Ο Χανς Κρίστιαν Αντερσεν υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες του κόσμου. Με τα παραμύθια του μεγάλωσαν παιδιά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όμως... Ομως ο τύπος τελικά μισούσε τα παιδιά. Τα πιο δημοφιλή παραμύθια του έχουν τραγικό τέλος που χαρακώνει τις τρυφερές παιδικές ψυχούλες. Θυμάμαι, είχα μείνει ξάγρυπνος νύχτες και νύχτες οραματιζόμενος το τέλος από «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Να κατεβαίνει η γιαγιά του από τον ουρανό και να το παίρνει στην αγκαλιά της... Με άλλα λόγια, το κοριτσάκι είχε σβήσει μαζί με τα σπίρτα του στο παγωμένο πεζοδρόμιο. Τέτοια όμορφα! Λοιπόν, σημειώστε παραμύθια του ψυχρόαιμου Δανού που έκαναν να δακρύζουν τα παιδικά μάτια και τα όνειρά τους εφιάλτες: «Ο μολυβένιος στρατιώτης», «Η μικρή γοργόνα», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα»... Και στα τρία, το φινάλε είναι ο θάνατος ο τραγικός και η απογοήτευση. Μπράβο, Χανς!
Οι οπαδοί του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ είναι σαν τα παιδιά. Χρόνια τώρα ακούνε τα παραμύθια της ευρωπαϊκής πορείας και νανουρίζονται, μέχρι που φτάνει το κακό τέλος και ιδρώνουν. Τότε το παραμύθι γίνεται τρομακτικό όνειρο, που τους τινάζει σαν ελατήρια από το κρεβάτι. Και κάθε χρονιά το ίδιο παραμύθι με το ίδιο, ή σχεδόν το ίδιο, κακό τέλος.
Η ιστορία αρχίζει συνήθως κάπως έτσι: Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο ομάδες... Η μία ομάδα ανίκητη στον τόπο της (η ήττα από την ομάδα του Αναστόπουλου δεν μετράει...), δυνατή και κραταιά. Οι οπαδοί της τη λάτρευαν και για την ομάδα τους έκαναν τα πάντα. Και η ομάδα τους έκανε τα πάντα για τους οπαδούς της. Νικούσε σε μέρη μακρινά, στην Ξάνθη, στην Τρίπολη, στην Κρήτη... Είχε εξοντώσει όοολους τους κακούς εχθρούς. Τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ... Η ομάδα, που την έλεγαν Ολυμπιακό, ήταν το καμάρι της πατρίδας της. Ομως και ο πρόεδρος της και οι οπαδοί της με έναν καημό μεγάλωναν: να δουν τους παίκτες τους να υψώνουν ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο.
Λίγο πιο μακριά ήταν η άλλη ομάδα, ο ΠΑΟΚ, που κι αυτή είχε οπαδούς που τη λάτρευαν και θα έκαναν τα πάντα για το καλό της. Αυτή η ομάδα δεν ήταν πρώτη στη χώρα της, ήταν όμως πρώτη στην πόλη της. Ο ΠΑΟΚ είχε δύο όνειρα: να σηκώσει τρόπαιο πρωταθλήματος και να φθάσει κάποτε σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Το παραμύθι κάθε χρονιά αρχίζει φθινόπωρο, με τα πρωτοβρόχια και τα κιτρινισμένα φύλλα, και τελειώνει (σχεδόν πάντα) χειμώνα, με τις παγωνιές και τα χιόνια.
Κάθε καλοκαίρι φθάνουν οι δυνατοί που θα οδηγήσουν τις ομάδες στην εκστρατεία με όπλα μοντέρνα και αποτελεσματικά. Ο στόχος πάντα ίδιος στην αρχή για τον Ολυμπιακό: Τσάμπιονς Λιγκ. Μετά χαμηλώνει λιγάκι: Γιουρόπα Λιγκ. Το πρωτάθλημα είναι δεδομένο.
Για τον ΠΑΟΚ στην αρχή Τσάμπιονς Λιγκ, πρωτάθλημα, κι όσο φεύγουν οι ημέρες ο πήχης χαμηλώνει: το πρωτάθλημα γίνεται Κύπελλο, το Τσάμπιονς Λιγκ γίνεται Γιουρόπα Λιγκ και στις τελευταίες σελίδες πια η δεύτερη θέση γίνεται: ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Εφέτος οι στρατηγοί λέγονται Μίτσελ και Στέφενς, οι αρχιπολεμιστές Σαβιόλα και Στοχ.
Το καλοκαίρι οι ντελάληδες ενημερώνουν τους οπαδούς για το πόσο δυνατές έγιναν οι ομάδες και (θα δείτε) πόσο μακριά θα φτάσουν... Τον χειμώνα σωπαίνουν! Και πες τώρα ότι προκρίνεται ο ΠΑΟΚ στους ομίλους μετά την ισοπαλία στη Γερμανία. Και;
Και έρχεται ο Σεπτέμβρης και αρχίζουν οι μονομαχίες οι δυνατές, και τότε το παραμύθι «βαραίνει». Και το τραγικό; Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα (ακόμη ένα παραμύθι του Αντερσεν) δεν φαίνονται. Ο βασιλιάς είναι γυμνός! Από νωρίς είναι ήδη αργά και η εκστρατεία οδηγείται σε άτακτη υποχώρηση.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο ομάδες που μεγάλωναν τους οπαδούς τους με τα παραμύθια, αλλά αυτές μίκραιναν με την πραγματικότητα.
Καληνύχτα και όνειρα γλυκά...
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από