Η Τζούντι Ντεντς είναι ο θησαυρός του αγγλικού σαιξπηρικού θεάτρου. Το υπενθύμισε πρόσφατα η αγγλική εφημερίδα Τάιμς, δημοσιεύοντας τις φωτογραφίες της ως Τιτάνια στο «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» που είχε σκηνοθετήσει και κινηματογραφήσει το 1968 ο Πίτερ Χολ στο Στράτφορντ.
Αυτή η παραγωγή έμεινε αξέχαστη στους φίλους του θεάτρου όχι μόνο για την αδιαμφισβήτητη ερμηνεία της Τζούντι Ντεντς, αλλά και για την ημίγυμνη εμφάνισή της.
Το σώμα της αγγλίδας ηθοποιού –33 ετών τότε –ήταν βαμμένο με πράσινη μπογιά για να παραπέμπει στο φύλλωμα του δάσους και κάποια φύλλα συκής κάλυπταν τμήματα του σώματός της. Ενώ τα μακριά λυτά μαλλιά της ελάχιστα έκρυβαν το «διακεκαυμένο» βλέμμα της για τον ονοκέφαλο Μπότομ.
Η ίδια ουδέποτε είδε αυτό το φιλμ, θυμάται όμως έως σήμερα το ιδιότυπο κοστούμι της. «Ηταν απλώς φύλλα κισσού. Μου το έδωσαν το πρωί του γυρίσματος και το κόλλησαν πάνω μου. Με έβαψαν με μπογιά και μου φόρεσαν γαλότσες. Αρχικά επρόκειτο να φορούσα ρούχα, όμως ο Πίτερ άλλαξε γνώμη επειδή δεν έδειχναν όμορφα στο φυσικό φόντο του δάσους».
Η ηθοποιός δεν είχε άγχος να εμφανιστεί γυμνή χειμωνιάτικα. Είχε όμως πρόβλημα με τους κατοίκους του ζωικού βασιλείου. Και όχι τόσο με τη διχαλωτή γλώσσα των ερπετών που ξεμυτούσαν από τις συστάδες των θάμνων όσο με τα σκουλήκια τα οποία ένιωθε στη γυμνή πλάτη της καθώς ξάπλωνε στο χώμα, ακολουθώντας τις οδηγίες του σκηνοθέτη στο γύρισμα μιας σκηνής. «Με φόβιζαν τα σκουλήκια και όταν τα αισθάνθηκα να αγγίζουν το δέρμα μου πετάχτηκα πάνω ουρλιάζοντας».
Το επεισόδιο πανικού έληξε, ο Πίτερ Χολ ολοκλήρωσε την ταινία του, η Τζούντι Ντεντς απολογήθηκε για το ξέσπασμά της, εκείνος τη συγχώρησε και το 2010 επέστρεψαν και οι δύο σε ένα νέο ανέβασμα του ίδιου έργου. Αυτή τη φορά η Τιτάνια, βασίλισσα των ξωτικών, εμφανίστηκε στα 75 της ως βασίλισσα Ελισάβετ. Ο σερ Πίτερ Χολ έλαβε υπόψη του ότι η Τζούντι Ντεντς το 1999 πήρε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για την ολιγόλεπτη ερμηνεία της ως βασίλισσα Ελισάβετ Α’ στην ταινία «Ερωτευμένος Σαίξπηρ».
Αλλωστε η ντέιμ Τζούντι Ντεντς είναι διάσημη για τους σαιξπηρικούς και για τους «βασιλικούς» της ρόλους. Το ντεμπούτο της έκανε στο θέατρο Ολντ Βικ του Λονδίνου, παίζοντας την Οφηλία στον «Αμλετ» του 1957. Ακολούθησε ο ρόλος της βασίλισσας στην παραγωγή του «Ριχάρδου Β’» τον Μάιο του 1960, στο ίδιο θέατρο. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς γίνεται Ιουλιέττα με σκηνοθέτη τον Φράνκο Τζεφιρέλι και το 1967 ξανά Οφηλία.
Σχόλια
