Πυρετός το σαββατόβραδο

Συμβαίνει καμιά φορά σε παρέες μεσηλίκων που βγαίνουν μαζί το Σάββατο το βράδυ και, για ευκολία στο παρκάρισμα, μπαίνουν όλοι στο ίδιο αυτοκίνητο με προορισμό κάποιο εστιατόριο. Αυτός που κάθεται στη θέση του συνοδηγού κι αυτοί που κάθονται στο πίσω κάθισμα δίνουν παραγγέλματα στον οδηγό – «στρίψε εδώ!», «καλύτερα να πας από εκεί!» κ.λπ.

Αυτή είναι η περίπτωση της κυβέρνησης των τριών. Ο Αντώνης Σαμαράς, ως Πρωθυπουργός, οδηγεί κι έχει το δεξί χέρι στις ταχύτητες. Ωστόσο, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης δεν συμπεριφέρονται ως απλοί επιβάτες. Αντιθέτως, επιμένουν να λένε στον Σαμαρά πού να πάει. Κάπως έτσι έγινε στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Μάλιστα στο κυβερνητικό όχημα περίπου αρπάχτηκαν, αφού ο Σαμαράς δεν θέλει να ψηφιστεί το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, ενώ οι Βενιζέλος και Κουβέλης επιμένουν να το φέρουν ακόμη και ως πρόταση νόμου.

Παρ’ όλ’ αυτά, η διχόνοια στο Ι.Χ. των τριών δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε προχθές. Ισχύει εδώ και καιρό. Με το Αντιρατσιστικό δεν είναι η πρώτη φορά που ο οδηγός Σαμαράς αγνοεί τις συστάσεις των επιβατών. Εχουν προηγηθεί άλλα – και, κυρίως, ο ανασχηματισμός. Ο Βενιζέλος τον ζητάει από τον Μάρτιο. Και ο Φώτης Κουβέλης έχει αρχίσει να τον ζητάει από τις τελευταίες εβδομάδες. Αλλά ο Σαμαράς επιμένει ότι θα τον κάνει όταν κρίνει αυτός. Είναι συνήθης αντίδραση. Και το Παρίσι βουίζει ότι έρχεται ανασχηματισμός, αλλά ο Φρανσουά Ολάντ δεν θέλει να τον κάνει υπό πίεση – δηλαδή καθ’ υπαγόρευσιν – της πολιτικής αγοράς. Οι περισσότεροι αναλυτές τον θεωρούσαν αναγκαίο χθες – αλλά όσοι έχουν πρόσβαση στο Μέγαρο των Ηλυσίων επιμένουν ότι ο ανασχηματισμός θα γίνει το νωρίτερο τον Ιούλιο και, κανονικά, τον Σεπτέμβριο.

Αν όμως ο Ολάντ είναι πανίσχυρος – στα χαρτιά και στους θεσμούς – Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Σαμαράς, παρότι ισχυρός χαρακτήρας, είναι Πρωθυπουργός μιας τρικομματικής κυβέρνησης. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι τρεις έχουν διαφωνήσει. Ώς τώρα όμως οι διαφωνίες αφορούσαν τη μεθοδολογία – ή τη δοσολογία – κάποιων οικονομικών μέτρων. Ο Πρωθυπουργός είχε το άλλοθι ότι δεν τα επέβαλλε ο ίδιος, αλλά η τρόικα ή, τέλος πάντων, οι υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι των δανειστών της η χώρα από τον Μάιο του 2010 και μετά. Με τον ανασχηματισμό ή το Αντιρατσιστικό όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά και αμιγώς πολιτικά.

Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η καθυστέρηση του ανασχηματισμού δεν είναι άσχετη με την αδιαλλαξία των δύο στο Αντιρατσιστικό. Ο Βενιζέλος τον θέλει γιατί θεωρεί ότι μόνο έτσι θα ισχυροποιηθεί και ο ίδιος αλλά και το ΠΑΣΟΚ που περνάει μια δύσκολη καμπή. Ο Κουβέλης δεν καίγεται τόσο πολύ – παρότι, αν είχε γίνει ο ανασχηματισμός, οι ενδοκυβερνητικές ισορροπίες μπορεί να ήταν διαφορετικές, αφού δεν είναι σίγουρο ότι οι Μανιτάκης και Ρουπακιώτης θα έμεναν στα υπουργεία τους.

Ασφαλώς, ο δεύτερος έχει αδιατάρακτη σχέση με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ. Ωστόσο, ο Κουβέλης έχει κι άλλα ζητήματα. Θεωρεί ότι υποχώρησε πολύ στην τελευταία επίσκεψη της τρόικας, αναθεωρώντας τη θέση του τόσο στο ΕΕΤΗΔΕ όσο και στο θέμα του Δημοσίου. Αρα πρέπει να ακουστεί σε κάποιο άλλο θέμα.

Φυσικά, για να γυρίσουμε στην παρομοίωση του σαββατόβραδου, το αυτοκίνητο με τους μεσηλίκους φθάνει στον προορισμό του, έστω κι αν αυτοί βγαίνουν από μέσα ελαφρά αναψοκοκκινισμένοι…