[Ενστάσεις] Κοινωνική ανηθικότητα

Είναι κακό πράγμα ο συνδικαλισμός; Οχι, φυσικά. Είναι σπουδαίο πράγμα, φτάνει να μην ασκείται εις βάρος της πραγματικότητας. Αν δεν λαμβάνει υπόψη τα δεδομένα και τη σχέση του κάθε κλάδου όχι μόνο με τη διεκδίκηση αλλά και με την κοινωνική προσφορά του, έχει χαρακτήρα κοινωνικής ανηθικότητας.

Ψιλά γράμματα. Στην έντονη συζήτηση που είχαν στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΜΕ με θέμα τις εξετάσεις, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, αναφέρθηκαν θέματα στρατηγικής για την επιτυχία μιας απεργίας, την οποία, με παραλλαγές, θεωρούν αναγκαία οι πέντε παρατάξεις που εκπροσωπούνται. Η ΔΑΚΕ (που πρόσκειται στη ΝΔ), οι Παρεμβάσεις (που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ), η ΣΥΝΕΚ (διάφορα αριστερά σχήματα), αλλά και η ΠΑΣΚ (ΠΑΣΟΚ) και το ΠΑΜΕ (κλασικά, ΚΚΕ) θεωρούν καταρχήν ότι θεμιτός τρόπος διεκδίκησης είναι η απεργία διαρκείας, στο διάστημα κατά το οποίο οι τελειόφοιτοι μαθητές λυκείου δίνουν εξετάσεις για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Ολοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ζητούν πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες – πλην της παράταξης του ΚΚΕ που προτείνει μεν για ορντέβρ μια 48ωρη, εκφράζει ωστόσο σοβαρές επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου απεργιακού αγώνα που «δεν θα έχει μαζί όλο τον λαό», και της ΠΑΣΚ, που ζητεί να στηθούν κάλπες στα σχολεία για να επιτευχθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συναίνεση.

Η παράταξη του ΚΚΕ έχει, πρωτίστως, δίκιο – και αν δεν το καταλαβαίνουν οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών εύλογο είναι να βρεθούν στη θέση στην οποία βρέθηκαν οι συνάδελφοί τους του μετρό, ηττημένοι, επιστρατευμένοι και επιπλέον έκθετοι στην κοινωνική κατακραυγή, αφού πρωτίστως τις λαϊκές κοινωνικές ομάδες έπληξαν με τις αντικοινωνικές απεργίες τους πριν από λίγο καιρό. Ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταχρηστικότητα για έναν απεργιακό αγώνα από το να γίνεται με ομήρους ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, εν προκειμένω μάλιστα τους μαθητές που επενδύουν με αγωνία και άγχος στις εξετάσεις αυτές την υπόλοιπη ζωή τους.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ πιο πνιγηρό από τα συνδικαλιστικά κόλπα, την προσπάθεια να φανεί κάθε παράταξη πιο διεκδικητική από τις άλλες. Η αδιαφορία για καθεαυτό το πρόβλημα της Μέσης Εκπαίδευσης που, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, θα έπρεπε να είναι αυτόνομη βαθμίδα και να εξασφαλίζει την κατάρτιση των μαθητών με γνώσεις-εφόδια. Οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν γι’ αυτό. Τους νοιάζει ένα δίωρο που θα δουλεύουν παραπάνω και θεωρούν την αξιολόγηση «καρμανιόλα», «τρομοκρατία», «κανιβαλισμό». Ολα αυτά, χωρίς να λαμβάνουν έστω υπόψη ότι η συνδικαλιστική δράση τους δεν περιλαμβάνει αναστολή της εκπαιδευτικής ιδιότητάς τους. Γι’ αυτή την ιδιότητα, όμως, λέξη. Αντί αυτής, αγωνιστικά κλισέ και κομματική αργκό.

Αν αυτό όμως δεν είναι κοινωνική ανηθικότητα, τότε τι είναι;