[Ενστάσεις] Επίδομα κομπιούτερ

Είναι, σίγουρα, λίγο πιο πομπώδες από το επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ), το επίδομα προπέλας (Λιμενικό), το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ), το επίδομα φαξ (ΔΕΗ) ή το επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ) που δίνονταν σε υπαλλήλους για τέτοιου τύπου ειδικές δεξιότητες, αλλά έχει κι αυτό τη σημασία του – άλλωστε, για πολλά χρόνια, ήταν συνδικαλιστική διεκδίκηση και ημών των δημοσιογράφων: το επίδομα κομπιούτερ.

Και οι μεν δημοσιογράφοι δεν πήραμε ποτέ το επίδομα κομπιούτερ, ως κλάδος μάλιστα χάσαμε τ’ αυγά και τα καλάθια. Μάθαμε όμως ότι το ελάμβαναν κανονικά οι δημόσιοι υπάλληλοι, μάλιστα σε είδος: έξι ημέρες επιπλέον άδεια αν στη δουλειά, μπροστά τους, είχαν υπολογιστή. Το είχαν διεκδικήσει όταν οι υπολογιστές ήταν σαν ντουλάπες, γλώσσα προγραμματισμού ήταν η dos, ο μακαρίτης ο Μαρούδας απειλούσε να ρίξει τους δορυφόρους και η γενική αίσθηση ήταν ότι η ακτινοβολία της οθόνης προκαλούσε καρκίνο. Και φυσικά το είχαν κερδίσει: ήταν δεξιότητα, επικίνδυνη δεξιότητα, άρα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως επιπλέον προσόν. Το Δημόσιο το αντιμετωπίζει ακόμη ως επιπλέον προσόν: μπορεί, ας πούμε, να μην υπάρχει άνθρωπος από 5 έως 25 χρονών που να μην είναι δικτυωμένος αλλά στην προκήρυξη, π.χ., θέσεων για τη νέα Δημόσια Τηλεόραση έπαιρνε μόρια όποιος είχε αποδεικτικό από ιδιωτική σχολή ότι χειρίζεται κομπιούτερ (κάτι που, πάντως, δεν ίσχυσε στην πράξη).

Από χθες το επίδομα κομπιούτερ καταργήθηκε. Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κυριάκος Μητσοτάκης το χαρακτήρισε «αναχρονιστικό προνόμιο», η κατάργησή του, πρόσθεσε, είναι «μικρό αλλά συμβολικό βήμα για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης».

Είναι σίγουρα ξεβόλεμα. Αλλά το ότι, έστω και χάρη στην επιδραστικότητα και στις αλλαγές που έφεραν στην καθημερινότητά μας τα προϊόντα του Μπιλ Γκέιτς, του Στιβ Τζομπς, του Ζάκερμπεργκ και τόσων άλλων, ξαναμπαίνει στη γλώσσα η επάρατη λέξη, εκσυγχρονισμός, είναι μια ελπίδα. Ελπίδα ότι, παρά τις αντιξοότητες, η επανεκκίνηση, δύσκολη και κοπιαστική, θα έχει λιγότερο λαϊκισμό και περισσότερο ρεαλισμό.