Η Κίνα «αποβιβάζεται» στην Αρκτική με ορμητήριο την Ισλανδία

Καθώς οι ελπίδες για επιστροφή σε σταθερά υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης αρχίζουν να ξεθωριάζουν στην Κίνα και εν μέσω παρατεταμένης ύφεσης στην Ευρώπη, το Πεκίνο αναζητεί «επενδυτικές ευκαιρίες» αλλά και γεωστρατηγικές συμμαχίες στη Δύση προκειμένου να κρατήσει ζεστή τη μηχανή της ανάπτυξης και τα επόμενα χρόνια.

Η διμερής συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που υπέγραψε στο Πεκίνο η υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας Οσούρ Σκαφέντινσον με τον κινέζο υπουργό Εμπορίου Γκάο Χουτσένγκ επισφραγίζει την επέκταση της Κίνας προς τις ευρωπαϊκές οικονομίες, κάτι που δεν παρέλειψαν να σημειώσουν οι κινέζοι αξιωματούχοι.

Η Ισλανδία μπορεί να μη συμμετέχει στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όμως ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών αποτελεί το πρώτο ευρωπαϊκό κράτος που συνάπτει αντίστοιχη συμφωνία με την Κίνα.

Βέβαια η νησιωτική χώρα της Αρκτικής δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόλογος εμπορικός εταίρος για το Πεκίνο. Τις δύο χώρες χωρίζει απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων στον χάρτη και μερικά… τρισεκατομμύρια δολάρια βάσει του ΑΕΠ. Την περασμένη χρονιά οι εξαγωγές της Κίνας στην Ισλανδία άγγιξαν τα 341 εκατ. δολάρια ενώ οι Ισλανδοί πούλησαν αγαθά (κυρίως ψάρια) αξίας μόλις 61 εκατ. δολαρίων στην ασιατική χώρα.

Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση οι κομμουνιστές ηγέτες δεν ενδιαφέρονται να προωθήσουν τα προϊόντα τους σε μια αγορά λίγων χιλιάδων καταναλωτών ούτε και να εξάγουν εργατικό δυναμικό (κάτι που αποτελεί τον μεγάλο φόβο των Ευρωπαίων). Αυτό που ενδιέφερε την Ισλανδία ήταν η κατάργηση των δασμών για την εξαγωγή αλιευμάτων προκειμένου να τονώσει τις αναιμικές προοπτικές ανάπτυξης, ενώ το Πεκίνο αποβλέπει σε φθηνότερες εισαγωγές υποπροϊόντων ηφαιστειακής λάβας, όπως τα ανθρακονήματα που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία. Το κινεζικό φλερτ οφείλεται κυρίως στη γεωγραφική θέση της Ισλανδίας καθώς ο Αρκτικός Κύκλος – και το Αρκτικό Συμβούλιο στο οποίο επιθυμεί διακαώς να ενταχθεί το Πεκίνο – συνιστά βάση για την εκμετάλλευση των πλούσιων (και ανεκμετάλλευτων έως σήμερα) κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και πολύτιμων μετάλλων.

ΚΑΙ ΕΞΑΓΟΡΕΣ. Οι κινεζικές επιχειρήσεις, πάντως, δεν προσπαθούν να μπουν στην Ευρώπη από την πίσω πόρτα. Οι άμεσες επενδύσεις μέσω εξαγοράς μετοχών σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αυξήθηκαν κατά 21% την περασμένη χρονιά ξεπερνώντας τα 9,5 δισ. ευρώ. Βιομηχανικοί κολοσσοί επενδύουν εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να συνεργαστούν με ευρωπαίους ανταγωνιστές, όπως η εταιρεία βαρέων οχημάτων Sany που εξαγόρασε το 90% του γερμανικού ομίλου Putzmeister καταβάλλοντας 300 εκατ. ευρώ.

Κρατικά επενδυτικά οχήματα, όπως η China Investment, κατέχουν ήδη μειοψηφικά πακέτα συμμετοχής σε στρατηγικού ενδιαφέροντος επιχειρήσεις, όπως το αεροδρόμιο του Χίθροου στο Λονδίνο και η Επιχείρηση Ηλεκτρισμού EDP της Πορτογαλίας. Προφανώς η (ευρωπαϊκή) κρίση είναι ευκαιρία για τους κατόχους του συσσωρευμένου (κινεζικού) πλούτου.

«Είναι γενικευμένη η πεποίθηση στην Κίνα ότι τα πάντα στην Ευρώπη είναι προς πώληση. Στην πραγματικότητα τα καλά κομμάτια παραμένουν ακριβά», σημειώνει ο επικεφαλής του επενδυτικού ομίλου Α Capital Αντρέ Λέζεκρουγκ-Πιέτρι. Η τελευταία έκθεση του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης αναφέρει εξάλλου ότι οι κινεζικές επιχειρήσεις, εκτός από την άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων, ζητούν μείωση του εργασιακού κόστους και της φορολογίας προκειμένου να επενδύσουν στα «φιλέτα» των ευρωπαϊκών χωρών.