[Διαστάσεις] Ανταγωνισμός αυταρχισμού

Οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» θέτουν σε κύριο άρθρο τους το ζήτημα ως εξής. Ναι, ο Σαμαράς έκανε μια κίνηση με θεαματικό τρόπο. Ναι, παρέκαμψε το Κοινοβούλιο, χρησιμοποιώντας μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Αλλά τα κίνητρά του ήταν οικονομικά. Η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει πολλά στην κατεύθυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, έχει αρχίσει να πατάσσει τη φοροδιαφυγή, αλλά δυσκολεύεται να αλλάξει τον δημόσιο τομέα. Και η αναποτελεσματικότητα της ΕΡΤ είναι το κυριότερο παράδειγμα των δεινών του δημόσιου τομέα. Το κλείσιμό της ήταν «αναγκαίο κακό».

Ας αφήσουμε στην άκρη τα επιτεύγματα της κυβέρνησης στο ζήτημα της φοροδιαφυγής. Ισως κάτι να γνωρίζει η καλή εφημερίδα που δεν το γνωρίζουμε εμείς. Το επιχείρημα όμως ότι μπορεί να παρακαμφθεί το Κοινοβούλιο στο όνομα οικονομικών κινήτρων είναι πολύ επικίνδυνο. Και γίνεται εκρηκτικό όταν προστίθεται η παράκαμψη των κυβερνητικών εταίρων. Ο καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης, σε άρθρο του στο Protagon, χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «παράνομη και βαθιά αντιδημοκρατική», καθώς δεν εκδόθηκε ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Το ότι η ΕΡΤ είναι αμαρτωλή, αναποτελεσματική και διεφθαρμένη δεν προσδίδει νομιμότητα στην πράξη ενός κόμματος μειοψηφίας.

Υπάρχει όμως κι ένα γενικότερο πρόβλημα. Η περιφρόνηση των δημοκρατικών διαδικασιών από την κυβέρνηση, και το αλαζονικό ύφος που τη συνοδεύει, εντάσσονται σε ένα πλαίσιο αποδοχής και «νομιμοποίησης» της βίας που έχει ταλαιπωρήσει πολύ αυτή τη χώρα. Αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε έναν ανταγωνισμό αυταρχισμού και υποκρισίας που μας οδηγεί όλους – κόμματα, συνδικάτα, πολίτες – σε έναν ολισθηρό κατήφορο. Ο Πρωθυπουργός αναγνωρίζει δημοσίως ότι ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στο να κλείσει την ΕΡΤ ήταν η εκδίκηση για τις συνεχείς απεργίες, η αξιωματική αντιπολίτευση μιλά ξανά για χούντα (όπως έκανε και με την επιστράτευση των καθηγητών) και οι εκπρόσωποι των δημοσιογράφων θεωρούν ότι η καλύτερη απάντηση στο «κακό» σκοτάδι είναι το «καλό» σκοτάδι, ο εξαναγκασμός δηλαδή της κοινής γνώμης να ενημερώνεται αποκλειστικά από κάποια μπλογκ. Ολοι απειλούν, προειδοποιούν και εκβιάζουν. Ο διάλογος αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία, όπως συνέβαινε βέβαια πάντα σε αυτή τη χώρα, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις.

Οι ξένοι παρακολουθούν άναυδοι αυτήν την κατάσταση. Δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να κόβεται ξαφνικά με πρωθυπουργική εντολή το σήμα της δημόσιας τηλεόρασης, δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί τόσες κυβερνήσεις επί τόσα χρόνια όχι μόνο δεν προσπάθησαν να  λύσουν το πρόβλημα της ΕΡΤ αλλά με τις παρεμβάσεις τους το έκαναν ακόμη μεγαλύτερο, όπως δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να αποκαλείται κυβέρνηση συνασπισμού ένα σχήμα όπου ο ένας εταίρος λαμβάνει αποφάσεις με τις οποίες διαφωνούν ριζικά οι άλλοι δύο. «Φανταστείτε τι θα σήμαινε στις χώρες μας η διακοπή της τηλεόρασης: να είστε καθισμένοι στον καναπέ σας και ξαφνικά να δείτε μια μαύρη οθόνη», είπε ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον ισπανό ομόλογό του. Εκείνοι κι εμείς, η Δύση και η Ελλάδα, πότε θα αρχίσει επιτέλους να κλείνει αυτό το χάσμα;