[Ενστάσεις] Ολα εδώ πληρώνονται

Τις παραμονές του Πάσχα, και ενώ κλιμακωνόταν η μεγάλη έξοδος των Αθηναίων στις επαρχίες, στελέχη, μέλη και οπαδοί της Χρυσής Αυγής έσπευσαν στα διόδια. Στην Ελευσίνα, μάλιστα, τη Μεγάλη Παρασκευή άνοιξαν τις μπάρες κατευθύνοντας τους οδηγούς να περάσουν χωρίς να πληρώσουν. Μία ημέρα μετά την αποτυχία τους να μοιράσουν, με ρατσιστικά κριτήρια, τρόφιμα «μόνο σε Ελληνες» στην Πλατεία Συντάγματος, επέστρεψαν για να «προστατεύσουν», υποτίθεται, «έναν λαό που κυριολεκτικά πένεται» αλλά υποχρεώνεται να πληρώνει διόδια – όπως ανακοίνωσαν. Πολλοί πέρασαν δωρεάν, κάποιοι το έκαναν κορνάροντας και το νεοφασιστικό μόρφωμα που, ως φαίνεται, γνωρίζει άριστα τα συστατικά της επικοινωνίας και του λαϊκισμού, πανηγύρισε.

Αυτή τη φορά, ωστόσο, δεν υπήρξε αντίλογος στη δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής από τον ΣΥΡΙΖΑ, που στο παρελθόν έχει αποθεώσει το κίνημα «Δεν πληρώνω». Γιατί άραγε; Μόνο επειδή δεν εμπίπτει στην αντιρατσιστική ατζέντα, για τον ίδιο λόγο με τον οποίο ψηφίζουν από κοινού «όχι» στη Βουλή όταν, π.χ., έρχονται για συζήτηση και για ψήφιση μεταρρυθμιστικά νομοσχέδια;

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι α λα καρτ. Είναι νεοφασιστικό μόρφωμα, και οι πολιτικές βλέψεις της είναι ευρύτερες του ρατσιστικού προτάγματός της. Αν είναι όμως κάτι πιο φιλόδοξο από την προσπάθεια προσπορισμού ενός κοινού αισθήματος από ένα κοινό λούμπεν ψηφοφόρων, τότε και ο πολιτικός εξτρεμισμός της χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης. Και η αντιμετώπιση αυτή, επί της ουσίας, δεν μπορεί να είναι διαφορετική από την απάντηση του Κράτους, μετά την προτροπή του Δήμου Αθηναίων, στα προπαγανδιστικά «συσσίτια του μίσους». Νομιμότητα, νομιμότητα και πάλι νομιμότητα.

Αλλά ούτε και η νομιμότητα είναι α λα καρτ. Αν αποδεχθούμε το δικαίωμα των μηχανισμών του κράτους να τη διαπιστώνουν και να την επιβάλλουν, διώκοντας όσους την παραβιάζουν, επί της ουσίας διαλέγουμε στρατόπεδο. Κι αν διαλέξουμε να είμαστε με το στρατόπεδο της νομιμότητας θα χρειαζόταν να ομολογήσουμε πως η ανοχή στην παραβίασή της από μέρους μας (ή και η παραβίασή της) είναι λάθος. Δεν είναι τραγικό, τα λάθη επιτρέπονται στην πολιτική και διορθώνονται με ειλικρινή δημόσια αυτοκριτική, που δεν σταματάει στα λόγια αλλά επεκτείνεται στις πράξεις.

Θα περίμενε κανείς, λοιπόν, από μια Αριστερά που ομνύει στη ριζοσπαστικότητα και στην αυτενέργεια «του αγανακτισμένου λαού» (μεταξύ άλλων και τον ΣΥΡΙΖΑ) να βγει δημόσια και να πει ότι όντως, αν θέλουμε δημοκρατία, είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς της. Και μεταξύ άλλων, να μας ταράξουμε (όλους μαζί) στη νομιμότητα. Πραγματικά, όχι στα λόγια. Είναι διατεθειμένοι, π.χ., να πουν ότι χρειάζεται να πληρώνουμε, διεκδικώντας ταυτόχρονα να είναι καλύτεροι οι δρόμοι, ή ποιοτικές και τακτικότερες οι συγκοινωνίες; Να διαδηλώνουμε χωρίς να ενθαρρύνουμε τους βανδαλισμούς, για να είμαστε πολύ πιο αποτελεσματικοί όταν καταγγέλλουμε κατάχρηση εξουσίας από τις Αρχές…

Η Χρυσή Αυγή είναι, όντως, νεοφασιστικό μόρφωμα. Και θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πόλος συσπείρωσης της δημοκρατίας εναντίον της. Εάν και εφόσον…