[Αγιογραφίες] Καθαρτήριο

ΧΘΕΣ ήταν στο Δουβλίνο για το άτυπο Συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών. Το 2008, όμως, όταν ανέλαβε διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, ο Γιώργος Προβόπουλος δεν θα μπορούσε ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του να φαντασθεί τι θα αντιμετώπιζε κατά την εξαετή θητεία του. Ούτε θα μπορούσε να διανοηθεί ότι, σε μια χώρα της ΟΝΕ, θα κατέληγε να εγγυηθεί, ρητά και απερίφραστα, τις καταθέσεις.

ΤΟ ότι δεν κουνιέται φύλλο στα γκισέ των ελληνικών τραπεζών τις τελευταίες εβδομάδες αποτελεί επίτευγμα. Οπως επισήμανε ο Προβόπουλος στην προχθεσινή εμφάνισή του στη Βουλή, τον Μάρτιο αυξήθηκαν οι καταθέσεις (αφού γύρισαν χρήματα από την Κύπρο). Καμία σχέση με το τελευταίο δεκαήμερο πριν από τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου, όταν στην Τράπεζα της Ελλάδος είχαν φροντίσει να είναι εξοπλισμένα τα καταστήματα των τραπεζών με κολλαριστά χαρτονομίσματα. Περασμένα ξεχασμένα. Ή, μάλλον, ημέρες που δεν πολυθέλεις να θυμάσαι.

ΑΠΟΤΕΛΕΙ επιτυχία ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, καμία ελληνική τράπεζα δεν βρέθηκε στην κατάσταση που περιήλθαν οι κυπριακές. Δηλαδή δεν χρειάστηκε να κατεβάσει ρολά. Είναι πολλές οι τράπεζες που ενσωματώθηκαν σε άλλες τράπεζες, αυτό όμως έγινε ομαλά. Και σε όλες τις περιπτώσεις χωρίς πανικό. Ευτυχώς, διότι ένα τραπεζικό «μπραφ» θα μπορούσε να είναι ο καταλύτης που θα δημιουργούσε το ντόμινο το οποίο θα έστελνε τη χώρα στη δραχμή.

ΑΠΟ το 2008 μέχρι σήμερα ο Προβόπουλος έχει δει οκτώ κυβερνητικές συνθέσεις και πέντε πρωθυπουργούς. Οτι έχει εξοικειωθεί με το πολιτικό σύστημα φάνηκε στην εμφάνισή του στη Βουλή. Αυτή μάλιστα προέκυψε στον απόηχο της ματαίωσης του ντιλ Εθνικής – Eurobank. Ειρήσθω εν παρόδω, είναι η δεύτερη μη επιτυχημένη προσπάθεια συγχώνευσης της Εθνικής που σημειώνεται επί θητείας Προβόπουλου. Η πρώτη ήταν με παρτενέρ την Alpha και απέτυχε επί διακυβέρνησης Παπανδρέου, τον Φεβρουάριο του 2011.

Η αλήθεια είναι ότι η επικαιρότητα τρέχει – αλλά κάποιες εκκρεμότητες παραμένουν. Ηταν πέρυσι το καλοκαίρι, στη φάση της προεκλογικής περιόδου, που η Τράπεζα της Ελλάδος εξασφάλιζε τα 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Αυτά συνεχίζουν να αποτελούν πολύτιμη αλλά αναξιοποίητη προίκα για να ανασυγκροτηθεί το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Κάτι που πρέπει να γίνει τώρα.

ΠΟΙΑ ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της περασμένης τριετίας; Σίγουρα η πιο έντονη στιγμή ήταν η κορύφωση της κυπριακής τραγωδίας και, πιο συγκεκριμένα, το τηλεφώνημα του Προβόπουλου στον κύπριο ομόλογό του Πανίκο Δημητριάδη. Εκεί φαίνεται ότι ακούστηκαν και φωνές, καθώς ο Προβόπουλος ήθελε να περάσουν τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών σε ελληνικά χέρια ώστε να μη μείνουν στον αέρα 15-17 δισ. ευρώ καταθέσεων και, κυρίως, να αποφευχθεί η εθνικοποίηση, που θα ήταν η μοναδική άλλη λύση. Αυτή όμως θα έφερνε εκατοντάδες αγωγές και αναρίθμητα μπερδέματα για τα επόμενα χρόνια.

ΑΛΛΑΞΕ τον Προβόπουλο η εμπειρία χειρισμού της κρίσης; Οχι με τρόπο που να φαίνεται. Ακόμη κι αν έχουν περάσει λευκές νύχτες, οι κεντρικοί τραπεζίτες φαίνονται – και είναι – ψύχραιμοι. Σαν να είναι όλα όπως ήταν και να μη συμβαίνει τίποτε. Η αλήθεια είναι ότι στα τραπεζικά δεν σταματάς. «Guarda e passa», που λέει ο Δάντης. Βλέπε – συγχώνευε – και πέρνα στην κόλαση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ελπίζοντας πως, μετά το καθαρτήριο της ανακεφαλαιοποίησης, μπορεί να επέλθει λύτρωση.