[Ενστάσεις] Η εκδίκηση του Αλαβάνου

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτική επιλογή του Αλέκου Αλαβάνου. Στις δημοτικές εκλογές του 2006 ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού πρότεινε για τον Δήμο Αθηναίων αυτόν, έναν νέο και εν πολλοίς άγνωστο πολιτικό που ταίριαζε στο ασαφές και γενικόλογο σύνθημα «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός», αντί του μεταρρυθμιστή Μιχάλη Παπαγιαννάκη, ο συγκροτημένος ευρωπαϊσμός του οποίου ήταν το αντίπαλο δέος στον αριστερίστικο εθνοκεντρισμό, την ιδεολογία δηλαδή του τότε προέδρου. Ο νεαρός τα πήγε καλά στον δήμο και, δυο χρόνια μετά, απροσδόκητα, προτάθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο για νέος πρόεδρος του τέως ανανεωτικού αριστερού κόμματος. Ο Τσίπρας κέρδισε στα εσωκομματικά, ο Αλαβάνος έμεινε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η συμβίωση των δύο ανδρών σύντομα έγινε προβληματική. Το 2009 ο Αλαβάνος δεν κατέβηκε υποψήφιος στις εκλογές και στην πορεία η απόστασή του από το πρόσωπο που ο ίδιος είχε προωθήσει μεγάλωσε. Στο τέλος αποτραβήχτηκε εντελώς από το πρώην κόμμα του προσπαθώντας να ξαναστήσει από την αρχή έναν εθνοκεντρικό -ριζοσπαστικό χώρο με αντιευρωπαϊκή αιχμή. Ο δε διάδοχός του, αρχηγός πλέον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι για να μπορέσεις να κάνεις πολιτική με τόσο μεγάλο κόμμα χρειάζεται και να το ελέγξεις – ιδεολογικά αλλά, πρωτίστως, οργανωτικά. Εύκολο; Πανδύσκολο.

Οι συγκρούσεις στην Αριστερά, βεβαίως, υποτίθεται ότι γίνονται, κυρίως, για ζητήματα ιδεολογίας. Την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας, προσκολλώμενος σε διάφορους σταρ της μεταμοντέρνας πανεπιστημιακής διανόησης της Ευρώπης επιχειρεί να τονίσει τον ριζοσπαστισμό τού προφίλ του, αμφισβητείται ουσιαστικά. Πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ τον θεωρούν επίδοξο διαχειριστή του συστήματος και ρεφορμιστή. Αυτό στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται «αστική παρέκκλιση», στη χειρότερη είναι αιτία βαθιάς σύγκρουσης. Και όπου βγει.

Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι, στον δρόμο προς το συνέδριο, δεν θα αποφύγει τη σύγκρουση με τις συνιστώσες. Εως χθες πίστευε ότι, με τον αέρα του κυβερνητισμού, θα μπορούσε να δεσπόσει στο κόμμα ελέγχοντας την εσωτερική αντιπολίτευση – οι παλιοί λογαριασμοί λύνονται καλύτερα έπειτα από εκλογές, αν μάλιστα είναι νικηφόρες. Δεν πρέπει πλέον να το πιστεύει. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, αλλά και πολλές από τις συνιστώσες, ακόμα και η φιλική προς επιλογές του προέδρου ΑΝΑΣΑ, έκαναν σαφές ότι δεν υποστέλλουν το αντισυστημικό, αντιευρωπαϊκό λάβαρο που κρατάνε χρόνια τώρα – το ίδιο αντισυστημικό λάβαρο που, απέξω, ανεμίζει ο Αλέκος Αλαβάνος. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.

Η ουσία είναι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται ένα γνώριμο στην Αριστερά σκηνικό μιας βαθιάς ιδεολογικής διαίρεσης. Το 1968, η ιδεολογική διαίρεση στη 12η Ολομέλεια οδήγησε στη διάσπαση του ΚΚΕ. Το 1989, στο 4ο Συνέδριο, διασπάστηκε το ΚΚΕ εσωτερικού. Το 2009, στο 6ο Συνέδριο, διασπάστηκε ο Συνασπισμός.

Αν ούτε η προοπτική της διακυβέρνησης είναι συσπειρωτική αιτία, τι αποκλείει άραγε μια νέα διάσπαση στο επερχόμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ;