[Ιστορίες] Ο διάβολος φοράει ό,τι βρει

Πέμπτη πρωί, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του 18χρονου γάλλου φοιτητή και ακτιβιστή εναντίον του φασισμού Κλεμάν Μερίκ από σκίνχεντ, η Μαρίν Λεπέν βγαίνει ζωντανά στην εκπομπή του Ζαν-Μισέλ Απατί στο δίκτυο RTL. Ο δημοσιογράφος την καλεί να σχολιάσει την επίθεση. Με μειλίχια φωνή, εκείνη εκφράζει θλίψη και αγανάκτηση, εννοεί να δείξει πως τόσο η ίδια όσο και το Εθνικό Μέτωπο κατατάσσονται πλέον στο στρατόπεδο των καλών. Λέει πως συμμερίζεται τον πόνο «εκείνων που αγωνίζονταν από κοινού» με τον Μερίκ. Κατόπιν υπονοεί πως θα μπορούσε να είχε συμβεί και το αντίστροφο, να είχε βρεθεί μέλος του Εθνικού Μετώπου στη θέση του θύματος. Αλλά η έρευνα έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, αυτό το «γκρουπούσκουλο» στο οποίο ανήκαν οι δράστες είναι γνωστό στις Αρχές, σύντομα θα συλληφθούν, επόμενη ερώτηση λοιπόν.

Ο δημοσιογράφος επιμένει. Ρωτάει τη Λεπέν αν υπάρχουν σχέσεις ανάμεσα στις Επαναστατικές Εθνικιστικές Νεολαίες και το Εθνικό Μέτωπο. Εκείνη το διαψεύδει κατηγορηματικά. Ο δημοσιογράφος παίζει την ηχογραφημένη δήλωση ενός αυτόπτη μάρτυρα: ένας από τους δράστες είχε τατουάζ στον λαιμό μια σβάστικα, ένας άλλος φορούσε μπλουζάκι του Εθνικού Μετώπου. Η Λεπέν εκνευρίζεται. Αμφισβητεί την αξιοπιστία του μάρτυρα, κατόπιν επανέρχεται στον αρχικό της τόνο, χαρακτηρίζει το έγκλημα «αφόρητο», «φριχτό», το Εθνικό Μέτωπο – καταλήγει – «δεν έχει καμία απολύτως σχέση». Αλλά ο δημοσιογράφος επιμένει. Θυμίζει στη Λεπέν πρόσφατη προειδοποίησή της προς την κυβέρνηση Ολάντ – «η βία δεν είναι ποτέ ανώδυνη» -, κατόπιν τον φόρο τιμής που απέτισε στον Ντομινίκ Βενέρ – τον ακροδεξιό ακτιβιστή που αυτοκτόνησε στην Παναγία των Παρισίων διαμαρτυρόμενος για τον Γάμο για Ολους – με κίνδυνο να ενθαρρύνει τις ακρότητες, σε ένα κλίμα ιδιαίτερα ευαίσθητο. Η Λεπέν γίνεται έξαλλη. Βάζει τις φωνές και επιτίθεται στον δημοσιογράφο. Θυμίζει ξαφνικά σε πολλούς τον πατέρα της και τα θρυλικά του βίαια ξεσπάσματα.

Στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, κοντά στη γέφυρα του Καρουσέλ, υπάρχει μια πλακέτα στη μνήμη του Μπραΐμ Μπουαράμ. Την 1η Μαΐου του 1995, ακροδεξιοί που συμμετείχαν σε παρέλαση του Εθνικού Μετώπου έσπρωξαν τον 29χρονο Μαροκινό, πατέρα ενός μικρού παιδιού, μέσα στον φουσκωμένο ποταμό. Το ρεύμα ήταν δυνατό, εκείνος δεν ήξερε κολύμπι, πνίγηκε. Από τότε είχε να συμβεί ανάλογο έγκλημα στη Γαλλία. Τότε ο διάβολος κυκλοφορούσε αμεταμφίεστος.