[Εμπιστευτικά] Ιταλικό δράμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η Ιταλία ζει σήμερα ένα δράμα και συνήθως τα δράματα της Ιταλίας αγγίζουν ολόκληρη την Ευρώπη.
Οπως συνέβη με τον φασισμό στον Μεσοπόλεμο. Ή τη μαζική τρομοκρατία της δεκαετίας του ’70.
Το σημερινό δράμα δεν είναι ιδίου τύπου. Δεν απειλεί (ανοιχτά τουλάχιστον…) τη δημοκρατία, είτε από δεξιά είπε από αριστερά.
Απειλεί όμως την πολιτική σταθερότητα.
Στις εκλογές του Φεβρουαρίου ο ιταλικός λαός ενεργοποίησε μια «αντισυστημική» λογική. Υπερψήφισε έτσι πολιτικές δυνάμεις, η χρησιμότητα των οποίων εξαντλείται συνήθως κατά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.
Διότι η παρουσία τους δεν διασφαλίζει τη σταθερή λειτουργία του πολιτικού συστήματος αλλά είναι τόσο ισχυρή ώστε εμποδίζει και τους υπολοίπους να τη διασφαλίσουν.
Το κίνημα του Μπέπε Γκρίλο αποτελεί τέτοια περίπτωση.
Dead end, το λένε αυτό οι Αγγλοσάξονες – μια πιο παραστατική περιγραφή του αδιεξόδου…
Περιέργως αυτή η παράλογη εξέλιξη μοιάζει εντελώς λογική.
Κατ’ αρχήν επειδή είναι προφανές ότι ο θυμός οδηγεί σε παραλογισμούς.
Ως εκ τούτου ο θυμός του εκλογικού σώματος στρέφεται σε κατευθύνσεις οι οποίες εξ ορισμού δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εύλογες προσδοκίες του ίδιου εκλογικού σώματος.
Διότι η διαδικασία της ψήφου δεν είναι μόνο μια ευκαιρία εκτόνωσης ή απόρριψης αλλά και μέθοδος επιλογής εκείνων που διευθύνουν τη χώρα.
Ωραίος ο Μπέπε, λοιπόν, αλλά άντε μετά να βρεις κυβέρνηση!
Και αυτό το εγγενές αδιέξοδο συνοδεύει πάντα κάθε εκλογή που γίνεται με απλοϊκούς όρους «τιμωρητικής διαδικασίας».
Η τιμωρία καταγράφεται το βράδυ των εκλογών, οι τιμωροί πανηγυρίζουν, οι ψηφοφόροι χειροκροτούν και μετά που αρχίζουν τα σοβαρά, εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Ψάχνεις κανέναν Σαμαρά, Βενιζέλο ή Κουβέλη για το χαμαλίκι.
Το δράμα φυσικά δεν είναι μόνο ιταλικό. Είναι ευρωπαϊκό.
Διότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται καταστρέφουν πρωτίστως το σύστημα που τις εφαρμόζει.
Τροφοδοτούν έτσι μια «αντισυστημική» λογική, η οποία με τη σειρά της δεν μπορεί να δώσει καμία λύση αφού είναι «αντισυστημική» και τρεις σκασίλες έχει αν και πώς θα κυβερνηθεί η χώρα. Ούτε ξέρει ούτε την ενδιαφέρει.
Το ζήσαμε (σε διαφορετικά μεγέθη και συνθήκες) στην Ελλάδα με τον Τσίπρα, στην Ιταλία με τον Γκρίλο, στη Γαλλία με τον Μελανσόν…
Να το λοιπόν το δράμα.
Στο οποίο (όπως μας μαθαίνει η δραματουργία από την εποχή της Αντιγόνης και του Κρέοντα…) έχουν όλοι δίκιο από την πλευρά τους.
Και οι λαοί που ψηφίζουν θυμωμένοι.
Και οι «αντισυστημικοί» που δεν τους καίγεται καρφί για τη διακυβέρνηση.
Και ο Μπερσάνι που παραιτείται όταν του ζητούν να βρει μια λύση που δεν υπάρχει.
Google news
