λήμματα

εκλογές. Είναι αλήθεια ότι έχουν αργήσει. Συμπληρώνονται ήδη δεκαπέντε μήνες χωρίς εθνικές εκλογές. Απαξιώνεται έτσι ένας τομέας του συγκριτικού μας πλεονεκτήματος που συνιστά αναπόσπαστο στοιχείο της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας: οι συχνές και άψογα οργανωμένες εκλογές. Χλιαρές διαβεβαιώσεις του τύπου «μην κάνετε έτσι, ορίστε, σε μία εβδομάδα έχουμε τις γερμανικές εκλογές, το ίδιο είναι», δεν καθησυχάζουν κανέναν. Το αυτό ισχύει και για τα προγραμματισμένα υποκατάστατα, τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές. «Ελληνική μοναδικότητα σημαίνει βουλευτικές εκλογές κάθε έξι μήνες, αλλιώς δεν πάμε πουθενά», διακηρύσσουν κάποιοι. Η στήλη συντάσσεται μαζί τους.

κλάσματα. Μπερδεύουν τον κόσμο. Παράδειγμα: Το τρένο συνεχίζει την πορεία του. Οι ελεγκτές είναι πια περισσότεροι από τους επιβάτες, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν καλώς ή κακώς αποβιβαστεί ή εκπαραθυρωθεί. Κάποιος από τους εναπομείναντες ρωτά έναν από τους πολλούς ελεγκτές: «Μου λέτε, σας παρακαλώ, τι κομμάτι του τούνελ έχουμε διανύσει;». «Τα 2/3», έρχεται η απάντηση. «Μα, ο συνάδελφός σας, πριν από λίγο, μου είπε τα 3/4». «Και ο άλλος θα σας πει τα 4/5. Τι να κάνουμε, κύριε, το ‘χουν αυτό τα κλάσματα!». Υπάρχει, όμως, λύση (βλ. παρακάτω).

λύση. Είναι φυσικά η αντικατάσταση των κλασμάτων με ποσοστά επί τοις εκατό (όπως γίνεται, διόλου τυχαία, στις εκλογές.) Δεν θα λέμε πια, προκειμένου περί ανηφόρας, κατηφόρας ή σήραγγας, τα 2/3, 3/4, 4/5 κ.λπ., αλλά 66,66%, 75% και 80% αντίστοιχα. Ετσι επιτυγχάνεται μεγαλύτερη ακρίβεια αφενός και αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις αφετέρου, με αποτέλεσμα να μην παρακωλύεται στο παραμικρό η πορεία του τρένου προς την έξοδο.

πάτος. Δεν πρόκειται γι’ αυτόν που θα ‘μπαινε κάποτε στο βαρέλι του χρέους, αλλά για τον άλλον. Αυτόν που θα ‘πιανε η Ελλάδα, σύμφωνα με τον κύριο Ράιχενμπαχ, το 2014. Ε, λοιπόν, αυτόν ακριβώς τον έπιασε ήδη από το 2013. Το λέει ο καθ’ ύλην αρμόδιος (προφανώς ο επικεφαλής της Task Force είναι κατά φαντασίαν αρμόδιος και, άρα, κακός προφήτης) κύριος Γιάννης Στουρνάρας («Το Βήμα», 8/9/2013). Τούτο σημαίνει ότι ένας είναι ο σκηνικός χώρος για τα διαδραματιζόμενα σήμερα εν Ελλάδι: ο βυθός. Αραγε μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να ιδωθούν και τα θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα: Λύκειο, Θρησκευτικά, Αρχαία, Νέα, Κεντροαριστερά, Σοσιαλδημοκρατία, Μαθηματικά, απεργιακές κινητοποιήσεις κ.λπ.; Ολα είναι βυθομαχίες; Και μόνο το πρωτογενές πλεόνασμα (ή ο αντικατοπτρισμός του) επιπλέει στον αφρό;

πόλος. Υπάρχει ο Βόρειος, ο Νότιος και ο Τρίτος. Οι δύο πρώτοι είναι σταθεροί και αμετακίνητοι. Ο τελευταίος είναι ρευστός και απρόβλεπτος, γι’ αυτό και έχει μια άλλη γοητεία.

πραγματικότητα. Δεν έχει και πολλούς φίλους στα μέρη μας. Υπάρχει μάλιστα και ένωση φυσικών προσώπων, συγκεκριμένα όμιλος για την καταπολέμηση της πραγματικότητας, που δραστηριοποιείται υπό την επωνυμία Εραστές της Ανυπαρξίας. Οι Εραστές εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία τάσσονται υπέρ της μεταρρύθμισης του Λυκείου με το ακόλουθο σκεπτικό: «Επειδή είναι παγκοίνως γνωστό ότι Μέση Εκπαίδευση και ειδικότερα Λύκειο δεν υφίσταται στον τόπο μας από τριακονταετίας, αισθανόμαστε την υποχρέωση να συγχαρούμε το υπουργείο Παιδείας για τη μεταρρύθμιση που επιχειρεί στον βαθμό που αφορά ανύπαρκτη οντότητα. Πέραν των άλλων, για μας η προστασία παντός ανύπαρκτου πράγματος είναι υποχρέωση που απορρέει από το καταστατικό μας». Η ανακοίνωση καταλήγει: «Αν η μεταρρύθμιση αφορούσε το φροντιστήριο, φυσικά και θα μας έβρισκε απέναντί της. Διότι, ως γνωστόν, το φροντιστήριο είναι το μόνο που υπάρχει».

χώρα. Είναι στον δρόμο όπου υπάρχουν δύο πινακίδες. Η μία γράφει «2021» και η άλλη «1821». Δείχνουν και οι δύο προς την ίδια κατεύθυνση. Τι θα πει αυτό; Πάμε για εορτασμό ή για επανάληψη του ’21; Διαλέγετε και παίρνετε. Στην πρώτη περίπτωση θα τιμηθεί η «έξοδος από την κρίση»· στη δεύτερη θα ξεκινήσει η νέα παλιγγενεσία. Οπως διδάσκει η Ιστορία, οι λαοί και τα κράτη δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία. Κατ’ εξαίρεσιν μάλιστα οι ιστορικοί λαοί μπορούν να σταδιοδρομούν μόνιμα υπό καθεστώς (όπως λέμε σημαία) ευκαιρίας.

χώρες. Είναι σαν τα σπίτια. «Μόνο όταν πάρουν φωτιά φανερώνεται το θεμελιώδες αρχιτεκτονικό σφάλμα που χαρακτήριζε την κατασκευή τους» (Βάλτερ Μπένγιαμιν).