[Προεκτάσεις] Αλήθεια

Ο Aκης Τσοχατζόπουλος είναι ο πρώτος κορυφαίος πολιτικός από τη Μεταπολίτευση που πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε ένα ποινικό δικαστήριο.   Το 1991 ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι υπουργοί του δικάστηκαν από το Ειδικό Δικαστήριο και έξω από την αίθουσα είχαν στρατιές υποστηρικτών τους. Ο  Τσοχατζόπουλος δεν έχει. Και από αυτή τη θέση ζήτησε από την αρχή της διαδικασίας που τον έφερε στο εδώλιο να κληθούν ως μάρτυρες τα μέλη του ΚΥΣΕΑ της εποχής του στα πλαίσια του υπερασπιστικού ισχυρισμού του ότι «δεν αποφάσιζε μόνος».  

Ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει είναι το δικαστήριο και όχι οι υποδεικνυόμενοι μάρτυρες. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ένας κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του με τον τρόπο που κρίνει. Γιατί λοιπόν θεωρείται παράξενο το αίτημά του να κληθούν συγκεκριμένοι υπουργοί; Δεν αναφέρεται σε κάποιους ασχέτους, αλλά σε πρόσωπα με τα οποία συνυπήρξε σε κυβερνήσεις. Γιατί να μην κληθούν για ένα τόσο κρίσιμο θέμα δημοσίου συμφέροντος;   

Αν δεν ξέρουν οτιδήποτε για την υπόθεση ας το πουν στο δικαστήριο. Αν ξέρουν, γιατί να μην το καταθέσουν; Π.χ., γιατί να μην κληθεί πρώην υπουργός όταν δηλώνει ότι «αν με αναγκάσουν να καταθέσω στη δίκη του Ακη, θα τον «θάψω»». Αν έχει υπόψη του κάτι για την υπόθεση, πού αλλού πρέπει να το πει – ως μάρτυρας, όχι ως σχολιαστής;

Στο δικαστήριο δεν κρίνεται ως πολιτικός ο Ακης Τσοχατζόπουλος. Κρίνεται ως υπόλογος για συγκεκριμένα αδικήματα που μένει να αποδειχτούν με βάση μια πολύ συγκεκριμένη διαδικασία. Δεν είναι εύλογο να κληθούν οι μάρτυρες που προτείνει, ακόμη και αν πρόκειται να αποδειχθούν βουβά πρόσωπα; Δεν θα συμβάλει στην  πληρότητα της διαδικασίας η μαρτυρία πρώην συναδέλφων του που επικαλείται ένας κατηγορούμενος πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος;

Αν μιλάμε για ευνομούμενο κράτος και για σύγχρονο νομικό σύστημα, ο Ακης αυτή τη στιγμή είναι μόνο κατηγορούμενος. Και η τελική έκβαση της δίκης του δεν θα κριθεί ούτε στα τηλεοπτικά παράθυρα ούτε στα καφενεία. Θα κριθεί στην αίθουσα του δικαστηρίου με βάση τα στοιχεία της δικογραφίας και τις μαρτυρικές καταθέσεις. Τα υπόλοιπα παραπέμπουν σε άλλες εποχές, άλλες περιοχές και άλλα ήθη. Κατά συνέπεια, η κατάθεση των προτεινόμενων μαρτύρων δεν είναι απλώς δικονομικό ζήτημα. Ούτε το θέμα είναι αν μπορούν να αρνηθούν – που δεν μπορούν – εφόσον τους καλέσει το δικαστήριο. Είναι πρωτίστως θέμα συμβολής στην αναζήτηση της αλήθειας στην εκδικαζόμενη υπόθεση. Γιατί όπως έλεγε ο αμερικανός αρχιτέκτονας Φρανκ Ράιτ, «η αλήθεια είναι πιο σημαντική από τα γεγονότα».