[Προεκτάσεις] Υποσχέσεις

Πέντε έλληνες πρωθυπουργοί και δύο πρόεδροι της Δημοκρατίας εμπνεύσθηκαν από τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ και τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου: «αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται». Ενα τουλάχιστον ταξίδι στο  Σινικό Τείχος στη διάρκεια της θητείας τους το έκαναν. Εκτός από τον Γεώργιο Ράλλη που δεν είχε τον χρόνο, τον Κ. Μητσοτάκη που δεν είχε την ευκαιρία – γι’ αυτό πήγε οικογενειακώς μετά λήξη της θητείας του – και τον Γ. Παπανδρέου που πήγε προτού γίνει πρωθυπουργός με τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

 Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας επισκέπτονται την Κίνα για να διευρύνουν τις οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών –  πλην του Κωνσταντίνου Καραμανλή που είχε κυρίως πολιτικούς λόγους, παρότι τα αγκαλιάσματα με τους  σκληροπυρηνικούς, μετα-μαοϊκούς, κινέζους κομμουνιστές το 1979 δεν ήταν συνηθισμένο θέαμα για συντηρητικό έλληνα πολιτικό.  

Τον οικονομικό στόχο μέχρι στιγμής μόνο ο Κώστας Καραμανλής τον πέτυχε: η παρουσία της Cosco στο μεγάλο λιμάνι είναι δικό του έργο – και η μόνη υπολογίσιμη ελληνο-κινεζική συνεργασία μέχρι σήμερα. Καθόλου τυχαίο. Ο Καραμανλής ήταν ο μόνος που δεν πίστευε στα φούμαρα για αραβικές επενδύσεις στην Ελλάδα, ούτε στο  δόγμα ότι στις μεγάλες δουλειές τον πρώτο λόγο έχουν οι «υπερατλαντικοί φίλοι» και έκανε ειλικρινείς συζητήσεις στο   Πεκίνο – όπως και στη Μόσχα άλλωστε. Εξού κι ο Χου Τζιντάο πέρασε το 2008 τρεις νύχτες στην Αθήνα και την Κρήτη, δοκιμάζοντας ψωμί με λάδι και έκτοτε οι Κινέζοι έριξαν άγκυρα στον Πειραιά. Βοηθούντος και του… Χάρη Παμπούκη που ως υπουργός Επικρατείας του Γ. Παπανδρέου σταμάτησε το 2010 τη Λούκα Κατσέλη που ήθελε να πάρει πίσω το λιμάνι, για λόγους προεκλογικής συνέπειας!

Αυτά έγιναν στο παρελθόν. Σήμερα η επίσκεψη του  Αντώνη Σαμαρά στην Κίνα έχει περισσότερο λούστρο, είναι στημένη άψογα επικοινωνιακά και έχει πιο φιλόδοξους στόχους: να αναλάβουν οι Κινέζοι την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας, καταπίνοντας μαζί με τα προϊόντα της και ένα μέρος από το χρέος της και στέλνοντας κεφάλαια για επενδύσεις σε υποδομές συν ένα μικρό υποπολλαπλάσιο του εύπορου τμήματος του πληθυσμού τους στα ελληνικά νησιά. Αυτά αρκούν.

Η βιτρίνα της επίσκεψης Σαμαρά είναι εντυπωσιακή. Αλλά οι Κινέζοι είναι γενναιόδωροι στις τελετουργίες και σφιχτοί στις συμφωνίες. Συνήθως, όπου διεισδύουν θέλουν να  παίρνουν περισσότερα από όσα δίνουν, όταν δεν  ξεπατικώνουν μόνο το πατρόν. Με την Ελλάδα υπόσχονται να κινηθούν διαφορετικά. Μακάρι. Πάντως, όπως έλεγε ο Φρανσουά Μιτεράν: «Οι υποσχέσεις δεν δεσμεύουν παρά μόνο εκείνους που τις δέχονται».