[Προεκτάσεις] Κούρεμα!

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση σχεδιάζει να επιβάλει φόρο στα αγροτεμάχια, τα λιβάδια και τις παρεμφερείς αγροτικές εκτάσεις. Κάπου ογδόντα εκατομμύρια στρέμματα, με προσδοκία να εισπράττει 750 εκατομμύρια ευρώ ετησίως – είναι που δεν θα έβαζαν άλλους φόρους. «Δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση ακόμη» δήλωσε χθες ο αρμόδιος υφυπουργός. Αυτό σημαίνει: καλομελέτα κι έρχεται – είναι που θα ελάφρυνε τη σχετική φορολογία.

 Το ερώτημα όμως είναι αν εν προκειμένω ξέρουν για τι ακριβώς μιλάνε. Τι σημαίνουν στην πραγματικότητα οι όροι «αγροτεμάχια», «χορτολιβαδικές εκτάσεις» και τα ρέστα. Προφανώς όχι. Απλώς θα απλώσουν το μακρύ χέρι της Εφορίας σε κάτι που δεν παράγει τίποτε και δεν αξίζει τίποτε. Επιβάλλουν φορολογία στα τυφλά, σε εκατομμύρια στρεμμάτων που μένουν εγκαταλειμμένα επειδή είναι άγονα. Ή στην καλύτερη περίπτωση χρησιμοποιούνται από τους εναπομείναντες κτηνοτρόφους της υπαίθρου για τη βοσκή αιγοπροβάτων – μια δραστηριότητα που παραδόξως έχει ξεφύγει από τη φορολογική απόχη.

 Υπάρχουν πράγματι ιδιοκτησίες αυτής της μορφής που πρέπει να φορολογηθούν κανονικά, καθώς έχουν κάποια αξία. Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις τα «αγροτεμάχια» δεν συνιστούν καν ακίνητη περιουσία κανενός, με την έννοια ότι έχουν εγκαταλειφθεί από δεκαετίες. Πολλοί από τους υποτιθέμενους ιδιοκτήτες τους έχουν αποξενωθεί και δεν γνωρίζουν καν πού βρίσκεται η «περιουσία» τους. Απίστευτες κληρονομικές εκκρεμότητες και ένα δαιδάλωδες «ιδιοκτησιακό» καθεστώς… αιώνων δεν επιτρέπουν να βρεθεί τι ανήκει τελικά και σε ποιον.

Εξ όσων λέγονται ο υπολογισμός του φόρου θα γίνει με κριτήριο την έκταση – και όχι την αξία. Βάσει όσων αναφέρονται στις φορολογικές δηλώσεις που συντάχθηκαν όμως σε περιόδους που δεν ετίθετο ζήτημα φορολογίας. Πρακτικά θα είναι ένας αυθαίρετος υπολογισμός από τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε κτηματολόγιο ούτε περιουσιολόγιο.

Το κράτος δηλαδή δεν γνωρίζει τι ανήκει και σε ποιον οριστικά και σίγουρα, επειδή δεν έχει εκπληρώσει μια δική του υποχρέωση αλλά το φορολογεί. Χρησιμοποιεί την ισχύ του για να καταλογίσει φόρους σχεδόν στην τύχη. Θα στέλνει τα ραβασάκια του και όποιον πάρει ο Χάρος.

Με αυτόν τον τρόπο ακόμη μία φορά παραβιάζεται ο πρώτος κανόνας σε περίοδο που οι πολίτες καλούνται να συνεισφέρουν από το υστέρημά τους: ο κανόνας της δικαιοσύνης. Οταν κάποιος έχει την αίσθηση ότι είναι ανυπεράσπιστος απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία δυσφορεί ακόμη και για τη φορολογία του ενός ευρώ. Ο δεύτερος κανόνας που παραβιάζεται είναι αυτό που έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Οστιν Ο’Μάλεϊ: «Οταν βάζεις φόρους και όταν κουρεύεις πρόβατα, καλό είναι να σταματάς πριν γδάρεις το πετσί».