[Προεκτάσεις] Οργή

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης κατήγγειλε ότι ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής τον απείλησε ότι «δεν θα μπορεί να κυκλοφορήσει». Ενα ακόμη επεισόδιο, προφανώς στον απόηχο των γεγονότων στο Σύνταγμα και της επίθεσης που έκανε ένας από τους «εγέρθητους» στον δήμαρχο. Την ίδια στιγμή, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, γίνεται μια συζήτηση για την αντιμετώπιση του νεοναζιστικού φαινομένου στη νότια πλευρά της Βαλκανικής και κατατίθενται ιδέες – κατά κανόνα απαγορευτικού χαρακτήρα.

Μήπως με αυτόν τον τρόπο το πολιτικό σύστημα πέφτει στην παγίδα της Ακροδεξιάς; Μήπως αυτή η μέθοδος αναχαίτισης, αντί να τους πλήττει, στην πραγματικότητα τους τρέφει; Μήπως δεν είναι και πολύ σοφό να τους φέρνει κανείς διαρκώς στο προσκήνιο, καταλογίζοντάς τους αυτά για τα οποία οι ίδιοι υπερηφανεύονται και δεν το κρύβουν;

Δεν ξέρουμε τι ήταν ακριβώς αυτό που έβαλε στη Βουλή αυτό το πρώην περιθωριακό νεοναζιστικό σχήμα, αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Είναι εμφανές όμως ότι έκτοτε αυτό που το συντηρεί και το διογκώνει – όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον – είναι ακριβώς οι ανατριχιαστικές δοξασίες και οι άθλιες πρακτικές του. Συνεπώς, τους βολεύει να γίνεται συζήτηση επ’ αυτών, γιατί έχουν ακροατήριο επ’ αυτών.

Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι τι κάνει κανείς με τους συγκεκριμένους παλικαράδες που κάθονται στην άκρη δεξιά και πίσω της μεγάλης αίθουσας των Παλαιών Ανακτόρων. Είναι τι κάνει με τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που τους ψήφισαν και ενδεχομένως θα τους ξαναψηφίσουν. Μήπως δεν πρέπει να κάνει π.χ. αυτό που λέει ο Βενιζέλος – (…) μη μετρώνται οι ψήφοι τους στη Βουλή – ή αυτό που έκανε ο Καμίνης όταν τους απαγόρευσε να μοιράσουν ένα φορτηγό τρόφιμα – κακής ποιότητας – «μόνο σε Ελληνες»; Ας μοίραζαν ακόμη και «μόνο σε μυστακοφόρους». Ενα κακόγουστο σόου μιας ώρας θα ήταν. Με την απαγόρευση έγιναν θέμα συζητήσεων στις ουρές των σουπερμάρκετ.

Ενδεχομένως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να αναχαιτισθεί η συγκεκριμένη οργάνωση είναι να μην της δίδεται η ευκαιρία να βρίσκεται στο προσκήνιο. Ακόμη και όταν η ίδια οργανώνει αυτή την εμφάνιση, με εφόδους και άλλες δράσεις που απευθύνονται στα κατώτερα αισθήματα του πληθυσμού. Ισως το καλύτερο που έχει να κάνει η Δημοκρατία για την άμυνά της είναι η αυτοπειθαρχία σε ένα είδος σιωπής. Οσο πιο εξοργιστικοί γίνονται, τόσο πιο ψύχραιμα πρέπει να τους αντιμετωπίζουν το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί και οι πολίτες. Οπως έλεγε ο κολομβιανός συγγραφέας Νικόλας Νταβίλα: «Δεν πρέπει να δίνουμε σε ανθρώπους με ηλίθιες απόψεις την ικανοποίηση της οργής μας».