[Προεκτάσεις] Δάφνες!

Το αφεντικό τρελάθηκε; Μπα, μια χαρά δείχνει. Εχουν πάρει καινούργιους επικοινωνιολόγους στο Μέγαρο Μαξίμου; Δεν ακούστηκε κάτι τέτοιο. Διαβάζουν λάθος τα στοιχεία; Αποκλείεται, οικονομικά ξέρουν. Τότε τι στην ευχή συμβαίνει και η κυβέρνηση όχι μόνο πλέει σε πελάγη ευτυχίας, αλλά προσπαθεί να τραβήξει και τους υπόλοιπους μέσα;

Ο ένας υπουργός λέει ότι ο «κάβος είναι πλέον πίσω». Ο άλλος κάνει όρεξη ότι θα βγει στις αγορές σε μερικούς μήνες. Και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προχθές τα επικύρωσε θριαμβευτικά, προσθέτοντας άλλα τόσα.

Θεωρητικά αυτός ο βερμπαλισμός της επιτυχίας θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως αναγκαία ένεση αισιοδοξίας. Υπό το δόγμα «η οικονομία είναι κλίμα», η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει κατάσταση ευφορίας με την προσδοκία να συμπαρασύρει δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην τελική αντιμετώπιση της κρίσης.

Αν πρόκειται γι’ αυτό, έχει χαθεί το μέτρο και η προσπάθεια θα πάει από υπερβολική δόση. Αν είναι απλώς τυπική απόπειρα πολιτικής εκμετάλλευσης της συγκυρίας, γράψε αλίμονο: η προπαγάνδα αυτού του είδους έχει κοντά ποδάρια. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, η κυβέρνηση βλέπει μερικά δέντρα και χάνει ολόκληρο το δάσος.

Πράγματι η ελληνική οικονομία εμφανίζει θετικές ενδείξεις σε ορισμένους τομείς, όπως το έλλειμμα, η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας και οι εξαγωγές. Ομως σε άλλους τα πράγματα εξακολουθούν να είναι δυσανάλογα με το κοινωνικό κόστος που καταβλήθηκε και θα χρειαστεί χρόνος και κόπος για βιώσιμη βελτίωση. Το λένε οι – διόλου πικρόχολες πλέον – εκθέσεις των διεθνών οργανισμών, μεταξύ των οποίων το ΔΝΤ και η Κομισιόν. Το απέδωσε με μία φράση ο… Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος που δήλωσε: «Η Ελλάδα θα βγει από την κρίση, αλλά θα χάσει δύο γενιές».

Δεν το αντιλαμβάνεται όμως κυβέρνηση, και η προπέτειά της απειλεί να τινάξει στον αέρα όσα έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα στο μέτωπο της δημοσιονομικής προσαρμογής – και όχι της ανάκαμψης της οικονομίας όπως προτάσσει, διόλου αθώα, η ρητορική της. Οι αριθμοί βελτιώνονται, αλλά η ανάκαμψη θα πάρει χρόνια. Και έως τότε η χώρα πρέπει να αγωνίζεται σκληρά για να διατηρήσει τη θέση της στην ευρωζώνη.

Αυτοί είναι οι δυο κεντρικοί συλλογικοί στόχοι σήμερα. Ο ένας εμπεριέχει τον άλλο. Και οι δύο θα κριθούν στον χρόνο. Αλλά η κυβέρνηση, αντί να προετοιμάζει την κοινωνία γι’ αυτό το μακρύ ταξίδι στην έρημο, κομπορρημονεί δρέποντας εφήμερες δάφνες. Η απερίσκεπτη αισιοδοξία της παραπέμπει σε αυτό που θα έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Τζέιμς Κάμπελ: «Ισχυρίζεται πως κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί – και αυτό είναι αλήθεια».