[Εμπιστευτικά] Δικαίωμα στον φόβο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Εχει δικαίωμα η Κική Δημουλά να φοβάται; Εχει!
Εχει δικαίωμα να το λέει; Ασφαλώς και έχει!
Εχει δικαίωμα να υποδεικνύει τις αιτίες ή τους υπαίτιους του φόβου της; Προφανώς έχει!
Και γι’ αυτό ουδείς δικαιούται να λιντσάρει υστερικά, κατά τον χειρότερο και αποκρουστικότερο τρόπο, έναν άνθρωπο απλώς επειδή εξομολογείται κάτι που αισθάνεται.
Που έχει την ανάγκη να το εκφράσει δημοσίως και να το μοιραστεί με τους συμπολίτες του.
Και δεν εννοώ μια ποιήτρια, ούτε μια ακαδημαϊκό – το βρίσκω δευτερεύον. Εννοώ κάθε ηλικιωμένη γυναίκα που φοβάται να βγει από το σπίτι της.
Οπως φοβούνται δεκάδες χιλιάδες ηλικιωμένες γυναίκες στην Αθήνα και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Και αν οι γυναίκες αυτές φοβούνται τους μετανάστες, λυπάμαι αλλά αυτούς φοβούνται. Αυτοί τους ξενίζουν.
Αυτοί αισθάνονται ότι τους απειλούν.
Κακώς; Να το δεχτώ. Υπερβολικό; Να το δεχτώ επίσης. Μπορούμε να το συζητήσουμε, ενδεχομένως να το αντικρούσουμε – ευγενικά και με απέραντο σεβασμό…
Αλλά ουδείς έχει δικαίωμα να τους επιβάλλει να αποσιωπήσουν ότι φοβούνται. Με τη βλακώδη δικαιολογία ότι ο φόβος αυτός επιβεβαιώνει τη μία ή την άλλη άποψη για τη μετανάστευση.
Διότι αυτές οι γυναίκες είναι οι μητέρες μας, οι θείες μας. Οι γειτόνισσες των παιδικών μας χρόνων – κι εγώ γύρω στην Κυψέλη μεγάλωσα…
Αν τις αφήσαμε μόνες να ψάχνουν για ελεύθερο παγκάκι, να αισθάνονται ξένες στην πόλη όπου έζησαν, να τρέμουν να περπατήσουν, εμείς φταίμε.
Και ως εκ τούτου το θέμα που κουβεντιάζουμε εδώ δεν είναι η μετανάστευση, ούτε η Χρυσή Αυγή, ούτε ο ρατσισμός. Ουδόλως ενδιαφέρουν!
Είναι ο φόβος. Ο φόβος μιας γυναίκας.
Αντηχούν ακόμη στα αυτιά μου τα λόγια του Αλμπέρ Καμί όταν σε πολύ πιο δραματικές συνθήκες και με αφορμή τον πόλεμο της Αλγερίας δήλωνε: «Πιστεύω στη δικαιοσύνη, αλλά πριν από τη δικαιοσύνη θα υπερασπιστώ τη μητέρα μου».
[Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα του στήσουν ξανά κανένα ιδεολογικό δικαστήριο στο Διαδίκτυο, όπως έκαναν οι ηλίθιοι της εποχής του!..]
Διότι ο φόβος δεν αντιμετωπίζεται με νομοσχέδια σαν αυτά που ετοιμάζει το υπουργείο Δικαιοσύνης για τον ρατσισμό.
Αντιμετωπίζεται με τον εναγκαλισμό του φοβισμένου, με τρυφερότητα, με αγάπη. Και πάντως όχι με υστερικό υβρεολόγιο στις εφημερίδες και στο Διαδίκτυο.
Δεν έχω πρόβλημα λοιπόν που κάποιος μίλησε για τους φόβους του. Θα προσπαθήσω να τον ακούσω – συμφωνώντας ή όχι…
Και κυρίως θα χαρώ αν κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι της κοινωνίας για να μη χρειαστεί να εξομολογηθεί ξανά το παράπονό του.
Google news
