[Διαστάσεις] Η μοναξιά των ευρωπαϊστών

Κι έτσι, ενώ εμείς τσακωνόμασταν για το αν μπορεί ένας βουλευτής να αποκαλεί τους αστυνομικούς «μπάτσους», οι «υπανάπτυκτοι» γείτονές μας συγκρούονταν άγρια με τις δυνάμεις της τάξης, προσπαθώντας να σώσουν ένα πάρκο από τις νεοοθωμανικές βλέψεις του Πρωθυπουργού τους. Ενώ εμείς επιπλήτταμε μια άλλη βουλευτή επειδή τόλμησε να υποστηρίξει  ότι κάθε έθνος έχει τους μύθους του, εκείνοι διέψευδαν τον μύθο που έχουμε δημιουργήσει γι’αυτούς προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να υπερασπιστούν έναν ιστορικό κινηματογράφο. Ενώ εμείς αρνιόμασταν τον κοινωνικό χαρακτήρα ενός διαφημιστικού μηνύματος επειδή περιείχε ένα φιλί μεταξύ γυναικών, εκείνοι φιλιόντουσαν δημοσίως στους σταθμούς του μετρό, αψηφώντας τις προσταγές των δημοτικών Αρχών να ζουν σύμφωνα με τα παραδοσιακά ήθη.

Η μεγάλη κουβέντα εδώ και χρόνια για την Τουρκία είναι τι δρόμο θα ακολουθήσει. Αν θα κινηθεί ευρωπαϊκά, αποδεχόμενη σιγά-σιγά τις αξίες που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, ή θα στραφεί προς τα ανατολικά, συμμαχώντας με οπισθοδρομικά καθεστώτα και υποχρεώνοντας τον λαό της να ζήσει αναλόγως. Η Ελλάδα ήθελε παλιά την Τουρκία εκτός Ευρώπης. Επί διακυβέρνησης Σημίτη όμως, πραγματοποίησε στροφή, συνειδητοποιώντας ότι το εθνικό συμφέρον υπηρετείται καλύτερα με την ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Τη σκυτάλη πήραν τότε οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που άρχισαν να ορθώνουν διάφορα εμπόδια στη συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, καθιστώντας σαφές ότι η Τουρκία είναι ανεπιθύμητη. Οι λόγοι ήταν κυρίως οικονομικοί, όσο κι αν το επιχείρημα που προβαλλόταν ήταν ο κίνδυνος να παραλύσουν οι μηχανισμοί λειτουργίας της Ευρώπης.

Οι τούρκοι ευρωπαϊστές έμειναν έτσι μόνοι. Περιφρονημένοι από τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης της χώρας τους, αγνοημένοι από τα δυτικά μέσα που παρέμεναν θαμπωμένα από τη δύναμη του Σουλτάνου, αναγκάστηκαν να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις. Είναι φυσικά συγκεντρωμένοι κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, δεν «εκπροσωπούν» την υπόλοιπη χώρα, κι αυτός είναι ένας λόγος που η σύγκριση των ταραχών των τελευταίων ημερών με την αραβική άνοιξη δεν είναι πολύ επιτυχημένη. Αντίθετα με τους άραβες εξεγερμένους, οι «λευκοί Τούρκοι» δεν έχουν απέναντί τους μια δικτατορία, αλλά μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Δεν επιζητούν λοιπόν την ανατροπή της: αντιδρούν στον βίαιο εξισλαμισμό της χώρας τους. Και υπερασπίζονται μια βασική αρχή της δημοκρατίας: η πλειοψηφία μπορεί να λαμβάνει τις αποφάσεις, αλλά πρέπει να σέβεται και τη μειοψηφία. Ο Ερντογάν μπορεί να έχει δίκιο όταν λέει ότι είναι σε θέση να κατεβάσει ένα εκατομμύριο διαδηλωτές στους δρόμους. Ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης μπορεί να έχει δίκιο όταν λέει ότι είναι σε θέση να πνίξει τους διαδηλωτές σε μια κουταλιά νερό. Με τέτοιες πομπώδεις δηλώσεις, όμως, δικαιώνουν απλώς όσους υποστήριζαν πάντα ότι η τουρκική δημοκρατία είναι ένας μύθος.