[Εναλλακτικά] Οι δύο Δεξιές

ΤΟ χαρακτηριστικό των κρίσεων είναι ότι είναι απρόβλεπτες. Λίγο σαν τους τουρίστες στην Ταϊλάνδη που έπεσαν να κοιμηθούν στα πολυτελή μπανγκαλόους χωρίς να υπολογίσουν τον σεισμό και, κυρίως, το τσουνάμι που τους έπνιξε, έτσι και η πολιτική αγορά, εγχώρια και ευρωπαϊκή, πιάστηκε στον ύπνο στην υπόθεση της ΕΡΤ. Ολα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά στην Ελλάδα τούς τελευταίους μήνες – με την έννοια ότι υπήρχε πολιτική σταθερότητα. Η τελευταία επίσκεψη της τρόικας τον Μάρτιο με τη συμφωνία ακόμη και της ΔΗΜΑΡ για το ΕΕΤΗΔΕ και το 1 προς 1 στο Δημόσιο είχε ενισχύσει αυτή την αντίληψη. Και η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ την «κλείδωσε» ως πεποίθηση. Ωστόσο, εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι η εξαγορά αυτή ήταν το peak, η κορύφωση, για την κυβέρνηση των τριών.

Τα πρώτα σύννεφα φάνηκαν με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο Ρουπακιώτη. Επειδή όμως αυτό δεν ήταν μνημονιακή υποχρέωση, αλλά πολιτική πρωτοβουλία της ΔΗΜΑΡ – με το ΠΑΣΟΚ από πίσω -, η κρίση υποτιμήθηκε. Ηταν όμως λάθος. Η διαφορά απόψεων Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη δεν υπέκρυπτε μόνο διαφορετική πολιτική εκτίμηση της κατάστασης. Αλλά, κυρίως, διαφορά στο πώς έβλεπε ο καθένας τον εαυτό του μέσα στη συγκυβέρνηση. Οι δύο εταίροι του Πρωθυπουργού θεωρούσαν ότι η στήριξή τους στο υπουργικό σχήμα τούς προκαλούσε φθορά χωρίς ορατό όφελος. Ειδικά ο Κουβέλης φαινόταν πεισμένος ότι μπορούσε να επιβάλλει τις απόψεις του. Κανείς δεν έλαβε επαρκώς υπόψη ότι οι τρεις προσπέρασαν το Αντιρατσιστικό χωρίς να το έχουν λύσει. Ηταν δηλαδή ένα δηλητηριασμένο πακέτο που τοποθετήθηκε στο ράφι για μελλοντική διαχείριση.

Ούτε η ΕΡΤ ήταν μνημονιακή υποχρέωση. Αλλά η έξοδος δύο χιλιάδων από το Δημόσιο τον Ιούνιο ήταν. Και η απροθυμία του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Μανιτάκη να δώσει λύση στο θέμα ενεργοποίησε τον βοναπαρτισμό του Σαμαρά. Οπως και στη Γαλλία, έτσι και την Ελλάδα, υπάρχουν δύο Δεξιές. Η Ορλεανική Δεξιά είναι αυτή που εκφράζει τον συντηρητισμό της με πιο ήπιο τρόπο, αναζητώντας ισορροπίες και σύνθεση. Την εξέφρασε ο Κώστας Καραμανλής – όπως στη Γαλλία ο Ζακ Σιράκ. Η Βοναπαρτική Δεξιά είναι αυτή που κινείται ορμητικά, χωρίς να αναζητά συμμαχίες, ζητώντας να επιβάλλει γρήγορα πολιτικές και λύσεις. Την εκφράζει ο Αντώνης Σαμαράς – όπως στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζί. Δώδεκα μήνες τώρα, ο «Μεσσήνιος» είχε επιχειρήσει να τιθασεύσει τα ορμητικά ένστικτά του, ώστε να λειτουργήσει αποτελεσματικά μέσα στο σχήμα των τριών. Ωστόσο, το αδιέξοδο στο θέμα του Δημοσίου – υπόθεση που τραβάει μήνες – τον έκανε τελικά να εκδηλωθεί. Να ξαναγίνει δηλαδή ο πολιτικός που πάντα ήταν. Είναι, κυρίως, αυτό που αποσταθεροποίησε το πολιτικό σκηνικό. Οπως είναι αυτό και το στοίχημα του Σαμαρά σε αυτή τη συγκυρία.