[Ιστορίες] Τόσο κοντά, τόσο μακριά

Είναι ο αγαπημένος φασίστας των Γάλλων. Τον βλέπουν παντού – στο τηλεοπτικό δίκτυο M6, στο France 2, στο Canal +. Ονομάζεται Αλεξάντρ Γκαμπριάκ, είναι 22 ετών, ζει στη Λυών, είναι φοιτητής, ιδρυτής και επικεφαλής την τελευταία διετία της Εθνικιστικής Νεολαίας. Εγινε το 2011 το νεότερο μέλος της κεντρικής επιτροπής του Εθνικού Μετώπου. Αλίμονο όμως, την ίδια χρονιά ανέβηκε στο facebook φωτογραφία του να χαιρετά ναζιστικά. Η Μαρίν Λεπέν είχε τότε μόλις αναλάβει τα ηνία του κόμματος από τον πατέρα της. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν ήταν αντίθετος με την αποπομπή του νεαρού, εκείνη επέμενε, είχε ήδη στα σκαριά το κόλπο της αποδαιμονοποίησης του Εθνικού Μετώπου. Τότε, ο Γκαμπριάκ ορκιζόταν πως η φωτογραφία ήταν μοντάζ. Σήμερα δεν διστάζει να επαναλάβει τον χαιρετισμό μπροστά στις κάμερες που συνωστίζονται στο ταπεινό του στούντιο. Αλλωστε, επισημαίνει, ο ναζιστικός χαιρετισμός δεν είναι μόνο ένας ναζιστικός χαιρετισμός. Ας μη δραματοποιούμε τα πράγματα. Είναι και ένας ολυμπιακός χαιρετισμός ή ένας τρόπος να καλημερίσεις κάποιον στον δρόμο.  

Οι γαλλικές κάμερες τον συνοδεύουν στις διαδηλώσεις κατά του γάμου των γκέι. Οι σύντροφοί του δέρνουν έναν ακροαριστερό, κάνουν τσαμπουκάδες σε γκέι μπαρ. Ο ίδιος επαναλαμβάνει σε κάθε μικρόφωνο την αηδία του για το «σοδομικό ζευγάρωμα». Οι κάμερες τον συνοδεύουν στον τάφο του Μουσολίνι, τόπο ετήσιου προσκυνήματος. Τον συνοδεύουν στους πρόποδες της Ακρόπολης, όπου επισκέπτεται τους συντρόφους της Χρυσής Αυγής. «Τι πιστεύετε για τη χιτλερική Γερμανία;», τον ρωτάει το Canal +. Μεγάλη παύση. «Εμείς δεν παίρνουμε θέση με γνώμονα την πολιτική ορθότητα. Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας μια ελεύθερη ματιά».

Γράφοντας στη Liberation, ο Ντανιέλ Σναϊντερμάν «βλέπει» τον Αλεξάντρ Γκαμπριάκ να είναι σε δέκα χρόνια βουλευτής και σε είκοσι χρόνια να αναπολεί με τρυφερότητα τις «διαβολιές» – ίσως και τα γραπτά – της νιότης του. Αναρωτιέται αν αυτή η πανταχού παρουσία του «νεαρού φασίστα της μόδας» στα μίντια διογκώνει τη σημασία ενός περιθωριακού φαινομένου – την παρουσία στη Γαλλία μερικών εκατοντάδων οπαδών μιας εξτρεμιστικής Ακροδεξιάς -, αν θα μπορούσε τελικά να το διογκώσει πραγματικά, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. «Αλλά αυτή», λέει, «είναι μια άλλη ερώτηση, θα τη θέσουμε αργότερα».