέλθει με τον ίδιο οπλισμό που τη μετέτρεψε από αποσυνάγωγη ομάδα της εποχής Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρική κοινοβουλευτική δύναμη στο πολιτικό σύστημα. Την ώσμωση με τους απελπισμένους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που νιώθουν παγιδευμένοι ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη. Την ανάγκη να υπάρχει ένας έντιμος μπαλαντέρ στις μετεκλογικές διεργασίες. Και την οικεία φιγούρα του Κουβέλη που τον κατατάσσει στην πρώτη ομάδα του διαχωρισμού πολιτικών που έκανε ο Τσόρτσιλ: «Κάποιοι αλλάζουν κόμμα για χάρη των αρχών τους και κάποιοι αλλάζουν τις αρχές τους για χάρη του κόμματος».