[Διαστάσεις] Εμειναν χωρίς μέλλον;

Με το εξαιρετικό – όπως πάντα – κείμενό του το περασμένο Σάββατο για τον «τρίτο πόλο και την εθνική ανασυγκρότηση», ο Γιάννης Βούλγαρης εξηγεί γιατί η περίοδος είναι κατάλληλη για τη δημιουργία ενός τρίτου πόλου ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην ανάλυσή του θα πρόσθετα ένα παράγοντα που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στις σχετικές διεργασίες που αρχίζουν και επισήμως αυτή την εβδομάδα: τη διεθνή εμπειρία. Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς αποτελεί ένα θέμα που συζητείται σε όλη την Ευρώπη. Και οι απαντήσεις χαρακτηρίζονται, καλώς ή κακώς, από τη μεγαλύτερη δυνατή ποικιλία. Συχνά, δε, αλληλοαναιρούνται.

Το γερμανικό SPD ετοιμάζεται σε είκοσι ημέρες να εισπράξει μια ακόμη μεγάλη ήττα. Ολοι θα ρίξουν την ευθύνη στον υποψήφιο για την Καγκελαρία, και σε έναν βαθμό θα έχουν δίκιο. Αυτό όμως είναι το εύκολο κομμάτι της ανάλυσης. Το δύσκολο είναι να απαντηθεί πώς και γιατί ένα κόμμα που τόλμησε πριν από δέκα χρόνια να εφαρμόσει επώδυνες μεταρρυθμίσεις κλείστηκε στη συνέχεια στη μικρή του περιοχή και άφησε τον αντίπαλο να αλωνίζει σε όλο το γήπεδο. Οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, όπως και οι ομοϊδεάτες τους στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, δεν έχουν μπορέσει να αναπροσαρμόσουν και να επικαιροποιήσουν τις θέσεις τους σε ζητήματα που εκείνοι έχουν αναδείξει: το κοινωνικό κράτος, τον ρόλο των συνδικάτων, τη λειτουργία των κομμάτων, τα όρια του κράτους, τα ανοιχτά σύνορα. Οσο δεν το κάνουν, οι ψηφοφόροι θα τους αντιμετωπίζουν με δυσπιστία.

Ο Φρανσουά Ολάντ κατόρθωσε να εκλεγεί Πρόεδρος υποσχόμενος ότι η λιτότητα δεν είναι η μόνη λύση. Μέχρι τώρα, έχει μπορέσει να υπερασπιστεί αυτό το στοίχημα μόνο στο εσωτερικό της χώρας του, αλλά και εκεί δεν δείχνει να αντέχει πολύ. Η δημοτικότητά του μειώνεται διαρκώς και οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο μέτωπο της Συρίας (με τον Κάμερον να προκαλεί, και να χάνει, την ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο και τον Ομπάμα να αναγκάζεται να προσφύγει στο Κογκρέσο) θα εντείνουν ακόμη περισσότερο τις πιέσεις που δέχεται.

Το νέο αίμα φαίνεται να έρχεται και πάλι από τη Σουηδία. Οπως γράφει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ο Αντονι Πέιντερ, συγγραφέας ενός βιβλίου με ένα λογοπαίγνιο στον τίτλο («Left Without a Future?», δηλαδή «Αριστερά Χωρίς Μέλλον;», αλλά και «Εμεινε Χωρίς Μέλλον;»), ο ηγέτης των σουηδών Σοσιαλδημοκρατών Στέφαν Λέβεν τάσσεται υπέρ ενός ενεργού ρόλου του ιδιωτικού τομέα στην κοινωνική πρόνοια, την εκπαίδευση και την υγεία. Ανάλογες θέσεις είχαν υποστηρίξει οι σουηδοί Σοσιαλδημοκράτες και πριν από είκοσι χρόνια, για να αφήσουν στη συνέχεια και αυτοί με τη σειρά τους την πρωτοβουλία για τις μεταρρυθμίσεις στη Δεξιά.

Ας βγει λοιπόν επιτέλους η ομάδα από τη μικρή περιοχή και ας ξεκινήσει τις επιθέσεις, συγκροτημένα, οργανωμένα, με σχέδιο δράσης: οι εισηγήσεις στο συνέδριο του ΙΣΤΑΜΕ αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον.