[Εμπιστευτικά] «Μονό στα τρία!»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οφείλω να ομολογήσω ότι η πιο τρυφερή πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική κουλτούρα του.
Με φέρνει πίσω στα φοιτητικά μου χρόνια.
Τότε που πεντέξι ολιγομαθείς φτιάχναμε και ξαναφτιάχναμε τον κόσμο μιλώντας για πράγματα που ελάχιστα γνωρίζαμε και ακόμη λιγότερο καταλαβαίναμε.
Τότε που τα ξέραμε όλα με βαθυστόχαστη βεβαιότητα αλλά στο περίπου και στο σχετικά.
Τότε που είχαμε μια σίγουρη λύση για τα πάντα «αρκεί να…».
Στα πλαίσια αυτής της ρητορικής (που προκύπτει περισσότερο από μια κουλτούρα παρά από μια λογική, άρα δύσκολα αλλάζει…), ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταργήσει το Μνημόνιο, έχει μείνει στο ευρώ, έχει καταπολεμήσει την ανεργία, έχει διαλύσει τη διαπλοκή, έχει βάλει φυλακή τον Βενιζέλο και έχει ανατρέψει τα πολιτικά δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της παγκόσμιας οικονομίας.
Είναι αλήθεια βεβαίως πως η πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να με γεμίζει τρυφερότητα και αναμνήσεις αλλά δεν συνεγείρει ακριβώς τα πλήθη.
Από το φθινόπωρο και μετά, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο Τσίπρας υποχωρούν σταθερά στις προτιμήσεις των πολιτών.
Οι οποίοι ταυτοχρόνως δείχνουν να αποδοκιμάζουν ή να αμφισβητούν σε συντριπτικά ποσοστά όλες τις βασικές παραδοχές ή προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Η πρώτη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και αυτή εφηβικού τύπου. Φταίει ο διαιτητής!
Φταίνε δηλαδή τα μέσα ενημέρωσης, οι «βαρόνοι», το «κόμμα του Μνημονίου», οι «συστημικοί δημοσιογράφοι» και δεν ξέρω ποιος άλλος κακομοίρης, οι οποίοι με ασίγαστη προπαγανδιστική διάθεση φιλοτεχνούν μια εικονική πραγματικότητα.
Γιατί είναι εικονική; Επειδή δεν είναι αυτή που θέλει να βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Κάπως έτσι ακολούθησαν επιθέσεις και καταγγελίες κατά καναλιών, δημοσιογράφων, εφημερίδων, εκπομπών… προφανώς χωρίς αποτέλεσμα!
Μετά επιστρατεύτηκαν «σχέδια κατά της διαπλοκής», ημερίδες, ομιλίες, διαλέξεις, εξορκισμοί και βασκανίες, χωρίς και πάλι να μεταβληθεί το πρόσωπο του πλανήτη.
Και πάνω στην απόγνωση ήλθε η πρόσκληση Τσίπρα στον Σαμαρά: πάμε ρε έξω να μετρηθούμε!..
Θυμάμαι ακόμη στο Γυμνάσιο όταν λύναμε τις διαφορές μας με ένα μονό στο μπάσκετ. Οποιος έβαζε πρώτος τρία καλάθια, είχε δίκιο.
Υποθέτω ότι κάθε σοβαρό κόμμα θα είχε αναρωτηθεί εδώ και καιρό μήπως αυτή η πορεία είναι αδιέξοδη. Και ίσως το είχε πάρει διαφορετικά.
Κάτι τέτοιο όμως θα προσέκρουε σε μια παραδοχή που εξέθρεψε γενιές ολόκληρες αριστερών: όταν όσα λέμε δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα, τότε δεν φταίμε εμείς αλλά η πραγματικότητα.
Και έτσι μεταφερόμαστε με ήσυχη την αριστερή μας συνείδηση στο επόμενο αμφιθέατρο ή στο διπλανό καφενείο για να ξαναφτιάξουμε από την αρχή τον κόσμο, μιλώντας για πράγματα που ελάχιστα γνωρίζουμε και ακόμη λιγότερο καταλαβαίνουμε.
Google news
