Η Ιστορία επαναλαμβάνεται στην Κύπρο

Το λουκάνικο είναι ωραίο, ενδεχομένως, να το τρως. Δεν είναι όμως ωραίο να βλέπει πώς γίνεται. Αυτή είναι η περίπτωση του Κυπριακού. Παρασκευάζεται εντατικά – στη γνωστή αλυσίδα παραγωγής αλλαντικών Ουάσιγκτον – Λονδίνου – και μάλιστα σε κοινή θέα. Η εικόνα δεν είναι σπουδαία, αλλά δεν τους πολυενδιαφέρει.

Οι ευφυείς αναλυτές το είχαν πιάσει από τον Μάρτιο. Η κρίση των κυπριακών τραπεζών και το γονάτισμα της – για μια δεκαετία ανθηρής – οικονομίας του νησιού θα έφερνε νέο γύρο επίλυσης του Κυπριακού. Αλλωστε η Ευρώπη έζησε τραυματικά τη συμμετοχή της Κύπρου στο πακέτο της διεύρυνσης του 2003, καθώς αυτή δεν συνοδεύτηκε με επίλυση του Κυπριακού, όπως είχε υπονοηθεί. Το «όχι» στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν αντιμετωπίστηκε περίπου ως εξαπάτηση από τις Βρυξέλλες. Αρα το να βρεθεί η Κύπρος σε δύσκολη θέση εντός ευρωζώνης δεν ήταν ευοίωνο.

Φυσικά, οι επισπεύδοντες είναι άλλοι. Είναι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί. Οι πρώτοι διότι βλέπουν τις ισορροπίες να αλλάζουν στην περιοχή. Η Ουάσιγκτον είναι ενοχλημένη από το πώς πολιτεύεται ο Ερντογάν, ενώ ξέρει ότι ο Ασαντ δεν θα αντέξει για πάντα. Ερωτηματικό και οι εκλογές στο Ιράν, όπου η διευθέτηση της κρίσης με τη Δύση για τα πυρηνικά εκκρεμεί. Ολα αυτά ενώ η Ρωσία επιχειρεί να επαναδιεισδύσει στην περιφέρεια αυτήν. Δεν είναι μόνο οι S-300 που δίνονται στη Συρία από τη Μόσχα. Είναι και τα ρωσικά πολεμικά που αγκυροβόλησαν προ ημερών έξω από τη Λεμεσό. Και είναι επίσης – κακά τα ψέματα – το αέριο. Αν οι Αμερικανοί έχουν, όπως πάντα, τη μεγάλη ατζέντα, οι Βρετανοί δεν θέλουν ποτέ να είναι εκτός υφάσματος μιας οποιασδήποτε λύσης για το Κυπριακό. Οι βάσεις τους στο νησί – δηλαδή το Ακρωτήρι – είναι από τα ελάχιστα εναπομείναντα γεωπολιτικά τους προγεφυρώματα.

Προσθέστε σε όλα αυτά μια κρίση με προσωπική διάσταση: ο νυν Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης είναι πολιτικός της λύσης. Αυτό είναι κατοχυρωμένο από εποχής σχεδίου Ανάν, όταν με μεγάλο προσωπικό κόστος και ρίσκο πήρε θέση υπέρ του «ναι» κόντρα στο κύμα αρνητισμού που φούσκωνε τότε, με αφορμή τη στάση του Τάσσου που σιγοντάριζε και η Εκκλησία με την ανοχή του ΑΚΕΛ. Η παρακαταθήκη του 2004 σημαίνει ότι ο Αναστασιάδης θα βρεθεί στην ίδια θέση με τους προκατόχους του. Θα βρεθεί δηλαδή μπροστά του στο τραπέζι ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Το ερώτημα είναι τι χαρακτηριστικά θα έχει αυτή και, κυρίως, αν θα πηγαίνει πίσω στο σχέδιο Ανάν ή αν θα αξιοποιεί κάποιες επεξεργασίες που έγιναν την περίοδο Χριστόφια.