[Διαστάσεις] Ενα αντιφεμινιστικό μανιφέστο

Η επιστολή αυτή δεν μπορεί να είναι αληθινή. Δεν μπορεί η πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και νυν διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να δηλώνει στον πρόεδρο της χώρας της ότι είναι έτοιμη να τον «υπηρετήσει» και να του ζητά να τη «χρησιμοποιήσει» για όσο διάστημα επιθυμεί. Αυτά τα ρήματα δεν ανήκουν στον 21o αιώνα. Χιούμορ πρέπει να είναι. Μια συνωμοσία των εχθρών της για να την υπονομεύσουν. Μια φάρσα που έστησαν έλληνες Αγανακτισμένοι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα δεινά που προκάλεσε τα τελευταία χρόνια το Ταμείο στη χώρα μας.

Επίσημη διάψευση πάντως για τη χειρόγραφη επιστολή προς τον Νικολά Σαρκοζί που βρέθηκε τον Μάρτιο στη διάρκεια ερευνών της Αστυνομίας στο σπίτι της Κριστίν Λαγκάρντ, και δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα στη «Μοντ», δεν έχει υπάρξει. Η διευθύντρια του ΔΝΤ δεν αρνήθηκε, ας πούμε, την πατρότητα της φράσης «Αν με χρησιμοποιήσεις, θέλω την καθοδήγηση και την υποστήριξή σου: χωρίς την καθοδήγησή σου μπορεί να είμαι αναποτελεσματική, χωρίς την υποστήριξή σου μπορεί να είμαι αναξιόπιστη». Δεν διευκρίνισε πότε έγραψε αυτήν την επιστολή, αν την έστειλε, αν έλαβε απάντηση από τον πρόεδρο, αν πληροφορήθηκε για τυχόν σκηνές ζηλοτυπίας με την Κάρλα. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Το περιοδικό «Λ’Εξπρές» ζήτησε από τους αναγνώστες του να σκεφτούν πώς μπορεί να απάντησε ο πρόεδρος στην υπουργό του. Ο ιστότοπος Time To Sign Off ρώτησε τους χρήστες του Διαδικτύου αν η απόλυτη υποταγή στον/στη σύντροφό τους αποτελεί και δική τους φαντασίωση.

Το twitter πήρε φωτιά. Ενας μίλησε για τις «Πενήντα Αποχρώσεις του Σαρκό», ένας άλλος θυμήθηκε τους μαφιόζους που φιλούσαν το χέρι του Δον Κορλεόνε, πολλοί αναζήτησαν εξηγήσεις στα έργα του Μαρκησίου Ντε Σαντ. Το tweet του συγγραφέα Ζαν-Φρανσουά Καν ήταν πιο πολιτικό: «Εχουν υπάρξει πολλά φεμινιστικά μανιφέστα. Διαθέτουμε πλέον ένα αντιφεμινιστικό μανιφέστο. Εναν ύμνο στο κυρίαρχο αρσενικό. Διά χειρός Κριστίν Λαγκάρντ». Η Λαγκάρντ δεν απευθύνεται στον Σαρκοζί, σχολιάζει ο βετεράνος δημοσιογράφος και συγγραφέας στο Χάφινγκτον Ποστ. Αλυσοδένεται μαζί του σαν να είναι ο αφέντης της. Είναι η Ιζόλδη που προτείνει στον Τριστάνο να του πλύνει τα ρούχα. Είναι η Γεωργία Σάνδη που εξομολογείται στον Σοπέν πόση χαρά της δίνει να του σιδερώνει τα πουκάμισα. Δεν είναι η Καμίλλη στον «Οράτιο», δεν είναι η Ερμιόνη στην «Ανδρομάχη», δεν είναι η Νόρμα, δεν είναι η Αγνή στο «Σχολείο Γυναικών», είναι η Μαρία Μαγδαληνή που πλένει και αρωματίζει τα πόδια του Ιησού.

Δεν τολμώ ούτε να σκεφτώ τι θα ψιθυρίζουν στο εξής οι υπάλληλοι του ΔΝΤ όταν εμφανίζεται, αγέρωχη, η Κριστίν για τις συνεδριάσεις. Τόση δουλειά έκανε ο Στρος-Καν και έχασε τα πρωτεία.