Η Χρυσή Αυγή ως πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής

Ψήφιση επειγόντως του αντιρατσιστικού νόμου ζητεί το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Σύμφωνοι. Αλλά ποιου νόμου; Μετά την κατάθεση της πρότασης της ΝΔ έχουμε ήδη τρεις, αν συνυπολογίσουμε τον νόμο Ρουπακιώτη και το νομοσχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, δεν είναι ώρα για αστεία. Χρειάζεται επειγόντως μια ενοποιημένη νομοθετική παρέμβαση.

Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι μόνο εσωτερικό. Αποκτά και διεθνή χαρακτηριστικά. Απογοήτευση για τη συνεχιζόμενη κατάσταση εξέφρασε και ο Ρόναλντ Λόντερ του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου στη Βουδαπέστη. Η συζήτηση αφορά τον νόμο. Ωστόσο στο διεθνές πεδίο η κουβέντα αυτή υποκρύπτει όλο και περισσότερο μια απογοήτευση, γιατί δεν κηρύσσεται παράνομη η Χρυσή Αυγή. Το κόμμα Μιχαλολιάκου φαίνεται από τους έξω ακριβώς όπως είναι: ένα νεοναζιστικό μόρφωμα του 21ου αιώνα. Τι θέση έχει αυτό σε μια δημοκρατική πολιτεία; Οι μέσα είναι χαμένοι ή μάλλον ζαλισμένοι, κοιτώντας την πολιτική μέσα από το καλειδοσκόπιο των σκοπιμοτήτων.

Στην πραγματικότητα το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και η νεοφασιστική επέλαση γίνονται σιγά σιγά ένα ακόμη ντοσιέ στην ατζέντα της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι πιέσεις έρχονται από διπλή κατεύθυνση. Τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Μια πιο προσεκτική θεώρηση της κατάστασης αυτής, όμως, φανερώνει τον μονολιθικό της, κατά βάση, χαρακτήρα. Η υπερεκπροσώπηση του εβραϊκού στοιχείου στην αμερικανική δημόσια ζωή είναι, ασφαλώς, γνωστή. Συμπίπτει όμως και με μια στροφή της Ελλάδας προς το Ισραήλ. Η επίσκεψη του Δημήτρη Αβραμόπουλο στο Τελ Αβίβ δεν θα μπορούσε να προκύψει σε καλύτερη χρονική συγκυρία για να την υπογραμμίσει. Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε στους Ισραηλινούς για θέματα περιφερειακής πολιτικής και την ίδια ώρα να αφήνουμε να επωάζεται στη χώρα το αυγό του όφεως.

Είναι η κυβέρνηση που καλείται να αντιμετωπίσει αυτές τις αντιφάσεις. Η διεθνοποίηση του πολιτικού προβλήματος της Χρυσής Αυγής είχε ήδη φανεί με την επιστροφή του Νίκου Δένδια από τις ΗΠΑ. Στα συσσίτια που πήγε να οργανώσει το κόμμα Μιχαλολιάκου στο Σύνταγμα βρήκε απέναντι όχι μόνο τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη αλλά, για πρώτη φορά, και τα ΜΑΤ. Ως τότε οι αναλυτικές προσεγγίσεις για «ώσμωση» Αστυνομίας και Χρυσής Αυγής έδιναν κι έπαιρναν, διανθιζόμενες από δημοσκοπικές αναλύσεις που επέμεναν ότι μεγάλο ποσοστό των αστυνομικών είχε ψηφίσει το κόμμα Μιχαλολιάκου το 2012.

Αν η Χρυσή Αυγή κοστίζει λοιπόν (και) διεθνώς, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ή δεν αλλάζουν. Το Δουβλίνο ΙΙ αλλά και το μπάχαλο στο θέμα του ασύλου μάς κοστίζει αφάνταστα στο μέτωπο της παράνομης μετανάστευσης. Ωστόσο, χρόνια τώρα, διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν έκαναν τίποτε ουσιαστικά για να τα αντιμετωπίσουν όλα αυτά – κυρίως εκτός συνόρων. Εντός συνόρων η παράνομη μετανάστευση αντιμετωπίζεται με περιστασιακά σαφάρι συλλήψεων ξένων. Θέλει να ελπίζει κανείς ότι το πρόβλημα του ρατσισμού και της άνθησης του νεοφασισμού δεν θα αφεθεί να χρονίσει και να κακοφορμίσει, όπως έγινε με την παράνομη μετανάστευση. Και ότι οι έξωθεν πιέσεις μπορεί να λειτουργήσουν καταλυτικά.