[Εναλλακτικά] Η κλεψύδρα τής Κεντροαριστεράς

ΩΣΤΕ στη ΔΗΜΑΡ τα έκαναν όλα σωστά τον Ιούνιο; Οπότε αυτoσυγχαίρονται ή μάλλον συγχαίρουν τον Φώτη Κουβέλη; Ολα αυτά προκαλούν δύο γρήγορες διαπιστώσεις: πρώτον, σπανίως τα κόμματα κάνουν αυτοκριτική. Δεύτερον, η ΔΗΜΑΡ ακολουθεί την τάση των μικρότερων κομμάτων να γίνονται αρχηγικά.

Για το πρώτο δεν έχει κανείς να πει πολλά. Για το δεύτερο όμως; Για το δεύτερο μπορεί να πει ότι το αρχηγικό κόμμα δεν είναι αριστερή παράδοση. Αποτελεί ειρωνεία ότι το κύριο παράδειγμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ακόμη και ως ΣΥΝ και, πάντως, ανεξαρτήτως αρχηγού – Δαμανάκη, Κωνσταντόπουλου, Αλαβάνου ή Τσίπρα – ουδέποτε κυριαρχήθηκε από ένα πρόσωπο. Ηταν ένα κόμμα διαλόγου και ίντριγκας, προεδρικής πλειοψηφίας και αμετανόητης μειοψηφίας και, όπως λένε στα παραμύθια, περνούσαν αυτοί καλά και οι δημοσιογράφοι πολύ καλύτερα. Τα μικρά κόμματα που είναι αρχηγικά εντοπίζονται – δυστυχώς! – στη δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος. Αρχηγικό κόμμα ήταν ο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη όπως είναι και οι ΑΝΕΛ του Καμμένου. Αρχηγικό κόμμα δεν είναι η Χρυσή Αυγή – για όποιον, τέλος πάντων, μπορεί να κλείσει τη μύτη του και να προσεγγίσει λίγο τα εσωτερικά της. Γύρω από την οικογένεια Μιχαλολιάκου αναπτύσσονται διάφορες προσωπικές φιλοδοξίες και ανταγωνισμοί. Στην πραγματικότητα, η δυναμική της Χρυσής Αυγής φαίνεται κι από την έλλειψη μονολιθικότητας στο εσωτερικό της.

Αλλη μια μελαγχολική – πλην της δεξιάς αναφοράς – διαπίστωση. Τα μικρά αρχηγικά κόμματα δεν πολυφτουράνε. Είναι πολιτικά οχήματα μοναδικού σκοπού – την εξυπηρέτηση των σκοπιμοτήτων του αρχηγού. Αν αυτές παραστενέψουν, τότε εν μια νυκτί το κόμμα εγκαταλείπεται. Η ιστορία του ΛΑΟΣ είναι γνωστή και συναρτάται και αυτή με μπες – βγες στην κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά αδικούν κατάφωρα τον Φώτη Κουβέλη, αλλά και τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ. Ούτε αυτοί ούτε αυτός έχουν ή είχαν τέτοιο μοναχοφάικο πολιτικό προφίλ. Εντάξει – το λάθος της εξόδου από την κυβέρνηση τον Ιούνιο πάει να διορθωθεί, ως συνήθως στην πολιτική, με λάθος: το να αυτοδοξάζονται στη ΔΗΜΑΡ. Ωστόσο, πρέπει να αποφευχθεί ένα πρόσθετο λάθος: το να στρέψει η ΔΗΜΑΡ την πλάτη στο εγχείρημα της Κεντροαριστεράς που κινεί υπομονετικά – ας μην πούμε: στωικά – ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν στην Αγίου Κωνσταντίνου είναι ότι η Κεντροαριστερά – που ο κόσμος τους τη θέλει – μπορεί να προχωρήσει και χωρίς αυτούς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο – όχι πολιτικά φιλεύσπλαχνος – Κώστας Σημίτης απαξίωσε τη ΔΗΜΑΡ ως προοδευτικό εταίρο στο πρόσφατο συνέδριο του ΙΣΤΑΜΕ.  

Συμπέρασμα: χρόνος για διόρθωση πορείας υπάρχει. Και ευκαιρίες θα δοθούν. Αλλά η κλεψύδρα τρέχει και κάποια στιγμή θα αδειάσει.