[Εμπιστευτικά] Εθνική καταστροφή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Εχει δίκιο η αντιπολίτευση. Το κυβερνητικό μέτωπο κατέρρευσε – για την ακρίβεια κατέρρευσε εκεί ακριβώς όπου φύλαγε η ΔΗΜΑΡ…
Ετσι ο εχθρός πέρασε τις Θερμοπύλες. Και η εθνική καταστροφή επήλθε.
Στην προκειμένη περίπτωση, η εθνική καταστροφή συνοψίζεται στο εξής: συμφωνήθηκε ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα τεθεί εκτός Δημοσίου το… 2% των δημοσίων υπαλλήλων – συμπεριλαμβανομένων των λαμόγιων, των δολοφόνων, των κοπανατζήδων, των ανικάνων και όσων προσελήφθησαν με πλαστά πιστοποιητικά.
Δεν ξέρω πόσοι είναι όλοι αυτοί αλλά θα συμφωνήσουμε υποθέτω ότι κακώς παραμένουν ακόμη στο Δημόσιο. Ως εκ τούτου, η απομάκρυνσή τους δεν μπορεί να θεωρηθεί εθνική καταστροφή.
Πόσοι μένουν λοιπόν για να στοιχειοθετήσουν τη σοβαρότητα της καταστροφής; Ισως το 1% των δημοσίων υπαλλήλων!..
Με άλλα λόγια, όλη η φασαρία του τελευταίου τριμήνου έγινε για 6.000-7.000 άτομα – οι περισσότεροι από τους οποίους θα φύγουν με εθελουσία ή πρόωρη συνταξιοδότηση…
Είναι ακριβώς όσοι απολύθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα μόνο μέσα σε δύο ημέρες του περασμένου Ιανουαρίου – ενενήντα πέντε χιλιάδες έχασαν τη δουλειά τους σε ολόκληρο τον μήνα.
Ερώτηση. Αν η αποχώρηση 6.000-7.000 δημοσίων υπαλλήλων σε δύο χρόνια αποτελεί εθνική καταστροφή, τότε η απόλυση ισάριθμων ιδιωτικών υπαλλήλων σε δύο ημέρες τι ακριβώς αποτελεί; [Και μην ακούω τις βλακείες περί συμψηφισμών. Η απώλεια εργασίας είναι απώλεια εργασίας, όποιον και αν αφορά…]
Το κακό όμως με την κουβέντα για τις «απολύσεις» είναι διπλό.
Οχι μόνο επειδή αναδεικνύει ένα ανυπόστατο πρόβλημα αλλά επειδή παρακάμπτει τα πραγματικά προβλήματα του κράτους.
Την έλλειψη ουσιαστικής αξιολόγησης, την ανυπαρξία κινητικότητας και εξειδίκευσης, τη γραφειοκρατική αντίληψη, την απουσία σοβαρών πειθαρχικών ελέγχων, την κατάλυση της ιεραρχίας, την προβληματική εξυπηρέτηση του πολίτη…
Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα. Ολα εκείνα δηλαδή που εμποδίζουν μια καλή δημόσια διοίκηση να λειτουργήσει.
Διότι, αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, δεν χρειαζόμασταν την τρόικα για να μάθουμε ότι δεν έχουμε ένα κράτος της προκοπής.
Ούτε έχουμε ανάγκη την τρόικα για να καταλάβουμε ότι πρέπει να το φτιάξουμε.
Ούτε κανείς υπέθεσε ποτέ ότι το πρόβλημα του ελληνικού Δημοσίου είναι απλώς να φύγουν μερικές χιλιάδες άνθρωποι.
Ούτε ισχυρίστηκε ποτέ κανείς ότι η δουλειά είναι απλώς ζήτημα ενός (καλού ή κακού) υπουργού.
Αυτά τα πράγματα τα επιλαμβάνεται μια σοβαρή κυβέρνηση συνολικά. Και σε αυτά (όχι σε άλλα…) της κάνει κριτική και υποδείξεις μια σοβαρή αντιπολίτευση.
Τα υπόλοιπα είναι για να γελάει ο κόσμος. Και, δυστυχώς, πολύ φοβούμαι ότι μαζί με τον κόσμο γελάει και η τρόικα…
Google news
