[Κιόσκι] Το στοίχημα στα προάστια της Στοκχόλμης

Επειτα από μια εβδομάδα βίαιων επεισοδίων στα υποβαθμισμένα προάστια της Στοκχόλμης, ο σουηδικός Τύπος δεν μπαίνει στον πειρασμό να προδώσει στο ελάχιστο τη δημοσιογραφική δεοντολογία: οι άνθρωποι που καίνε αυτοκίνητα και πετάνε πέτρες στις δυνάμεις της τάξης δεν είναι άραβες, μουσουλμάνοι, μετανάστες ή ξένοι, είναι απλώς «νεαροί». Μία από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας, η Aftonbladet, αναζητά τις αιτίες της κρίσης και τις εντοπίζει στην αποτυχία της πολιτικής. Το πρόβλημα, σημειώνει, βρίσκεται στην γκετοποίηση. Τα προάστια που συγκεντρώνουν πολλούς μετανάστες ζητούν μια προσοχή που το πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να δώσει, οι πολιτικοί θα έπρεπε να είχαν καταλάβει εδώ και καιρό ότι μια συνοικία που φιλοξενεί τουλάχιστον 114 διαφορετικές εθνικότητες έχει ανάγκη από μεγαλύτερη βοήθεια, οι πολίτες έβλεπαν τις γειτονιές αυτές μόνο σαν εξωτικά μέρη όπου μπορούσαν να αγοράσουν φρούτα και λαχανικά σε καλές τιμές.

Η Σουηδία δεν είναι λοιπόν μόνο ένας παράδεισος ανεκτικότητας, ένα υπόδειγμα σεβασμού της διαφορετικότητας που δεν καταπατά τις αρχές της ακόμη κι όταν η πρωτεύουσά της καίγεται. Είναι και μια κοινωνία η οποία έχει εγκαταλείψει τους λιγότερο προνομιούχους κατοίκους της. Είναι επίσης αλήθεια ότι τα επεισόδια στα υποβαθμισμένα προάστια αποτύπωσαν τα όρια του νέου σουηδικού μοντέλου, ενός μοντέλου λιγότερο γενναιόδωρου αλλά πιο υγιούς οικονομικά. Και είναι γεγονός ότι η Σουηδία κατέγραψε τη μεγαλύτερη αύξηση ανισοτήτων την τελευταία 25ετία ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ. Οπως υπενθυμίζει η Monde, όμως, παραμένει μια φιλόξενη χώρα, κυρίως απέναντι στους πολιτικούς πρόσφυγες. Η Σουηδία εξακολουθεί να κρατά ανοικτές τις πόρτες της, το 2012 χορήγησε άσυλο σε 44.000 πρόσφυγες, αριθμός σχεδόν διπλάσιος σε σχέση με το 2011.

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ στα προάστια της Στοκχόλμης είναι επομένως μεγάλο. Η μάχη δεν διεξάγεται μόνο ανάμεσα στους αποκλεισμένους νεαρούς και τους ρόμποκοπ αστυνομικούς, αλλά και ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν στους μετανάστες μόνο απειλές και κινδύνους και εκείνους που πιστεύουν ότι το στοίχημα της ενσωμάτωσης μπορεί να κερδηθεί και πως από μια τέτοια διαδικασία η Γηραιά Ηπειρος θα έχει μόνο οφέλη. Είναι μια μάχη δύσκολη, γεμάτη ένταση. Στη γειτονική Δανία η Jullards – Posten, η εφημερίδα που είχε δημοσιεύσει τα σκίτσα του Μωάμεθ, παίρνει θέση στις επάλξεις με κάτι που θυμίζει παραλήρημα: «Αντί αυτοί οι έφηβοι ταραξίες να βρίσκονται στα κρεβάτια τους, παίρνουν τους δρόμους και ξεσπούν στις ξένες ιδιοκτησίες. Η άσπλαγχνη ματσό κουλτούρα, της οποίας αυτοί οι αλήτες είναι προϊόν, δεν γνωρίζει όρια και δεν δίνει δεκάρα για το εάν στη διπλανή πόρτα μιλούν σουηδικά ή δανικά».

Ναι, η Σουηδία δεν είναι παράδεισος. Αλλά και η Δανία δεν είναι πιθανότατα η ζηλευτή χώρα του «Μπόργκεν».