[Ενστάσεις] Στάχτες

Η εξόδιος ακολουθία για τον ποινικολόγο Αλέξανδρο Κατσαντώνη, που πέθανε τη Μεγάλη Πέμπτη, εψάλη την περασμένη Τρίτη στο Α’ Νεκροταφείο, σύμφωνα με το τυπικό της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας, στην οποία πίστευε ο εκλιπών. Στη συνέχεια, η σορός του μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία για να καεί, σύμφωνα με την επιθυμία που είχε εκφράσει όσο ζούσε. Οι στάχτες του θα σκορπιστούν στο χωριό του, στην Αρκαδία.

Η είδηση, στις περισσότερες εφημερίδες, τυπώθηκε σε μονόστηλο, στο Ιντερνετ πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Πίσω από την είδηση, βεβαίως, υπάρχει μια μεγάλη εκκρεμότητα. Από την 1/3/2006 έχει ψηφιστεί ο Νόμος 3448/2006, με τον οποίο επιτρέπεται η αποτέφρωση νεκρών, ενώ στις 23/3/2009 ορίστηκαν με προεδρικό διάταγμα (ΦΕΚ Αρ. 49) οι προϋποθέσεις και ο τρόπος καθορισμού και λειτουργίας των κατάλληλων χώρων. Εκτοτε, σιγή. Επτά χρόνια τώρα, σε ολόκληρη τη χώρα δεν έχει γίνει δυνατή η λειτουργία ούτε ενός αποτεφρωτηρίου. Το 2011, επιχείρησε να κατασκευάσει ένα, το πρώτο, ο Δήμος Μαρκοπούλου. Βρήκε απέναντί του την Εκκλησία. Ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, ο ίδιος που είχε πρωτοστατήσει στα γεγονότα της Κερατέας, συνέβαλε στην αποτροπή του έργου. «Εμείς θεωρούμε ότι, τουλάχιστον για τις δύσκολες ημέρες που περνούμε, αυτό που με ευαισθησία και σοβαρότητα προέχει να αντιμετωπίσουμε ως οξύτερο πρόβλημα δεν είναι βέβαια η καύση των νεκρών στα Μεσόγεια, όσο η καθολική κινητοποίησή μας για την ανάσταση των πνευματικά νεκρών […]», σημείωνε.

Κι αν οι «πνευματικά νεκροί» επιθυμούν, όταν πεθάνουν, να καούν, όπως δικαιούνται από τον νόμο; Ο μακαρίτης ο Κατσαντώνης ήταν εξαίρεση, η Εκκλησία μόνο να χάσει θα είχε αν έφερνε εμπόδια στην επιλογή του. Στις άλλες περιπτώσεις, όμως, αλίμονο στους χριστιανούς που επέλεξαν να καούν αντί να ταφούν. Ο ίδιος ο Γιάννης Μπουτάρης, όταν πέθανε η γυναίκα του Αθηνά, αντιμετώπισε την άρνηση της Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη να τελέσει τη νεκρώσιμο ακολουθία, με αποτέλεσμα να τρέχει στα χωριά αναζητώντας έναν παπά με ανοχή… Σήμερα, δήμαρχος Θεσσαλονίκης ο Γιάννης Μπουτάρης, αποφασισμένος να φτιάξει εντός των ορίων της πόλης του αποτεφρωτήριο, περιγράφει έναν γραφειοκρατικό κυκεώνα για να γίνει κατορθωτή μια επένδυση που, εκτός των άλλων, θα διασφαλίσει συνάλλαγμα (που δεν περισσεύει) στη χώρα.

Η αποτυχία της δημιουργίας έστω ενός αποτεφρωτηρίου νεκρών είναι ενδεικτική της παράνοιας που κυβερνά τη χώρα. Προκαταλήψεις και μικρά συμφέροντα που υπηρετούν αυτές τις προκαταλήψεις, με σύμμαχο τη βαθιά Ελλάδα της ακινησίας, συντηρούν μια απέραντη ιδιομορφία, η οποία παραβιάζει την ελεύθερη βούληση πολιτών συντηρώντας την εξουσία αναχρονιστικών κύκλων και τον οικονομικό ανορθολογισμό.

Αλλά αυτό είναι η Ελλάδα. Μια χώρα που, με αυταρχισμούς, με κουτοπονηριές, με ψεματάκια, με υποκρισίες, δεν έχει καταφέρει να επιτρέψει στους πολίτες της τη διαχείριση, έστω, του θανάτου τους. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα ήταν αυτή η χώρα αν δεν είχε βρεθεί στην Ευρώπη…