[Ενστάσεις] Η ζωή δεν είναι ποίηση

Η Ελλάδα είναι μια παράξενη χώρα. Μια χώρα που οι πολίτες της και οι πολιτικοί της, στην πλειονότητά τους βεβαίως, αρνούνται να ασχοληθούν με τα μικρά και τα τετριμμένα. Δεν μετράνε, δεν λαμβάνουν υπόψη τα δεδομένα, δεν θεωρούν υποχρέωσή τους να αναφερθούν σε αυτά. Τυχαία ένα από τα δημοφιλέστερα συνθήματα της περιόδου μετά την κρίση και τα Μνημόνια είναι το «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73, εμείς θα την τελειώσουμε σε τούτη την πλατεία»; Είναι προφανές ότι διακινείται ως σύνθημα μια ιστορική ανακρίβεια μόνο και μόνο επειδή έτσι το σύνθημα έχει ρίμα και μέτρο. Οι ποιητικοί κανόνες έχουν μεγαλύτερη σημασία από την πραγματικότητα.

Η Ελλάδα κατηγορείται ότι δεν παράγει παρά ελάχιστα πράγματα. Παράγει, πάντως, πολλή ποίηση. Γράφουν πολλοί και όλοι επιδιώκουν να εκδώσουν. Αλλά όταν υποκύπτεις στους κανόνες της ποίησης, μπερδεύεσαι με τους κανόνες της ζωής.

Πριν από μερικές ημέρες, σε συμπλοκή με αστυνομικούς, σύμφωνα με ανακοίνωση των Αρχών, σκοτώθηκε ένας δραπέτης φυλακών, ο οποίος μετά τη δραπέτευσή του βαρυνόταν για εγκλήματα μεταξύ των οποίων και φόνοι. Είναι λυπηρό, προφανώς, να χάνει κάποιος τη ζωή του αλλά, πάλι, αν αντιμετωπίζεις όπλα και σφαίρες, με όπλα και με σφαίρες θα απαντήσεις, άλλος τρόπος δεν έχει εφευρεθεί. Ετσι συμβαίνει σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία. Ο ρόλος της Αστυνομίας είναι να εγγυάται την κοινωνική ειρήνη – και μερικές φορές αυτό γίνεται και με τα όπλα. Ιδίως στην περίπτωση των δραπετών που καταδιώκονταν από τους αστυνομικούς, είχαν μεσολαβήσει δύο θάνατοι, του αστυνομικού Γ. Ανδριτσόπουλου και της Κ. Ζώγαλη, που οδηγούσε αμέριμνη το αυτοκίνητό της το οποίο βρέθηκε ξαφνικά στην τροχιά μιας σφαίρας.

Υπήρξαν τρομοκράτες που έπλεξαν το εγκώμιο του νεκρού, πολεμιστή κατά του συστήματος. Υπήρξαν όμως και πολιτικοί που επέκριναν την Αστυνομία για τον θάνατό του. Επρόκειτο για ενέργεια εσκεμμένη, είπαν. Σοβαρό ως καταγγελία, αν υπάρχουν αποδείξεις. Εχουν; Δεν επικαλέσθηκαν, δεν θα μπορούσαν να επικαλεσθούν. Αλλά αν δεν έχεις στοιχεία στη δημόσια ζωή δεν κάνεις πολιτική. Γράφεις ποίηση ή, έστω, μυθιστόρημα.

Εκεί, στον χώρο της ποιητικής πρόζας, η παραβατικότητα αποκτά άλλη γοητεία. Ο Ζαν Ζενέ το περιέγραφε πολύ ωραία, από τη φυλακή, στην «Παναγιά των λουλουδιών»: «Βλέπω στους κλέφτες, στους προδότες, στους δολοφόνους, στους απόκληρους και στους μάγκες μια βαθιά ομορφιά, μια υπόγεια ομορφιά». Την ίδια ομορφιά που, δημοσιογραφικά, εξέπεμπε παλιά ο Βενάρδος (τα όπλα του ρίχναν’ λουλούδια), αργότερα ο Κοεμτζής (τον έκανε κοινωνιολογική μπαλάντα κι ο Σαββόπουλος)…

Ομως η ζωή δεν είναι ποίηση. Ούτε η πολιτική. Δυστυχώς.