[Ενστάσεις] Το λυκόφως των θεών

Οταν ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, ένα λαϊκό παιδί από επαρχία που ζούσε στην Κυψέλη, μπήκε στη Νεολαία του ΠΑΣΟΚ, στη γειτονιά έβρισκες χώρο να παρκάρεις μέχρι και νταλίκα, ο κινηματογράφος Κολοσσαίον δεν είχε παίξει ακόμα Ναγκίσα Οσιμα και η Κική Δημουλά μπορούσε όχι απλώς να διαλέξει το παγκάκι όπου θα καθόταν αλλά και να συνθέσει πάνω του, αν ήθελε, ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο.

Αλλά εκείνος είχε μαγευτεί από τον Ανδρέα. Εμπέδωσε τα συνθήματα: «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Εξω οι βάσεις του θανάτου». Σε μια εποχή που οι θυρωροί των πολυκατοικιών μάθαιναν ότι την εξουσία μπορούν να την ασκήσουν και πρόσωπα που φοράνε ζιβάγκο και τριμμένα τζιν, εκείνος μυούνταν στην ψυχολογία της μάζας. Το 1981 έβλεπε τις λαοθάλασσες να γεμίζουν το Σύνταγμα διεκδικώντας την αλλαγή και ήξερε ότι έχει βάλει και ο ίδιος το χεράκι του γι’ αυτό. Ηταν ήδη αναπληρωτής γραμματέας της Επιτροπής Κινητοποιήσεων και όταν το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στην κυβέρνηση (μην ξεχνάμε, «και ο λαός στην εξουσία») έγινε γραμματέας. Με μια μπαγκέτα, ίδιος Χέρμπερτ φον Κάραγιαν του σοσιαλισμού, μπορούσε πλέον να καθοδηγήσει τα πλήθη κατά το δοκούν. Με το πέρασμα του χρόνου, βεβαίως, οι θέσεις του Κινήματος προσαρμόζονταν στην πραγματικότητα – αλλά όταν έχεις μάθει να κρατάς την μπαγκέτα, μαθαίνεις και το καινούργιο ρεπερτόριο.

Ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος έφτασε πολύ ψηλά στο ΠΑΣΟΚ, μέχρι και στο Πολιτικό Συμβούλιο εξελέγη. Επάγγελμα τραπεζικός υπάλληλος (αποσπασμένος, βεβαίως), για βραχύ διάστημα διοίκησε τον ΟΠΑΠ – αλλά, όπως ο ίδιος διατυμπανίζει, δεν τον ένοιαζαν τα οφίκια. Τον ένοιαζε, αντίθετα, η μεταλαμπάδευση των ιδεών και των συνθημάτων του αρχηγού. Παρέμενε στο κόμμα και πάλευε με τα φαντάσματα ενός παρελθόντος φευγάτου. Συνθήματα τύπου «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» μόνο η Χρυσή Αυγή τα λανσάρει. Οπως παλιά, όμως, δεν γίνεται πια ούτε η αφισοκόλληση.

Ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος πολιτεύτηκε φωνάζοντας: σταματήστε τη Γη να κατέβω. Χθες πάντως, που αποχώρησε από το κόμμα, η Γη δεν σταμάτησε, χρειάστηκε να πηδήξει. Αλλά από τον νέο πλανήτη που πάτησε, ανακοίνωσε προσπάθεια για «την ανασύσταση της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης» και πορεία στον λαό, μετά τη μεγάλη φθινοπωρινή Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Μελαγχολία.

Θα ήθελα να κλείσω το κείμενο αυτό με ένα μελαγχολικό  απόσπασμα από ένα από τα Κρυμμένα Ποιήματα του Καβάφη: «Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη, / της πρώτης μείζων ίσως. Aλλά φευ / άνευ Ομήρου, άνευ εξαμέτρων». Ηρθε όμως, αργά χθες το βράδυ, ο Γιώργος Παπανδρέου, που χαρακτήρισε πλήγμα την αποχώρηση Παναγιωτακόπουλου – και πώς να μελαγχολήσεις σκασμένος στα γέλια;